bolus dożylny
Bolus dożylny to szybkie, jednorazowe podanie leku lub substancji bezpośrednio do żyły pacjenta. Jest to metoda stosowana, gdy konieczne jest osiągnięcie wysokiego stężenia leku w krążeniu w krótkim czasie, co ma szczególne znaczenie w sytuacjach nagłych.
Technika podania bolusa dożylnego polega na wprowadzeniu substancji przez wenflor lub port naczyniowy w czasie od kilku sekund do kilku minut. Wykorzystywana jest często w anestezjologii, intensywnej terapii, kardiologii oraz podczas badań diagnostycznych z użyciem środków kontrastowych.
Zastosowanie bolusa dożylnego obejmuje sytuacje nagłe (resuscytacja, zatrzymanie krążenia), podawanie leków anestezjologicznych przed zabiegami, leczenie bólu ostrego oraz niektóre protokoły chemioterapii. Metoda ta wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia reakcji niepożądanych związanych z szybkim wzrostem stężenia leku w krwioobiegu.
W praktyce klinicznej bolus dożylny często poprzedza wlew ciągły leku, zapewniając szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego, które następnie jest podtrzymywane przez infuzję. Prawidłowe wykonanie tej procedury wymaga znajomości zasad podawania dożylnego, odpowiedniego stężenia i dawki leku oraz czasu podania.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoksaparyna sodowa, uzyskana z heparyny pochodzenia świńskiego, została szeroko przebadana klinicznie u ponad 15 000 pacjentów w różnych wskazaniach, takich jak profilaktyka i leczenie zakrzepicy żył głębokich, niestabilna dławica piersiowa, zawał mięśnia sercowego z i bez uniesienia odcinka ST. Dawkowanie różni się w zależności od wskazania: profilaktyka pooperacyjna i u unieruchomionych – 4000 j.m. (40 mg) s.c. raz na dobę; leczenie zakrzepicy – 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) co 12 godzin lub 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę; leczenie niestabilnej dławicy i zawału bez załamka Q – 100 j.m./kg mc. co 12 godzin; leczenie świeżego zawału z uniesieniem ST – bolus 3000 j.m. (30 mg) i następnie 100 j.m./kg mc. co 12 godzin. Najczęstsze działania niepożądane to krwotoki, małopłytkowość i trombocytoza, z częstością krwotoków dużych do 4,2%, głównie u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, które w niektórych przypadkach były śmiertelne.
bolus dożylny, czynniki ryzyka krwawienia, depolimeryzacja heparyny, enoksaparyna sodowa, enzymy wątrobowe, eozynofilia, hiperkaliemia, krwiak okołordzeniowy, krwotok, krwotok wewnątrzczaszkowy, krwotok zaotrzewnowy, małopłytkowość, małopłytkowość immunoalergiczna, martwica skóry, niestabilna dławica piersiowa, osteoporoza, osutka krostkowa, pęcherzowe zapalenie skóry, powikłania krwotoczne, powikłania zakrzepowo-zatorowe, reakcja anafilaktyczna, trombocytoza, uszkodzenie cholestatyczne wątroby, uszkodzenie hepatocytów, zakrzepica żył głębokich, zapalenie naczyń skóry, zatorowość płucna, zawał serca bez załamka Q - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Losmina 40 mg/0,4 ml (4000 j.m.)
Losmina (enoksaparyna sodowa) jest dostępna w ampułko-strzykawkach o dawkach od 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml do 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Dawkowanie zależy od wskazań klinicznych oraz indywidualnego ryzyka zakrzepowo-zatorowego pacjenta. Profilaktyka u pacjentów z umiarkowanym ryzykiem wymaga podania 2000 j.m. (20 mg) raz na dobę podskórnie, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, przez 7-10 dni. U pacjentów z wysokim ryzykiem stosuje się 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed zabiegiem, z możliwością przedłużenia profilaktyki do 4-5 tygodni w zależności od rodzaju operacji. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości płucnej stosuje się schematy 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę, z czasem terapii około 10 dni i późniejszym wprowadzeniem doustnych leków przeciwzakrzepowych. W świeżym zawale mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST dawka początkowa to 3000 j.m. (30 mg) bolusem dożylnym, następnie 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) podskórnie co 12 godzin, z maksymalną dawką 10 000 j.m. (100 mg) dla pierwszych dwóch dawek podskórnych.
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus dożylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, enoksaparyna sodowa, fibrynoliza, hemodializa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, lek przeciwzakrzepowy, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, pierścień fibrynowy, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, tworzenie skrzepów, uniesienie odcinka ST, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adenosine Kabi 3 mg/ml
Adenosine Kabi (3 mg/ml) jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach szpitalnych, z monitorowaniem pracy serca i możliwością natychmiastowej resuscytacji krążeniowo-oddechowej. U dorosłych i pacjentów geriatrycznych stosuje się schemat dawkowania obejmujący trzy szybkie bolusy dożylne: 3 mg (1 ml) jako dawka początkowa, następnie 6 mg (2 ml) po 1-2 minutach, a w razie braku efektu 12 mg (4 ml) również po 1-2 minutach. Po wystąpieniu bloku przedsionkowo-komorowego wysokiego stopnia po podaniu którejkolwiek dawki, dalsze podawanie adenozyny jest przeciwwskazane. Produkt nie jest wskazany do stosowania u dzieci i młodzieży. Podawanie leku powinno odbywać się szybkim wstrzyknięciem dożylnym (bolus) w ciągu 2 sekund, najlepiej proksymalnie w linii infuzyjnej, a po podaniu należy natychmiast przepłukać wkłucie 0,9% roztworem NaCl. W przypadku podawania do żyły obwodowej zaleca się użycie kaniuli o dużym świetle.
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Sugammadex Reig Jofre 100 mg/ml
Sugammadex Reig Jofre (100 mg/ml) jest stosowany do odwracania blokady nerwowo-mięśniowej wywołanej rokuronium lub wekuronium. Dawkowanie zależy od stopnia blokady: 4 mg/kg masy ciała przy głębokiej blokadzie (1-2 PTC) z czasem powrotu T4/T1 do 0,9 około 3 minut, 2 mg/kg przy płytszej blokadzie (ponowny pojaw T2) z czasem około 2 minut. W przypadku natychmiastowego odwrócenia blokady po rokuronium stosuje się dawkę 16 mg/kg, co pozwala na powrót przewodnictwa w około 1,5 minuty. Sugammadex podaje się dożylnie w bolusie trwającym 10 sekund, pod ścisłym nadzorem anestezjologicznym z monitorowaniem przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. U pacjentów z ciężkimi zaburzeniami nerek (CrCl < 30 ml/min) lek jest przeciwwskazany, natomiast u osób z łagodnymi i umiarkowanymi zaburzeniami nerek dawkowanie pozostaje bez zmian. U pacjentów w podeszłym wieku obserwuje się wydłużony czas powrotu przewodnictwa (od 2,2 do 3,6 minut), jednak dawkowanie nie ulega modyfikacji.
anestezjolog, blokada nerwowo-mięśniowa, bolus dożylny, chorobliwa otyłość, ciężkie zaburzenie czynności nerek, głęboka blokada, klirens kreatyniny, nawrót blokady, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, rokuronium, roztwór do wstrzykiwań, środki zwiotczające, stosunek T4/T1, stymulacja tężcowa, sugammadeks, wekuronium, wkłucie dożylne, wskaźnik masy ciała, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxaliplatin Kalceks 5 mg/ml
Oxaliplatin Kalceks, dostępny jako koncentrat 5 mg/ml do sporządzania roztworu do infuzji, jest stosowany wyłącznie u dorosłych pacjentów w leczeniu raka jelita grubego, zarówno w terapii uzupełniającej, jak i w przypadku choroby z przerzutami. Standardowa dawka wynosi 85 mg/m² powierzchni ciała, podawana dożylnie co 2 tygodnie. W terapii uzupełniającej leczenie trwa 12 cykli (6 miesięcy), natomiast w przypadku choroby przerzutowej kontynuuje się je do progresji choroby lub wystąpienia nieakceptowalnej toksyczności. Lek podaje się po rozcieńczeniu w 250-500 ml roztworu glukozy 5% (50 mg/ml), uzyskując stężenie końcowe 0,2-0,7 mg/ml, w infuzji trwającej od 2 do 6 godzin, zawsze przed podaniem fluoropirymidyn, np. 5-fluorouracylu. W przypadku wynaczynienia infuzję należy natychmiast przerwać i wdrożyć odpowiednie postępowanie.
5-fluorouracyl, bolus dożylny, choroba z przerzutami, ciągła infuzja dożylna, cytotoksyczność, fluoropirymidyna, guzy lite, infuzja dożylna, leczenie skojarzone, leczenie uzupełniające, monoterapia, niewydolność nerek, oksaliplatyna, powierzchnia ciała, progresja choroby, rak jelita grubego, rak jelita grubego z przerzutami, terapia skojarzona, terapia uzupełniająca, toksyczność leku, wkłucie centralne, wynaczynienie, zaburzenia dróg żółciowych, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ampicilin+Sulbactam AptaPharma 2 g + 1 g
Ampicilin+Sulbactam AptaPharma dostępny jest w dawkach 1 g + 0,5 g oraz 2 g + 1 g w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji. Dawkowanie u dorosłych wynosi od 1,5 g do 12 g na dobę (sulbaktam + ampicylina), podawane co 6-12 godzin w zależności od ciężkości zakażenia, z maksymalną dawką sulbaktamu 4 g/dobę. W lżejszych zakażeniach stosuje się dawki 1,5-3 g co 8-12 godzin, umiarkowane do 6 g co 6-8 godzin, a ciężkie do 12 g co 6 godzin. Terapia trwa zwykle 5-14 dni, z kontynuacją przez 48 godzin po ustąpieniu objawów. Profilaktyka chirurgiczna wymaga podania 1,5-3 g podczas znieczulenia, powtarzanego co 6-8 godzin, zakończona po 24 godzinach od zabiegu. W niepowikłanej rzeżączce stosuje się jednorazową dawkę 1,5 g z jednoczesnym podaniem 1 g probenecydu doustnie.
ampicylina, bolus dożylny, chlorowodorek lidokainy, ciężka niewydolność nerek, ciężkość zakażenia, funkcja nerek, hemodializa, infuzja dożylna, iniekcja, klirens kreatyniny, podanie domięśniowe, podanie dożylne, probenecyd, profilaktyka antybiotykowa, proszek do sporządzania roztworu, roztwór do wstrzykiwań, rzeżączka niepowikłana, stężenie terapeutyczne, sulbaktam, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zakażenie chirurgiczne, znieczulenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – HELICID 40 mg
Preparat Helicid 40 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do infuzji jest wskazany jako alternatywa dla lecowania doustnego, szczególnie u pacjentów, u których podawanie doustne jest niewskazane. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 40 mg raz na dobę, podawana w formie wlewu dożylnego trwającego 20-30 minut. W przypadku zespołu Zollingera-Ellisona dawka początkowa wynosi 60 mg na dobę, z możliwością zwiększenia dawki powyżej 60 mg, podawanej w dawkach podzielonych dwa razy na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby zaleca się dawkę 10-20 mg na dobę, dostosowaną indywidualnie, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku nie jest konieczna modyfikacja dawkowania. Doświadczenie kliniczne dotyczące stosowania u dzieci jest ograniczone, co wymaga ostrożności przy kwalifikacji pediatrycznych pacjentów do terapii.
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Orion 100 mg/ml
Sugammadeks charakteryzuje się liniową farmakokinetyką w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami i nie ulega metabolizmowi, eliminowany jest niemal wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej. Okres półtrwania wynosi około 2 godziny, a klirens osoczowy około 88 ml/min, z ponad 90% dawki wydalanej w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania (do 24 godzin przy ciężkiej niewydolności) oraz zmniejszenie klirensu, co skutkuje zwiększoną ekspozycją na lek (do 17-krotnej u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek). Sugammadeks jest wykrywany w osoczu do 48 godzin po podaniu u tych pacjentów.
analiza farmakokinetyczna, białka osocza, bilans masowy, bolus dożylny, ciężka niewydolność nerek, ciężkie zaburzenie czynności nerek, ekspozycja na lek, faza eliminacji, kinetyka liniowa, klirens, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, populacyjna analiza farmakokinetyczna, rokuronium, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, sugammadeks, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, współczynnik zmienności - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dexketoprofen Sopharma 50mg/ 2ml
Deksktetoprofenu w postaci roztworu do wstrzykiwań/infuzji stosuje się u dorosłych w dawce 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością podawania co 6 godzin przy nasilonym bólu, nie przekraczając dawki dobowej 150 mg. Terapia jest krótkotrwała, maksymalnie do 2 dób, po czym zaleca się przejście na doustne formy leczenia. U pacjentów geriatrycznych bez zaburzeń nerek dawkowanie pozostaje standardowe, natomiast przy łagodnych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby dawkę redukuje się do 50 mg na dobę. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15) oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności wątroby, deksketoprofen, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, monoterapia, opioidowy lek przeciwbólowy, parametry wątrobowe, podanie domięśniowe, roztwór do wstrzykiwań, skala Childa-Pugha, terapia przeciwbólowa, warunki aseptyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pancuronium Jelfa 2 mg/ml
Bromek pankuroniowy (Pancuronium Jelfa, 2 mg/ml) jest stosowany wyłącznie dożylne, a jego dawkowanie wymaga indywidualnego dostosowania ze względu na znaczne różnice w wrażliwości pacjentów. U dorosłych dawka początkowa wynosi 0,04-0,1 mg/kg masy ciała, z dawką do intubacji około 0,09 mg/kg mc., a dawki podtrzymujące 0,01-0,06 mg/kg co 30-40 minut. Zaleca się podanie dawki testowej 1 mg i.v. w celu oceny indywidualnej reakcji, zwłaszcza że pojawienie się opadania powiek wskazuje na nadwrażliwość i konieczność redukcji dawki. Alternatywny schemat dawkowania obejmuje bolus 0,007 mg/kg mc. i po 3 minutach dawkę 0,063 mg/kg mc., co przyspiesza początek i wydłuża czas działania zwiotczenia. U dzieci i młodzieży do 17 lat stosuje się podobne dawkowanie, z maksymalną dawką 0,1 mg/kg mc., natomiast u niemowląt dawka wstępna wynosi 0,02-0,04 mg/kg mc., a podtrzymująca 0,015-0,02 mg/kg mc., z koniecznością indywidualnej oceny wrażliwości.
bolus dożylny, bromek pankuroniowy, czynność złącza nerwowo-mięśniowego, dawka podtrzymująca, dawka testowa, dawka wstępna, intubacja dotchawicza, nadwrażliwość, opadanie powiek, Pancuronium Jelfa, podanie dożylne, przedawkowanie, roztwór do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, złącze nerwowo-mięśniowe, zwiotczenie mięśniowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Metotreksat Accord 100 mg/ml
Metotreksat Accord wymaga precyzyjnego dostosowania dawki do powierzchni ciała pacjenta, z uwzględnieniem wskazań klinicznych oraz ryzyka toksyczności. Podawany domięśniowo, dożylnie lub dotętniczo, nie może być stosowany dokanałowo ze względu na hipertoniczność roztworu (100 mg/ml). Dawkowanie dzieli się na trzy schematy: niskodawkowy (15-50 mg/m² tygodniowo), pośredni (100-1000 mg/m² w pojedynczej dawce) oraz wysokodawkowy (≥1000 mg/m² w ciągu 24 godzin). W przypadku dawek powyżej 100 mg konieczne jest podanie folinianu wapnia jako terapii ratunkowej, a także monitorowanie czynności nerek i stosowanie alkalizacji moczu oraz zwiększonej diurezy w celu przyspieszenia eliminacji leku. Dawkowanie folinianu wapnia i szczegóły terapii ratunkowej powinny być zgodne z aktualnymi protokołami leczenia.
alkalizacja moczu, bilirubina, bolus dożylny, chłoniak złośliwy, cisplatyna, cyklofosfamid, cytostatyk, daktynomycyna, diureza, doksorubicyna, enzymy wątrobowe, folinian wapnia, klirens kreatyniny, kostniakomięsak, kreatynina w surowicy, kwas folinowy, ostra białaczka limfoblastyczna, podanie dokanałowe, podanie domięśniowe, podanie dotętnicze, podanie dożylne, przerzuty do węzłów chłonnych, rak kosmówki, rak piersi, terapia ratunkowa, zatrucie metotreksatem - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Enoxaparin sodium LEK-AM 4 000 j.m. (40 mg)/0,4 ml
Dawkowanie enoksaparyny sodowej jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, ryzyka zakrzepowo-zatorowego oraz stanu pacjenta. W profilaktyce u pacjentów chirurgicznych z umiarkowanym ryzykiem stosuje się dawkę 2000 j.m. (20 mg) podskórnie raz na dobę, rozpoczynając 2 godziny przed zabiegiem, a u pacjentów z wysokim ryzykiem 4000 j.m. (40 mg) raz na dobę, najlepiej 12 godzin przed operacją. W leczeniu zakrzepicy i zatorowości stosuje się schemat 150 j.m./kg mc. (1,5 mg/kg mc.) raz na dobę u pacjentów bez powikłań lub 100 j.m./kg mc. (1 mg/kg mc.) dwa razy na dobę u pacjentów z wyższym ryzykiem nawrotu. W niestabilnej dławicy piersiowej i zawale mięśnia sercowego bez uniesienia ST zalecana dawka to 100 j.m./kg mc. co 12 godzin, a w zawale z uniesieniem ST początkowy bolus 3000 j.m. (30 mg) dożylnie, następnie 100 j.m./kg mc. podskórnie co 12 godzin (maksymalnie 10 000 j.m. dla pierwszych dwóch dawek). U pacjentów ≥75 lat z zawałem z uniesieniem ST pomija się bolus i stosuje 75 j.m./kg mc. co 12 godzin (maksymalnie 7500 j.m.).
antagonista witaminy K, bezpośredni doustny lek przeciwzakrzepowy, bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dławica piersiowa, enoksaparyna sodowa, klirens kreatyniny, krwiak okołordzeniowy, kwas acetylosalicylowy, leczenie przeciwpłytkowe, leczenie przeciwzakrzepowe, nakłucie lędźwiowe, niestabilna dławica piersiowa, ostry zespół wieńcowy, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, przezskórna interwencja wieńcowa, schyłkowa choroba nerek, świeży zawał mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica proksymalna, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez uniesienia odcinka ST, znieczulenie podpajęczynówkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Skład i postać leku – Atracurium Kalceks 10 mg/ml
Atracurium Kalceks to roztwór do wstrzykiwań o stężeniu 10 mg/ml atrakuriowego bezylanu, dostępny w ampułkach 2,5 ml (25 mg) i 5 ml (50 mg). Preparat charakteryzuje się pH 3,30-3,65 oraz osmolarnością 10-30 mOsmol/kg, co czyni go roztworem hipotonicznym. Lek może być podawany dożylnie w formie bolusa lub ciągłej infuzji, jednak nie wolno go stosować w kaniuli do przetaczania krwi ze względu na hipotoniczność. Atracurium Kalceks nie powinien być mieszany z roztworami o odczynie zasadowym (np. tiopental), gdyż substancja czynna ulega unieczynnieniu w środowisku o wysokim pH. Produkt wymaga przechowywania w lodówce (2°C–8°C), nie wolno go zamrażać, a po otwarciu ampułki należy go zużyć natychmiast, gdyż jest przeznaczony do jednorazowego użytku.
ampułka szklana, atrakuriowy bezylan, bolus dożylny, chlorek sodu, infuzja dożylna, kontrola wizualna, kwas benzenosulfonowy, mleczan Ringera, niezgodność farmaceutyczna, płyn infuzyjny, przetaczanie krwi, roztwór do wstrzykiwań, roztwór hipotoniczny, roztwór Ringera, skażenie mikrobiologiczne, stabilność chemiczna, tiopental, utylizacja leków, wysokie pH - Leksykon substancji czynnych
Atrakurium – Dawkowanie i sposób podawania
Atrakurium, jako niedepolaryzujący środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stosowany jest głównie w anestezjologii i intensywnej terapii. Standardowa dawka początkowa u dorosłych wynosi 0,3-0,6 mg/kg mc. podawana dożylnie, zapewniając blokadę nerwowo-mięśniową trwającą 15-35 minut. Do intubacji dotchawiczej zaleca się dawkę 0,5-0,6 mg/kg mc., umożliwiającą wykonanie procedury w ciągu 90 sekund. W przypadku konieczności przedłużenia działania, podaje się dawki podtrzymujące 0,1-0,2 mg/kg mc. lub infuzję ciągłą w zakresie 0,3-0,6 mg/kg mc./godz. W oddziałach intensywnej terapii dawka infuzyjna wynosi 11-13 μg/kg mc./min (0,65-0,78 mg/kg mc./godz.), z dużą zmiennością indywidualną (4,5-29,5 μg/kg mc./min). Spontaniczny powrót przewodnictwa nerwowo-mięśniowego następuje po około 35 minutach od dawki bolusowej lub po około 60 minutach w terapii ciągłej (zakres 32-108 minut). Monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego jest niezbędne dla optymalizacji dawkowania i minimalizacji ryzyka rekuraryzacji, którą można skutecznie odwrócić inhibitorami cholinoesterazy (neostygmina, edrofonium) z atropiną.
atrakurium, atropina, blok niedepolaryzacyjny, blokowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, bolus dożylny, działanie niepożądane, edrofonium, hipotermia, infuzja ciągła, inhibitor cholinoesterazy, intubacja dotchawicza, krążenie pozaustrojowe, metoda ciągu czterech impulsów, monitorowanie przewodnictwa nerwowo-mięśniowego, neostygmina, niedepolaryzujący środek zwiotczający, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, oddział intensywnej terapii, rekuraryzacja, środek zwiotczający mięśnie szkieletowe, stymulacja tężcowa, wstrzyknięcie dożylne, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sugammadex Kalceks 100 mg/ml
Sugammadeks wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 1 do 16 mg/kg podawanych dożylnie, z objętością dystrybucji u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynoszącą około 11-14 litrów. Lek nie wiąże się z białkami osocza ani erytrocytami, a jego eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w formie niezmienionej, z okresem półtrwania około 2 godzin i klirensem osoczowym około 88 mL/min. Ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin, głównie z moczem (96%), z minimalnym wydalaniem kałem lub powietrzem (<0,02%). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się znaczące wydłużenie okresu półtrwania i wzrost ekspozycji na lek, sięgający nawet 17-krotnego wzrostu u osób z ciężką niewydolnością nerek, gdzie stężenia sugammadeksu mogą być wykrywalne do 7 dni po podaniu.
bilans masowy, bolus dożylny, ekspozycja na lek, erytrocyty, farmakokinetyka, faza eliminacji, kinetyka liniowa, klirens kreatyniny, klirens osoczowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, otyłość olbrzymia, parametry farmakokinetyczne, rokuronium, sugammadeks, wiązanie z białkami osocza, współczynnik zmienności, zaburzenia czynności nerek, znieczulenie - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Phenylephrine Aguettant 100 mikrogramów/ml
Phenylephrine Aguettant w stężeniu 100 mikrogramów/ml jest przeznaczony do dożylnego podawania w formie bolusa lub infuzji, stosowany wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny. Standardowa dawka bolusowa u dorosłych wynosi 50-100 mikrogramów, z maksymalną pojedynczą dawką 100 mikrogramów, powtarzaną do uzyskania efektu terapeutycznego. Infuzja dożylna rozpoczyna się od 25-50 mikrogramów/min, z możliwością zwiększenia do 100 mikrogramów/min w celu utrzymania prawidłowego ciśnienia skurczowego. Preparat dostępny jest w fiolkach 20 ml zawierających 2000 mikrogramów fenylefryny. Monitorowanie hemodynamiczne jest niezbędne dla dostosowania dawki i zapewnienia bezpieczeństwa terapii.
bolus dożylny, chlorowodorek fenylefryny, ciśnienie skurczowe, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, fenylefryna, funkcja nerek, funkcja wątroby, infuzja dożylna, interakcja lekowa, lek wazopresyjny, marskość wątroby, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, pacjent pediatryczny, parametry hemodynamiczne, populacja pediatryczna, roztwór do wstrzykiwań - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rotawirus jest główną przyczyną ciężkiej biegunki u niemowląt i małych dzieci, z niemal 100% zakażeń do 5. roku życia. Klinicznie manifestuje się ostrą biegunką, wymiotami i gorączką, co może prowadzić do odwodnienia, wymagającego hospitalizacji. Leczenie jest wyłącznie objawowe, z kluczowym znaczeniem odpowiedniego nawodnienia doustnego (ORS) lub dożylnego w ciężkich przypadkach (bolusy 20 ml/kg, całkowite zapotrzebowanie 60-80 ml/kg). Antybiotyki i leki przeciwwirusowe nie są skuteczne. Monitorowanie elektrolitów, mocznika i kreatyniny jest wskazane przy podawaniu >40 ml/kg płynów. Szczepienia doustne (RotaTeq – 3 dawki, Rotarix – 2 dawki) zapewniają 70-80% ochrony przed ciężkim przebiegiem i powinny być rozpoczęte między 6. a 15. tygodniem życia, zakończone przed 8. miesiącem.
acetaminofen, bilans płynów, bolus dożylny, ciężka biegunka, ciężki złożony niedobór odporności, ciężkie odwodnienie, doustne płyny nawadniające, elektrolity, gorączka, ibuprofen, intussuscepcja, leczenie objawowe, lek przeciwgorączkowy, letarg, mleko modyfikowane, odwodnienie, parametry życiowe, płyn Ringera, Rotarix, RotaTeq, rotawirus, szczepionka przeciwko rotawirusowi, szczepionka żywa, wgłobienie jelita, wymioty, zapadnięte ciemiączko, zgłębnik nosowo-żołądkowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Betafact 1000 IU 1000 j.m./fiolkę
Farmakokinetyka leku BETAFACT, zawierającego ludzki czynnik krzepnięcia IX, została oceniona u 11 pacjentów z hemofilią B powyżej 12. roku życia po dożylnym podaniu dawki 60 j.m./kg. Maksymalne stężenie czynnika IX w osoczu osiągane jest w ciągu 15-30 minut (Tmax). Średni przyrostowy stopień poprawy wynosi 1,08 ± 0,21 j.m./dl na j.m./kg masy ciała, a pole pod krzywą (AUC₀→∞) to 1888 ± 387 j.m.h/dl. Lek charakteryzuje się średnim czasem pozostawania w organizmie (MRT) 44,2 ± 4,9 h oraz końcowym okresem półtrwania (T₁/₂) 33 ± 4 h. Klirens osoczowy wynosi 3,3 ± 0,5 ml/h/kg, co jest istotne przy planowaniu dawkowania i monitorowaniu terapii.
badanie farmakokinetyczne, BETAFACT, bolus dożylny, czynnik krzepnięcia IX, farmakokinetyka, hemofilia B, jednostopniowy test krzepnięcia, klirens osoczowy, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, pole pod krzywą, populacja pediatryczna, przyrostowy stopień poprawy, średni czas pozostawania leku, stężenie czynnika IX, Tmax - Leksykon leków
Skład i postać leku – Vinorelbine Accord 10 mg/ml
Vinorelbine Accord to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji o stężeniu 10 mg/ml, zawierający winorelbina w postaci winianu. Produkt jest dostępny w fiolkach 1 ml (10 mg) oraz 5 ml (50 mg), charakteryzuje się pH 3,0-4,0 i osmolalnością 30-40 mOsm/kg. Preparat jest bezbarwny lub bladożółty, bez cząstek stałych, z jedyną substancją pomocniczą – wodą do wstrzykiwań. Przechowywanie odbywa się w lodówce (2-8°C), bez zamrażania, w oryginalnym opakowaniu chroniącym przed światłem, z okresem ważności 2 lata. Po rozcieńczeniu roztwór jest stabilny chemicznie i fizycznie przez 24 godziny w 25°C, jednak z mikrobiologicznego punktu widzenia zaleca się natychmiastowe użycie lub stosowanie aseptycznych warunków przygotowania i przechowywania.
bolus dożylny, cytotoksyczność, glikokortykoid, infuzja, koncentrat do sporządzania roztworu, lek cytotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, podanie dożylne, podrażnienie tkanek, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, stabilność roztworu, warunki aseptyczne, winorelbina, wyciek leku, wynaczynienie, wytrącanie leku, zanieczyszczenie mikrobiologiczne, zapalenie żył - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Biodacyna 250 mg/ml
Lek Biodacyna (amikacyna w postaci disiarczanu) dostępny jest w stężeniach 125 mg/ml oraz 250 mg/ml jako roztwór do wstrzykiwań i infuzji. Dawkowanie amikacyny wymaga indywidualnego dostosowania w zależności od wieku pacjenta, rodzaju zakażenia oraz funkcji nerek, z uwzględnieniem masy ciała. Preferowaną drogą podania jest domięśniowa, natomiast dożylna stosowana jest w zakażeniach zagrażających życiu lub gdy podanie domięśniowe jest niemożliwe. Dożylne podanie może odbywać się jako bolus (2-3 minuty) lub infuzja (30 minut przy stężeniu 0,25%). Monitorowanie terapii obejmuje ocenę czynności nerek (klirens kreatyniny lub stężenie kreatyniny w surowicy) oraz oznaczanie stężeń amikacyny w surowicy: maksymalne poniżej 35 µg/ml i minimalne poniżej 10 µg/ml. Standardowa długość terapii wynosi 7-10 dni, a w przypadku dłuższego leczenia konieczna jest regularna kontrola czynności nerek, słuchu, narządu równowagi oraz stężenia leku.
amikacyna, azot mocznikowy, Biodacyna, bolus dożylny, czynność nerek, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, narząd równowagi, neutropenia z gorączką, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, środek alkalizujący, stężenie amikacyny, stężenie kreatyniny, stężenie maksymalne leku, stężenie minimalne leku, zaburzenie czynności nerek, zakażenie dróg moczowych, zakażenie Pseudomonas, zapalenie wsierdzia - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cordarone 50 mg/ml
Cordarone (amiodaron chlorowodorek 50 mg/ml) w postaci roztworu do wstrzykiwań jest wskazany do stosowania wyłącznie w warunkach intensywnej opieki medycznej z dostępem do monitorowania kardiologicznego, defibrylacji i stymulacji serca. Podawanie dożylne wymaga stosowania 5% roztworu glukozy jako rozcieńczalnika, gdyż lek jest niezgodny z roztworem chlorku sodu. Minimalna stabilna dawka w roztworze to 300 mg amiodaronu w 500 ml glukozy. W nagłych przypadkach, gdy inne leki zawiodły, stosuje się dawkę około 5 mg/kg mc. podawaną przez minimum 3 minuty. Dawkowanie nasycające wynosi 5 mg/kg mc. w 250 ml 5% glukozy podawane w ciągu 20 minut do 2 godzin, z możliwością powtórzenia 2-3 razy na dobę. Dawka podtrzymująca to 10-20 mg/kg mc./dobę (zwykle 600-800 mg/24h, max 1200 mg/24h) podawana przez kilka dni. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej przy migotaniu komór opornym na defibrylację stosuje się bolus 300 mg (lub 5 mg/kg) z możliwością podania dawki dodatkowej 150 mg (lub 2,5 mg/kg) rozcieńczonych w 20 ml 5% glukozy.
alkohol benzylowy, amiodaron chlorowodorek, bolus dożylny, bradykardia, centralny dostęp żylny, dawka nasycająca, dawka podtrzymująca, defibrylacja, infuzja dożylna, intensywna opieka medyczna, migotanie komór, monitorowanie elektrokardiograficzne, monitorowanie kardiologiczne, niedociśnienie tętnicze, pacjent w podeszłym wieku, parametry hemodynamiczne, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór glukozy, stymulacja serca, zaburzenie przewodzenia, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Melodyn 70 mcg/h
Przedawkowanie buprenorfiny w postaci systemów transdermalnych Melodyn (35, 52,5, 70 µg/godzinę) wymaga szczególnej uwagi klinicznej pomimo stosunkowo dobrego profilu bezpieczeństwa leku. Maksymalne stężenie buprenorfiny w surowicy po zastosowaniu systemu o najwyższej dawce (70 µg/godzinę) jest około 6-krotnie niższe niż po dożylnym podaniu terapeutycznym 0,3 mg, co zmniejsza ryzyko toksyczności. Objawy przedawkowania obejmują depresję ośrodka oddechowego, nadmierne uspokojenie, senność, nudności, wymioty, zapaść krążeniową oraz zwężenie źrenic, wynikające z działania agonistycznego na receptory μ-opioidowe i wpływu na ośrodkowy układ nerwowy. Nasilenie objawów może się wahać od łagodnych do stanów zagrażających życiu, takich jak ciężka depresja oddechowa wymagająca intubacji.
aspiracja treści żołądkowej, bolus dożylny, buprenorfina, chemoreceptorowa strefa wyzwalająca, dawka terapeutyczna, depresja oddechowa, drożność dróg oddechowych, działanie agonistyczne, funkcja poznawcza, infuzja ciągła, jądro Edingera-Westphala, kontrolowane uwalnianie substancji czynnej, margines bezpieczeństwa, Melodyn, mioza, nadmierne uspokojenie, nalokson, niewydolność oddechowa, opioidy działające ośrodkowo, ośrodek wymiotny, ośrodkowy układ nerwowy, powinowactwo do receptorów, receptor μ-opioidowy, stężenie w surowicy, system transdermalny, toksyczne stężenie leku, wentylacja mechaniczna, wstrząs opioidowy, zaburzenie perfuzji tkankowej, zaburzenie świadomości, zahamowanie ośrodka oddechowego, zapaść krążeniowa, zatrucie opioidami, źrenice szpilkowate, zwężenie źrenic - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adrenalina Aguettant 1 mg/10 ml
Adrenalina Aguettant w stężeniu 1 mg/10 ml (1:10 000) zawiera 0,1 mg adrenaliny w 1 ml roztworu i jest przeznaczona do stosowania wyłącznie przez doświadczony personel medyczny. W resuscytacji krążeniowo-oddechowej u dorosłych zaleca się podanie 10 ml (1 mg) dożylnie lub śródkostnie co 3-5 minut do uzyskania powrotu spontanicznego krążenia (ROSC). W przypadku braku dostępu do tych dróg podania dopuszcza się podanie dotchawicze dawką 20-25 ml (2-2,5 mg) jako ostateczność. U pacjentów po zabiegach kardiochirurgicznych dawka dożylna powinna być ostrożnie dostosowana w zakresie 0,5-1 ml (50-100 μg). W leczeniu ostrej reakcji anafilaktycznej u dorosłych stosuje się dożylne bolusy 0,5 ml (0,05 mg), z możliwością modyfikacji dawki w zależności od odpowiedzi klinicznej. Preparat nie jest zalecany do podania domięśniowego w tej postaci; do tego celu należy użyć roztworu 1 mg/ml (1:1000).
adrenalina, ampułko-strzykawka, bolus dożylny, droga śródkostna, nagłe zatrzymanie krążenia, obkurczenie naczyń krwionośnych, osmolarność, podanie domięśniowe, podanie dotchawicze, podanie dożylne, powrót spontanicznego krążenia, reakcja anafilaktyczna, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, stężenie leku, winian adrenaliny, zabieg kardiochirurgiczny - Leksykon leków
Skład i postać leku – Neocitec 10 mg/ml
Neocitec to koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji zawierający winorelbiny winian w stężeniu 10 mg/ml, dostępny w fiolkach 1 ml (10 mg winorelbiny) oraz 5 ml (50 mg winorelbiny). Preparat jest przezroczystym, bezbarwnym lub bladożółtym roztworem o pH 3-4 i osmolarności 32-38 mOsm, z jedyną substancją pomocniczą – wodą do wstrzykiwań. Lek przeznaczony jest wyłącznie do podawania dożylnego, w formie powolnego bolusa (6-10 minut) po rozcieńczeniu w 20-50 ml 0,9% roztworu chlorku sodu lub 5% roztworu glukozy, bądź jako infuzja po odpowiednim rozcieńczeniu. Po podaniu konieczne jest przepłukanie żyły co najmniej 250 ml soli fizjologicznej, a w przypadku wynaczynienia zaleca się przerwanie infuzji, przepłukanie żyły i dożylne podanie glikokortykoidów w celu zmniejszenia ryzyka zapalenia żył.
bolus dożylny, glikokortykoid, infuzja dożylna, koncentrat do sporządzania roztworu, lek cytotoksyczny, niezgodność farmaceutyczna, odczyn zasadowy, personel medyczny, podanie dożylne, podrażnienie tkanek, środki ochrony osobistej, winorelbiny winian, właściwości cytotoksyczne, woda do wstrzykiwań, wyciek leku, wynaczynienie, wytrącanie osadu, zapalenie żył, złącze luer lock - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clindamycin hameln 150 mg/ml
Clindamycin hameln 150 mg/ml jest antybiotykiem stosowanym w leczeniu różnorodnych zakażeń bakteryjnych, z dawkowaniem dostosowanym do wieku pacjenta, ciężkości zakażenia oraz funkcji narządów. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat dawki wahają się od 1200 do 2700 mg/dobę (8-18 ml produktu) w zależności od nasilenia infekcji, z możliwością zwiększenia do 4800 mg/dobę w zakażeniach zagrażających życiu. Podawanie odbywa się w 2-4 równych dawkach podzielonych, z ograniczeniem pojedynczych dawek domięśniowych do 600 mg oraz infuzji dożylnej do 1200 mg na godzinę. U dzieci od 1 miesiąca do 12 lat dawka wynosi 20-40 mg/kg/dobę, minimum 300 mg/dobę, z ograniczeniem terapii do 7 dni u dzieci poniżej 3 lat ze względu na obecność alkoholu benzylowego. U pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek konieczne jest monitorowanie stężenia leku i ewentualna modyfikacja dawkowania, natomiast u osób w podeszłym wieku nie wymaga się zmiany dawki.
alkohol benzylowy, antybiotyk, bezmocz, bolus dożylny, ciężkie zakażenie, farmakokinetyka klindamycyny, gorączka reumatyczna, hemodializa, infuzja dożylna, kłębuszkowe zapalenie nerek, klindamycyna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, okres półtrwania, paciorkowiec β-hemolizujący, roztwór do wstrzykiwań, stężenie w osoczu, szybkość infuzji, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zakażenie jamy brzusznej, zakażenie narządów płciowych, zakażenie płuc, zatrzymanie akcji serca - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Mitoxantron Sandoz 2 mg/ml
Mitoksantron jest lekiem cytotoksycznym stosowanym wyłącznie pod nadzorem doświadczonego lekarza, z dawkowaniem ściśle dostosowanym do wskazań klinicznych i stanu pacjenta. W monoterapii raka piersi z przerzutami i chłoniaka nieziarniczego zalecana dawka początkowa wynosi 14 mg/m² powierzchni ciała (pc.) podawana dożylnie co 21 dni, z możliwością redukcji do 12 mg/m² u pacjentów z obniżoną rezerwą szpikową. W leczeniu skojarzonym dawka początkowa jest zmniejszana o 2-4 mg/m², a dawkowanie modyfikuje się w zależności od stopnia mielosupresji, monitorując liczby leukocytów i płytek krwi. W ostrych białaczkach szpikowych dawka indukcyjna mitoksantronu wynosi 12 mg/m² pc. podawane dożylnie przez 5 dni (60 mg/m² łącznie) w monoterapii, a w schematach skojarzonych stosuje się 12 mg/m² pc. przez 3 dni wraz z cytarabiną 100 mg/m² pc. przez 7 dni. W leczeniu stwardnienia rozsianego dawka wynosi 12 mg/m² pc. podawana w infuzji dożylnej co 1-3 miesiące, z maksymalną skumulowaną dawką 72 mg/m² pc., a dawkowanie dostosowuje się do stopnia mielosupresji i toksyczności niehematologicznej wg WHO.
bolus dożylny, chłoniak nieziarniczy, cytarabina, cytotoksyczna chemioterapia, etopozyd, indukcja remisji, infuzja dożylna, klirens mitoksantronu, leczenie indukcyjne, leczenie konsolidacyjne, leczenie ratunkowe, leukocyty, mielosupresja, mitoksantron, monoterapia, morfologia krwi z rozmazem, nadir hematologiczny, ostra białaczka szpikowa, płytki krwi, przełom blastyczny, przewlekła białaczka szpikowa, rak piersi z przerzutami, rezerwa szpikowa, rumień, stwardnienie rozsiane, supresja szpiku kostnego, toksyczne działanie na serce, toksyczność hematologiczna, toksyczność niehematologiczna, wynaczynienie, zaawansowany rak gruczołu krokowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon substancji czynnych
Deksketoprofen – Dawkowanie i sposób podawania
Dekskeoprofen, niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), stosowany jest w leczeniu bólu o różnym nasileniu, dostępny w postaciach doustnych (tabletki powlekane 25 mg, granulat i roztwór doustny 25 mg) oraz parenteralnych (roztwór do wstrzykiwań/infuzji 50 mg/2 ml). Standardowe dawkowanie dla postaci doustnych wynosi 12,5 mg co 4-6 godzin lub 25 mg co 8 godzin, z maksymalną dawką dobową 75 mg. W przypadku postaci parenteralnej zaleca się 50 mg co 8-12 godzin, maksymalnie 150 mg na dobę, jednak nie dłużej niż 2 doby, po czym należy przejść na leczenie doustne. Podawanie doustne powinno odbywać się co najmniej 15-30 minut przed posiłkiem, aby nie opóźniać wchłaniania. U osób starszych oraz pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) i wątroby (Child-Pugh 5-9) zaleca się redukcję dawki do 50 mg/dobę, z koniecznością ścisłego monitorowania funkcji wątroby. Dekskeoprofen jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności wątroby (Child-Pugh 10-15) oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤59 ml/min). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży ze względu na brak danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, dawkowanie deksketoprofenu, działanie niepożądane, granulat do roztworu doustnego, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek przeciwbólowy doustny, nasilenie bólu, niesteroidowy lek przeciwzapalny, opioidowy lek przeciwbólowy, postać farmaceutyczna, roztwór do wstrzykiwań, roztwór doustny, tabletka powlekana, tramadol, wchłanianie leku, wskaźnik Child-Pugh, wstrzyknięcie domięśniowe, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Skład i postać leku – Crusia 80 mg/0,8 ml (8000 j.m.)
Produkt leczniczy Crusia zawiera enoksaparynę sodową w formie roztworu do wstrzykiwań, dostępnego w pięciu dawkach: 2000 j.m. (20 mg)/0,2 ml, 4000 j.m. (40 mg)/0,4 ml, 6000 j.m. (60 mg)/0,6 ml, 8000 j.m. (80 mg)/0,8 ml oraz 10 000 j.m. (100 mg)/1 ml. Substancją pomocniczą jest woda do wstrzykiwań. Preparat jest dostarczany w ampułko-strzykawkach z bezbarwnego szkła typu I, wyposażonych w korek z gumy chlorobutylowej oraz tłoczek i igłę, z opcjonalnym systemem zabezpieczającym igłę. Roztwór jest klarowny, bezbarwny do jasnożółtego. Produkt przeznaczony jest do podawania podskórnego oraz szybkiego wstrzyknięcia dożylnego (bolus) w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST, przy czym wstrzyknięcie dożylne może być stosowane z roztworem soli fizjologicznej 0,9% lub 5% roztworem dekstrozy. Ampułko-strzykawka jest gotowa do użycia bez konieczności przygotowania.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, błona śluzowa jelit, bolus dożylny, enoksaparyna sodowa, ester benzylowy heparyny, guma chlorobutylowa, materia cząsteczkowa, roztwór chlorku sodu, roztwór dekstrozy, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny, system zabezpieczający igłę, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie dożylne, wstrzyknięcie podskórne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Dekenor 50 mg/2 ml
Lek Dekenor w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych bólów, z zalecanym okresem stosowania do 2 dób, po którym należy przejść na doustne leki przeciwbólowe. Standardowa dawka u dorosłych wynosi 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością skrócenia odstępu do 6 godzin, nie przekraczając dawki dobowej 150 mg. W przypadku bólu pooperacyjnego o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego, Dekenor może być stosowany łącznie z opioidami. U osób starszych zwykle nie wymaga się modyfikacji dawkowania, jednak przy łagodnych zaburzeniach czynności nerek lub wątroby dawkę dobowa należy zmniejszyć do 50 mg. Lek jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15) oraz umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens kreatyniny ≤ 59 ml/min). Nie zaleca się stosowania u dzieci i młodzieży z powodu braku danych klinicznych.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, charakterystyka produktu leczniczego, deksketoprofen, działanie niepożądane, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, lek przeciwbólowy, opioidowy lek przeciwbólowy, ostry objaw bólowy, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, warunki aseptyczne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Diafer 50 mg Fe3+/ml
Diafer, zawierający derizomaltozę żelazową w stężeniu 50 mg Fe/ml, jest stosowany do leczenia niedoboru żelaza w formie dożylnej. Maksymalna jednorazowa dawka wynosi 200 mg żelaza (4 ml roztworu), a maksymalna dawka tygodniowa nie powinna przekraczać 1000 mg (20 ml roztworu). Preparat może być podawany jako szybka iniekcja dożylna lub bezpośrednio do ramienia dializatora, nierozcieńczony lub rozcieńczony do 20 ml 0,9% NaCl. Dawkowanie musi być indywidualnie dostosowane na podstawie parametrów klinicznych i laboratoryjnych, takich jak poziom hemoglobiny, ferrytyny, saturacja transferyny oraz stosowanie ESA. Po uzyskaniu wyrównania niedoboru możliwe jest stosowanie terapii podtrzymującej z mniejszymi dawkami i regularnym monitorowaniem parametrów żelaza.
bolus dożylny, czynnik stymulujący erytropoezę, derizomaltozy żelazowa, dializator, dożylny preparat żelaza, droga dożylna, działanie niepożądane, ferrytyna w surowicy, iniekcja dożylna, niedobór żelaza, reakcja anafilaktyczna, reakcja nadwrażliwości, resuscytacja, roztwór chlorku sodu, roztwór do wstrzykiwań, roztwór jałowy, saturacja hemoglobiny, saturacja transferyny, terapia podtrzymująca, transferyna - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Adenocor 3 mg/ml
Adenocor (adenozyna) w stężeniu 3 mg/ml jest wskazany do szybkiego wstrzyknięcia dożylnego lub podania przez cewnik żylny w warunkach szpitalnych, pod ścisłym nadzorem medycznym z dostępem do sprzętu resuscytacyjnego. Podanie leku wymaga bezpośredniego wstrzyknięcia do żyły lub cewnika, z natychmiastowym przepłukaniem 0,9% roztworem NaCl. Monitorowanie EKG i ciśnienia tętniczego jest obligatoryjne, a u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym dużego stopnia należy unikać kolejnych dawek. Dawkowanie u dorosłych w napadowym częstoskurczu nadkomorowym rozpoczyna się od 3 mg (bolus dożylny w ciągu 2 sekund), następnie 6 mg i 12 mg, podawanych co 1-2 minuty, bez przekraczania 12 mg łącznie. U dzieci i młodzieży dawka początkowa wynosi 0,1 mg/kg m.c. (maksymalnie 6 mg), z możliwością zwiększania o 0,1 mg/kg m.c. do maksymalnie 12 mg. U osób starszych stosuje się dawkowanie jak u dorosłych. Nie jest konieczna modyfikacja dawki u pacjentów z niewydolnością nerek lub wątroby, gdyż metabolizm adenozyny nie zachodzi w tych narządach.
adenozyna, blok przedsionkowo-komorowy, bolus dożylny, cewnik żylny, chlorek sodu, ciśnienie tętnicze, diagnostyka różnicowa, diagnostyka różnicowa częstoskurczu nadkomorowego, EKG, monitorowanie czynności serca, napadowy częstoskurcz nadkomorowy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, resuscytacja krążeniowo-oddechowa, roztwór do wstrzykiwań, rytm zatokowy, sprzęt resuscytacyjny, wstrzyknięcie dożylne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Fraxiparine 3800 j.m. a.Xa/0,4 ml
Fraxiparine, zawierający nadroparynę wapniową, jest heparyną drobnocząsteczkową stosowaną w profilaktyce i leczeniu stanów zakrzepowo-zatorowych. Preparat dostępny jest w ampułko-strzykawkach o stężeniach od 2 850 j.m. AXa/0,3 ml do 9 500 j.m. AXa/1 ml i podawany jest głównie podskórnie, z możliwością podania dożylnego w niektórych wskazaniach. Dawkowanie jest ściśle uzależnione od masy ciała pacjenta oraz rodzaju procedury medycznej, np. w profilaktyce po zabiegach chirurgicznych nieortopedycznych stosuje się dawkę 0,3 ml (2 850 j.m. anty-Xa) raz na dobę, podaną 2-4 godziny przed zabiegiem, a w ortopedii dawkę oblicza się według 38 j.m. anty-Xa/kg mc., zwiększając ją o 50% od czwartego dnia po operacji. W hemodializie dawki są dostosowywane indywidualnie, a u pacjentów z ryzykiem krwawienia dawkę początkową zmniejsza się o połowę. W leczeniu żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej oraz niestabilnej dławicy piersiowej stosuje się podskórne podawanie dwa razy na dobę, z dawką 86 j.m. anty-Xa/kg mc., rozpoczynając jednocześnie terapię doustnymi lekami przeciwzakrzepowymi.
bolus dożylny, ciężkie zaburzenie czynności nerek, dysfagia, hemodializa, heparyna drobnocząsteczkowa, INR, klirens kreatyniny, kwas acetylosalicylowy, łagodne zaburzenie czynności nerek, lek przeciwzakrzepowy, nadroparyna wapniowa, niestabilna dławica piersiowa, podanie dożylne, powikłanie zakrzepowo-zatorowe, ryzyko krwawienia, stan zakrzepowo-zatorowy, umiarkowane zaburzenie czynności nerek, wstrzyknięcie podskórne, zabieg chirurgiczny, zabieg ortopedyczny, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zawał mięśnia sercowego bez załamka Q, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Solu-Medrol 250 mg
Metyloprednizolon, aktywny składnik preparatu Solu-Medrol, jest glikokortykosteroidem o silnym działaniu przeciwzapalnym, przewyższającym prednizolon, z minimalnym efektem mineralokortykosteroidowym (4 mg metyloprednizolonu odpowiada 20 mg hydrokortyzonu, a 200 mg metyloprednizolonu to 1 mg dezoksykortykosteronu). Mechanizm działania polega na penetracji błon komórkowych, wiązaniu z receptorami cytoplazmatycznymi i modulacji transkrypcji genów, co prowadzi do syntezy enzymów odpowiedzialnych za efekty przeciwzapalne i immunomodulujące. Metyloprednizolon redukuje liczbę komórek immunologicznie aktywnych w miejscu zapalenia, zmniejsza światło naczyń, stabilizuje błony lizosomalne, hamuje fagocytozę oraz ogranicza produkcję prostaglandyn, co skutkuje ograniczeniem nacieku zapalnego i intensywności reakcji immunologicznej. Ponadto wpływa na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów, wywołując katabolizm białek, glukoneogenezę, hiperglikemię i glukozurię, co jest istotne u pacjentów z cukrzycą. Metyloprednizolon indukuje także lipolizę kończyn i lipogenezę w okolicach klatki piersiowej, szyi i głowy, prowadząc do charakterystycznej redystrybucji tkanki tłuszczowej.
alkohol benzylowy, błony lizosomalne, bolus dożylny, bursztynian sodowy metyloprednizolonu, działanie immunomodulujące, działanie przeciwzapalne, efekt lipogenny, enzym proteolityczny, fagocytoza, funkcja motoryczna, glikokortykosteroid, glukoneogeneza, hiperglikemia, infuzja dożylna, katabolizm białek, lipoliza, mediator zapalenia, metyloprednizolon, mineralokortykosteroid, ostre uszkodzenie rdzenia kręgowego, prostaglandyna, receptor cytoplazmatyczny, redystrybucja tkanki tłuszczowej, regeneracja neurologiczna, transkrypcja mRNA - Leksykon leków
Przedawkowanie – Melodyn 35 mcg/h
Przedawkowanie buprenorfiny w systemie transdermalnym Melodyn, mimo szerokiego marginesu bezpieczeństwa, wymaga szczególnej uwagi ze względu na potencjalne ciężkie objawy ośrodkowego działania opioidów. Nawet przy najwyższej dawce 70 µg/godzinę, stężenie buprenorfiny w surowicy jest około 6-krotnie niższe niż po dożylnym podaniu 0,3 mg, co zmniejsza ryzyko toksyczności. Kliniczna manifestacja przedawkowania obejmuje m.in. ciężkie zahamowanie ośrodka oddechowego, zapaść krążeniową, nadmierne uspokojenie, senność, nudności, wymioty oraz zwężenie źrenic (mioza). Objawy te mogą mieć nasilenie od łagodnego do zagrażającego życiu, co wymaga szybkiej i adekwatnej interwencji medycznej.
antagonista opioidowy, aspiracja, bolus dożylny, bradykardia, buprenorfina, dawka dożylna, depresja oddechowa, desaturacja, drożność dróg oddechowych, hiperkapnia, hipoksemia, hipotensja, infuzja ciągła, margines bezpieczeństwa, mioza, nalokson, okres półtrwania, opioidy działające ośrodkowo, stężenie w surowicy, system transdermalny, system uwalniania, toksyczne stężenie, wentylacja wspomagana, zaburzenia perfuzji, zaburzenia świadomości, zapaść krążeniowa - Leksykon substancji czynnych
Pankuronium – Dawkowanie i sposób podawania
Bromek pankuroniowy (Pancuronium Jelfa) wymaga indywidualnego dostosowania dawki ze względu na zmienną odpowiedź pacjentów. U dorosłych dawka wstępna wynosi 0,04-0,1 mg/kg mc., z optymalną dawką do intubacji 0,09 mg/kg mc., a dawki podtrzymujące 0,01-0,06 mg/kg mc. co 30-40 minut. Możliwe jest zastosowanie techniki dwufazowej (0,007 mg/kg mc. bolus + 0,063 mg/kg mc. w ciągu 3 minut), która przyspiesza i wydłuża zwiotczenie mięśni. U dzieci i młodzieży dawki są analogiczne do dorosłych, z maksymalną dawką 0,1 mg/kg mc., natomiast u niemowląt dawka wstępna wynosi 0,02-0,04 mg/kg mc., a podtrzymująca 0,015-0,02 mg/kg mc., przy czym wymagana jest ocena indywidualnej wrażliwości. U pacjentów geriatrycznych zaleca się zmniejszenie dawki ze względu na wydłużone działanie leku, a u osób otyłych i z zaburzeniami funkcji wątroby lub nerek konieczne jest ostrożne ustalanie dawkowania, aby uniknąć przedawkowania i niepożądanych efektów.
bolus dożylny, bromek pankuroniowy, dawka podtrzymująca, dawka wstępna, interakcja lekowa, intubacja dotchawicza, lek zwiotczający, nadwrażliwość, otyłość, pacjent geriatryczny, Pancuronium Jelfa, zaburzenie funkcji nerek, zaburzenie funkcji wątroby, złącze nerwowo-mięśniowe, znieczulenie ogólne, zwiotczenie mięśni - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Olamide
Metoklopramid (Olamide 10 mg) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, zwłaszcza objawów pozapiramidowych, które najczęściej pojawiają się u dzieci i młodzieży oraz po podaniu dużych dawek. Objawy te mogą wystąpić nawet po jednorazowej dawce i wymagają natychmiastowego odstawienia leku oraz ewentualnego leczenia objawowego (benzodiazepiny u dzieci, leki przeciwparkinsonowskie o działaniu antycholinergicznym u dorosłych). Długotrwałe stosowanie powyżej 3 miesięcy może prowadzić do dyskinezy późnej, szczególnie u osób starszych, co wymaga przerwania terapii. Zgłaszano również przypadki złośliwego zespołu neuroleptycznego, methemoglobinemii oraz poważnych zaburzeń układu krążenia, takich jak zapaść krążeniowa, ciężka bradykardia, zatrzymanie akcji serca i wydłużenie odstępu QT, zwłaszcza przy podaniu dożylnym.
akatyzja, błękit metylenowy, bolus dożylny, bradykardia, choroba Parkinsona, dyskineza późna, leki wydłużające odstęp QT, methemoglobinemia, metoklopramid, niedobór laktazy, niedobór reduktazy NADH cytochromu b5, niedociśnienie tętnicze, nietolerancja galaktozy, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objawy pozapiramidowe, odstęp między dawkami, przerwanie stosowania leku, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia przewodzenia serca, zaburzenia równowagi elektrolitowej, zapaść krążeniowa, zatrzymanie akcji serca, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Clarithromycin Adamed 500 mg
Clarithromycin Adamed w dawce 500 mg w postaci proszku do sporządzania roztworu do infuzji zawiera klarytromycynę w formie laktobionianu. Preparat jest przeznaczony wyłącznie do podawania dożylnego w infuzji trwającej minimum 60 minut, z zalecaną dawką u dorosłych i młodzieży (12-18 lat) wynoszącą 500 mg dwa razy na dobę, co daje łączną dobową dawkę 1 g. Terapia dożylna powinna trwać od 2 do 5 dni, po czym należy przejść na formę doustną. U pacjentów z klirensem kreatyniny poniżej 30 ml/min dawkę należy zmniejszyć o połowę (250 mg dwa razy na dobę). Nie zaleca się podawania leku w formie bolusa ani domięśniowo. Brak jest danych dotyczących stosowania u dzieci poniżej 12 lat oraz u pacjentów z obniżoną odpornością w formie infuzji dożylnej.
bolus dożylny, dawka jednorazowa, infuzja dożylna, iniekcja domięśniowa, klarytromycyna do infuzji, klirens kreatyniny, laktobionian klarytromycyny, Mycobacterium avium, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium intracellulare, Mycobacterium kansasii, niewydolność nerek, obniżona odporność, proszek do sporządzania roztworu, rekonstytucja proszku, zakażenie prątkami, zakażenie rozsiane - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Detimedac 100 mg 100 mg
Dakarbazyna, substancja czynna leku Detimedac, jest stosowana wyłącznie przez lekarzy onkologów lub hematologów i dostępna w dawkach 100 mg i 200 mg w formie proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań lub infuzji, z zawartością 10 mg/ml po rekonstytucji. Lek jest światłoczuły, dlatego roztwór po odtworzeniu musi być chroniony przed światłem, także podczas podawania, zalecane jest użycie światłoodpornego zestawu infuzyjnego. W przypadku wynaczynienia podanie należy natychmiast przerwać, a pozostałą dawkę podać do innej żyły. W leczeniu czerniaka złośliwego przerzutowego stosuje się dawki 200-250 mg/m²/dobę przez 5 dni lub 850 mg/m² jednorazowo co 3 tygodnie, podawane dożylnie jako iniekcja lub infuzja trwająca 15-30 minut. W chorobie Hodgkina dawka wynosi 375 mg/m² co 15 dni w schemacie ABVD, a w mięsakach tkanek miękkich 250 mg/m²/dobę przez 1-5 dni co 3 tygodnie w schemacie ADIC.
bleomycyna, bolus dożylny, choroba Hodgkina, czerniak złośliwy przerzutowy, dakarbazyna, doksorubicyna, działanie niepożądane, hematologia, infuzja dożylna, iniekcja dożylna, liczba krwinek, mięsak tkanek miękkich, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, reakcja żołądkowo-jelitowa, roztwór do wstrzykiwań, roztwór hipoosmolarny, schemat ABVD, schemat ADIC, środek przeciwwymiotny, winblastyna, wlew dożylny, wynaczynnienie, zaburzenie hematologiczne, zaburzenie żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Skład i postać leku – Enoxaparin sodium LEK-AM 6 000 j.m. (60 mg)/0,6 ml
Enoxaparin sodium LEK-AM to roztwór do wstrzykiwań zawierający enoksaparynę sodową, uzyskiwaną z heparyny świnięcej poprzez zasadową depolimeryzację. Preparat dostępny jest w pięciu dawkach: 20 mg (2000 j.m. anty-Xa, 0,2 ml), 40 mg (4000 j.m., 0,4 ml), 60 mg (6000 j.m., 0,6 ml), 80 mg (8000 j.m., 0,8 ml) oraz 100 mg (10 000 j.m., 1 ml). Produkt nie zawiera konserwantów, co minimalizuje ryzyko reakcji alergicznych. Podawanie odbywa się głównie podskórnie, z możliwością dożylnego bolusa w leczeniu świeżego zawału mięśnia sercowego z uniesieniem odcinka ST. Wstrzyknięcia podskórne nie powinny być łączone z innymi lekami, natomiast dożylne bolusy można podawać z 0,9% roztworem NaCl lub 5% roztworem dekstrozy.
aktywność anty-Xa, ampułko-strzykawka, blister PVC, bolus dożylny, enoksaparyna sodowa, fałd skórny, guma chlorobutylowa, heparyna, igła w osłonce, podanie dożylne, roztwór do wstrzykiwań, roztwór fizjologiczny soli, roztwór wodny dekstrozy, tkanka bliznowata, uniesienie odcinka ST, woda do wstrzykiwań, wstrzyknięcie podskórne, zasadowa depolimeryzacja, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diprivan 10 mg/ml
Diprivan, zawierający 10 mg/ml propofolu w postaci emulsji do wstrzykiwań, jest krótkodziałającym dożylnym anestetykiem stosowanym do wprowadzenia i podtrzymania znieczulenia ogólnego u dorosłych oraz dzieci powyżej 1 miesiąca życia. Lek charakteryzuje się szybkim początkiem działania i krótkim czasem eliminacji, co umożliwia precyzyjną kontrolę głębokości znieczulenia, szczególnie korzystną w zabiegach krótkotrwałych i chirurgii jednego dnia. Propofol podawany jest w formie bolusa dożylnego lub ciągłego wlewu, wyłącznie w warunkach sali operacyjnej z pełnym monitoringiem funkcji życiowych i obecnością wykwalifikowanego personelu anestezjologicznego. W składzie preparatu znajduje się 100 mg/ml oleju sojowego, co wymaga ostrożności u pacjentów z alergią na soję.
bolus dożylny, emulsja olej w wodzie, endoskopia, funkcje oddechowe, lek znieczulający dożylny, ocena neurologiczna, oddychanie kontrolowane, oddział intensywnej terapii, odłączenie od respiratora, olej sojowy, propofol, radiologia interwencyjna, sedacja, sedacja płytka, wentylacja mechaniczna, wlew ciągły, wprowadzenie do znieczulenia, znieczulenie miejscowe, znieczulenie ogólne, znieczulenie regionalne - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Auxilen 50 mg/2 ml
Auxilen, zawierający trometamol deksketoprofenu w dawce 50 mg/2 ml, jest wskazany do krótkotrwałego leczenia ostrych objawów bólowych u dorosłych. Standardowa dawka wynosi 50 mg co 8-12 godzin, z możliwością skrócenia odstępu do 6 godzin, przy maksymalnej dawce dobowej 150 mg i czasie terapii nieprzekraczającym 2 dób. U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 60-89 ml/min) oraz wątroby (Child-Pugh 5-9) dawkę należy ograniczyć do 50 mg na dobę, z koniecznością monitorowania funkcji wątroby. Leku nie stosuje się u pacjentów z umiarkowanymi i ciężkimi zaburzeniami nerek (klirens ≤ 59 ml/min) oraz ciężkimi zaburzeniami wątroby (Child-Pugh 10-15). Preparat nie jest zalecany u dzieci i młodzieży z powodu braku danych dotyczących bezpieczeństwa i skuteczności.
ból pooperacyjny, bolus dożylny, ciężkie zaburzenia nerek, ciężkie zaburzenia wątroby, deksketoprofen, działania niepożądane, infuzja dożylna, klirens kreatyniny, leki opioidowe, podanie domięśniowe, podanie dożylne, roztwór do infuzji, roztwór do wstrzykiwań, skala Child-Pugh, warunki aseptyczne, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Oxycodone Polpharma 10 mg/ml
Oxycodone Polpharma w stężeniu 10 mg/ml jest dostępny jako roztwór do wstrzykiwań lub infuzji, podawany dożylnie (bolus, infuzja, PCA) lub podskórnie (bolus, infuzja). Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do nasilenia bólu i stanu pacjenta, z uwzględnieniem wcześniejszej terapii opioidowej. Przy bolusie dożylnym preparat rozcieńcza się do 1 mg/ml, podając 1-10 mg powoli w ciągu 1-2 minut, natomiast infuzja dożylna rozpoczyna się od dawki 2 mg/godz. W PCA bolus wynosi 0,03 mg/kg mc. z 5-minutowym odstępem między dawkami. Podskórnie bolus stosuje się w stężeniu 10 mg/ml, dawka początkowa to 5 mg co 4 godziny, a infuzję rozpoczyna się od 7,5 mg/dobę u opioidowo-naïwnych pacjentów, stopniowo zwiększając dawkę. Konwersja z podania doustnego na pozajelitowe opiera się na zasadzie 2 mg doustnego oksykodonu odpowiada 1 mg pozajelitowego, z koniecznością indywidualnego dostosowania dawki. Szczególną ostrożność należy zachować u osób starszych oraz z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek i wątroby, rozpoczynając terapię od najmniejszych dawek i stopniowo je zwiększając.
analgezja kontrolowana przez pacjenta, ból nienowotworowy, bolus dożylny, bolus podskórny, choroba krążków międzykręgowych, choroba zwyrodnieniowa stawów, infuzja dożylna, infuzja podskórna, kontrola bólu, oksykodon chlorowodorek, opioid, pacjent onkologiczny, roztwór glukozy, roztwór soli fizjologicznej, terapia przeciwbólowa, wstrzyknięcie podskórne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zespół odstawienny