kalikreina osoczowa
Kalikreina osoczowa (ang. plasma kallikrein) to enzym proteolityczny z rodziny proteaz serynowych, który odgrywa kluczową rolę w układzie kalikreina-kininy. Jest syntetyzowana w wątrobie w formie nieaktywnego prekursora – prekalikreiny osoczowej, która ulega aktywacji do kalikreiny pod wpływem czynnika XII (czynnika Hagemana) w trakcie inicjacji wewnątrzpochodnego szlaku krzepnięcia krwi.
Podstawową funkcją kalikreiny osoczowej jest przekształcanie kininogenu wielkocząsteczkowego (HMWK) do bradykininy – peptydu o silnym działaniu wazodilatacyjnym, zwiększającym przepuszczalność naczyń i wywołującym reakcje zapalne. Bradykinina odpowiada za rozszerzenie naczyń krwionośnych, obniżenie ciśnienia tętniczego, zwiększenie przepuszczalności naczyń oraz stymulację nocyceptorów, co prowadzi do odczuwania bólu.
Zaburzenia aktywności kalikreiny osoczowej wiążą się z różnymi stanami patologicznymi, w tym z dziedzicznym obrzękiem naczynioruchowym (HAE), gdzie nadmierna aktywacja układu kalikreina-kininy prowadzi do nawracających epizodów obrzęku tkanek. W leczeniu HAE stosuje się inhibitory kalikreiny osoczowej, takie jak ekalantyd czy lanadelumab, które hamują jej aktywność enzymatyczną, zapobiegając powstawaniu bradykininy i rozwojowi objawów choroby.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Obwodzenie – Leczenie
Leczenie obwodzenia (angioedema) wymaga precyzyjnej diagnostyki różnicowej między obwodzeniem histaminozależnym, bradykininozależnym a idiopatycznym, co determinuje wybór terapii. W przypadku obwodzenia histaminozależnego stosuje się leki przeciwhistaminowe drugiej generacji (np. cetyryzyna, desloratadyna) w dawkach nawet do 4-krotnie wyższych niż standardowe, kortykosteroidy (hydrokortyzol 200 mg i.v. lub metyloprednizolon 40-60 mg i.v.) oraz adrenalinę 1:1000 domięśniowo w dawce 0,01 mg/kg (max 0,3 mg) powtarzaną co 10-15 minut w ciężkich przypadkach. W obwodzeniu bradykininozależnym, w tym dziedzicznym obwodzeniu naczynioruchowym (HAE) i obwodzeniu indukowanym inhibitorami ACE, podstawą terapii są koncentraty inhibitora C1-esterazy (Berinert, Cinryze, Haegarda, Ruconest), inhibitory kalikreiny (ekalantyd, berotralstat) oraz antagoniści receptora bradykininy B2 (ikatybant). Profilaktyka obejmuje regularne podawanie tych preparatów, a także androgeny atenuowane i leki antyfibrynolityczne. W przypadku obwodzenia polekowego kluczowe jest natychmiastowe odstawienie leku wywołującego, zwłaszcza inhibitorów ACE, z możliwością zastąpienia antagonistami receptora angiotensyny (ARB).
adrenalina, androgeny atenuowane, antagonista receptora angiotensyny, berotralstat, cyklosporyna, danazol, ekalantyd, ikatybant, immunoglobulina dożylna, inhibitor ACE, inhibitor C1-esterazy, kalikreina osoczowa, kortykosteroid, kwas epsilon-aminokapronowy, kwas traneksamowy, lanadelumab, lek antyfibrynolityczny, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, niedrożność dróg oddechowych, obrzęk krtani, obwodzenie, omalizumab, plazmafereza, pokrzywka autoimmunologiczna, przeciwciało anty-IgE, świeżo mrożone osocze, tracheostomia, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Obwodzenie – Zapobieganie i profilaktyka
Obrzęk naczynioruchowy (angioedema), zwłaszcza jego dziedziczna postać (HAE), wymaga kompleksowego podejścia terapeutycznego z uwzględnieniem profilaktyki krótkoterminowej (STP) i długoterminowej (LTP). STP stosuje się przed zabiegami wysokiego ryzyka (np. stomatologicznymi, chirurgicznymi) lub stresującymi sytuacjami, wykorzystując głównie koncentrat inhibitora C1 pochodzenia osoczowego (pd-C1-INH) w dawce 15-30 j/kg mc. podawany do 6 godzin przed zabiegiem, a w przypadku braku dostępności – 17-α-alkilowane androgeny (np. danazol 200 mg 2-3x/d) lub świeżo mrożone osocze. LTP dedykowana jest pacjentom z częstymi (>1-2/tydzień) lub ciężkimi atakami, stosując regularną terapię inhibitorami C1-INH (Cinryze 1000 j i.v. co 3-4 dni, Haegarda/Berinert SC podskórnie 2x/tydzień), lanadelumab (300 mg s.c. co 2 tygodnie w fazie indukcji, następnie co 4 tygodnie) lub berotralstat (Orladeyo) – doustny inhibitor kalikreiny podawany raz dziennie. Terapie te wykazują redukcję częstości ataków nawet o 90%, co potwierdzają badania kliniczne i wytyczne WAO/EAACI. Alternatywnie stosuje się androgeny atenuowane i leki antyfibrynolityczne, jednak ze względu na działania niepożądane i ograniczenia u dzieci oraz kobiet w ciąży, są one terapią drugiego wyboru.
androgeny atenuowane, berotralstat, czynnik XII, długoterminowa profilaktyka, działanie teratogenne, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, dziennik pokarmowy, gen SERPING1, ikatybant, inhibitor C1, inhibitor kalikreiny osoczowej, inhibitory ACE, kalikreina osoczowa, koncentrat inhibitora C1, krótkoterminowa profilaktyka, kwas traneksamowy, lanadelumab, niesteroidowe leki przeciwzapalne, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk podskórny, przeciwciało monoklonalne, świeżo mrożone osocze, terapia genowa - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Berinert 3000 3000 j.m.
Inhibitor C1-esterazy, będący głównym składnikiem leku Berinert, to osoczowa glikoproteina o masie cząsteczkowej 105 kDa, zawierająca 40% węglowodanów, z fizjologicznym stężeniem około 240 mg/l. Działa jako inhibitor proteaz serynowych, blokując klasyczną drogę dopełniacza przez inaktywację składników C1s i C1r oraz hamując aktywatory układu krzepnięcia, w tym czynnik XIIa i kalikreinę. W terapii wrodzonego obrzęku naczynioruchowego (HAE) Berinert pełni funkcję substytucji brakującej aktywności inhibitora C1-esterazy, co potwierdzono w badaniach klinicznych. W badaniu 3001, obejmującym 90 pacjentów z HAE typu I lub II, podskórne podawanie Berinertu w dawkach 60 IU/kg i 40 IU/kg dwa razy w tygodniu przez 16 tygodni znacząco zmniejszyło liczbę napadów HAE w porównaniu z placebo (odpowiednio 0,52 vs 4,03 oraz 1,19 vs 3,61 ataków/miesiąc, p <0,001).
aktywność C1-INH, alfa-1-antytrypsyna, alfa-2-antyplazmina, alfa-2-makroglobulina, antytrombina III, badanie krzyżowe, badanie podwójnie zaślepione, czynnik XIIa, działanie niepożądane, dziedziczny obrzęk naczynioruchowy, glikoproteina osoczowa, HAE, HAE typu I, inhibitor C1-esterazy, inhibitor proteazy serynowej, kalikreina osoczowa, lek doraźny, serpina, składniki C1s i C1r, układ dopełniacza, układ krzepnięcia, wrodzony obrzęk naczynioruchowy, znormalizowana liczba napadów