Właściwości farmakokinetyczne leku Sugammadex Orion

Parametry farmakokinetyczne sugammadeksu przedstawione poniżej odzwierciedlają całkowitą sumę stężenia sugammadeksu zarówno związanego, jak i nie związanego w kompleks. W warunkach znieczulenia parametry farmakokinetyczne, takie jak klirens i objętość dystrybucji, są jednakowe dla obu form sugammadeksu.¹

Dystrybucja

Objętość dystrybucji sugammadeksu w stanie stacjonarnym u dorosłych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 11-14 litrów, co zostało określone na podstawie konwencjonalnej, nie-przedziałowej analizy farmakokinetycznej. Badania in vitro na osoczu oraz pełnej krwi pochodzącej od mężczyzn wykazały, że ani sugammadeks, ani kompleks sugammadeksu z rokuronium nie wiążą się z białkami osocza lub erytrocytami. Lek charakteryzuje się kinetyką liniową w zakresie dawek od 1 do 16 mg/kg masy ciała przy podaniu jako bolus dożylny.²

Metabolizm

W badaniach przedklinicznych i klinicznych nie zaobserwowano żadnych metabolitów sugammadeksu. Jedyną drogą eliminacji leku jest wydalanie niezmienionego produktu przez nerki.³

Eliminacja

Okres półtrwania sugammadeksu w fazie eliminacji (t1/2) u dorosłych znieczulonych pacjentów z prawidłową czynnością nerek wynosi około 2 godziny, a szacunkowy klirens w osoczu wynosi około 88 ml/min. Badania bilansu masowego wykazały, że ponad 90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, przy czym co najmniej 95% tej ilości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Zastosowanie sugammadeksu u zdrowych ochotników powoduje zwiększoną eliminację kompleksu z rokuronium przez nerki. ^{90% dawki jest wydalane w ciągu 24 godzin. 96% dawki jest wydalane z moczem, a przynajmniej 95% z tej wartości stanowi sugammadeks w postaci niezmienionej. Wydalanie z kałem lub z wydychanym powietrzem stanowi mniej niż 0,02% dawki. Podanie sugammadeksu zdrowym ochotnikom było związane ze zwiększoną eliminacją kompleksu z rokuronium przez nerki.”>4}

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Zaburzenia czynności nerek a wiek

W badaniu farmakokinetycznym porównującym pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami o prawidłowej funkcji nerek, stężenie sugammadeksu w osoczu było podobne w ciągu pierwszej godziny po podaniu dawki, następnie jednak szybciej spadało w grupie kontrolnej. Całkowita ekspozycja na sugammadeks była 17-krotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Niskie stężenia leku są wykrywalne przez co najmniej 48 godzin po jego podaniu u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁵

W innym badaniu porównującym pacjentów z umiarkowanymi lub ciężkimi zaburzeniami czynności nerek z pacjentami z prawidłową czynnością nerek zaobserwowano, że klirens sugammadeksu stopniowo zmniejszał się, a okres t1/2 stopniowo wydłużał się wraz z pogarszaniem się czynności nerek. Ekspozycja na lek była dwukrotnie większa u pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek i pięciokrotnie większa u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek. Stężenia sugammadeksu w osoczu były niewykrywalne po 7 dniach od przyjęcia dawki u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek.⁶

Parametry farmakokinetyczne według wieku i czynności nerek

Poniższa tabela przedstawia podsumowanie parametrów farmakokinetycznych sugammadeksu w zależności od wieku i czynności nerek:⁷

Płeć

Nie zaobserwowano różnic w farmakokinetyce sugammadeksu w zależności od płci.⁸

Rasa

W badaniu z udziałem zdrowych uczestników pochodzenia japońskiego i rasy kaukaskiej nie zaobserwowano klinicznie istotnych różnic odnośnie parametrów farmakokinetycznych. Dostępne, choć ograniczone dane, nie wskazują na istnienie różnicy odnośnie parametrów farmakokinetycznych u osób pochodzenia afrykańskiego lub afroamerykańskiego.⁹

Masa ciała

Populacyjna analiza farmakokinetyczna z udziałem pacjentów dorosłych i pacjentów w podeszłym wieku nie wykazała klinicznie istotnego związku klirensu i objętości dystrybucji z masą ciała.¹⁰

Otyłość

W badaniu klinicznym obejmującym pacjentów chorobliwie otyłych sugammadeks podawano w dawce 2 mg/kg masy ciała oraz 4 mg/kg masy ciała w zależności od rzeczywistej masy ciała (n = 76) lub idealnej masy ciała (n = 74). Ekspozycja na lek zwiększała się w sposób liniowy i zależny od dawki po podaniu zgodnie zarówno z rzeczywistą masą ciała, jak i idealną masą ciała. Nie stwierdzono istotnych klinicznie różnic w parametrach farmakokinetycznych między pacjentami chorobliwie otyłymi a populacją ogólną.¹¹