afazja przewodzeniowa
Afazja przewodzeniowa to rodzaj afazji, który charakteryzuje się stosunkowo dobrym rozumieniem mowy i zachowaną zdolnością do spontanicznej ekspresji werbalnej, przy jednoczesnym znacznym upośledzeniu powtarzania słów i zdań. Pacjenci z tym zaburzeniem mają trudności z przekształcaniem informacji słuchowej na program motoryczny mowy.
Patofizjologicznie, afazja przewodzeniowa związana jest z uszkodzeniem pęczka łukowatego (fasciculus arcuatus) lub okolicy skroniowo-ciemieniowej lewej półkuli mózgu. Najczęstszą przyczyną są udary niedokrwienne, rzadziej guzy mózgu, urazy czaszkowo-mózgowe lub choroby neurodegeneracyjne.
W obrazie klinicznym obserwuje się płynną mowę spontaniczną z prawidłową prozodią, ale z licznymi parafazjami (głównie fonemicznymi), przy zachowanym rozumieniu. Charakterystyczne jest to, że pacjenci są świadomi swoich błędów i podejmują próby autokorekty. Oprócz trudności z powtarzaniem, pacjenci mogą mieć również problemy z nazywaniem przedmiotów i zaburzenia pisania pod dyktando.
Diagnostyka afazji przewodzeniowej opiera się na badaniu neurologicznym, testach neuropsychologicznych (np. test Bostońskiej Diagnostyki Afazji) oraz badaniach neuroobrazowych (MRI, fMRI). Leczenie polega głównie na intensywnej terapii logopedycznej, ukierunkowanej na poprawę zdolności powtarzania i redukowanie parafazji.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Afazja – Etiologia i przyczyny
Afazja jest nabytym zaburzeniem językowym wynikającym z uszkodzenia obszarów mózgu odpowiedzialnych za produkcję i rozumienie języka, najczęściej w lewej półkuli dominującej. Najczęstszą przyczyną jest udar mózgu, występujący u 25-40% pacjentów po incydencie, zwłaszcza w obszarze unaczynionym przez lewą tętnicę środkową mózgu. Inne istotne etiologie to urazy czaszkowo-mózgowe, guzy mózgu, infekcje OUN oraz choroby neurodegeneracyjne, w tym pierwotna afazja postępująca (PPA). Lokalizacja uszkodzenia determinuje typ afazji: uszkodzenie okolicy Broki powoduje afazję ekspresyjną, Wernickego – receptywną, a rozległe uszkodzenia obu tych obszarów – afazję globalną. W PPA obserwuje się stopniową atrofiię płatów czołowych, skroniowych lub ciemieniowych po lewej stronie, z podtypami związanymi z różnymi patologiami białkowymi (tau, TDP-43, beta-amyloid). Afazja poudarowa wykazuje tendencję do poprawy w ciągu 3-6 miesięcy, natomiast afazja neurodegeneracyjna ma charakter postępujący.
afazja Broki, afazja globalna, afazja przewodzeniowa, afazja Wernickego, atrofia mózgu, choroba Alzheimera, funkcja językowa, guz mózgu, lewa półkula mózgu, migotanie przedsionków, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuroplastyczność, niedotlenienie mózgu, okolica Broki, okolica Wernickego, otępienie naczyniowe, otępienie z ciałami Lewy’ego, pęczek łukowaty, pierwotna afazja postępująca, przemijający atak niedokrwienny, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, tętnica środkowa mózgu, torebka wewnętrzna, udar krwotoczny, udar mózgu, udar niedokrwienny, uraz czaszkowo-mózgowy, zaburzenie językowe, zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół Landaua-Kleffnera, zespół paraneoplastyczny, zwyrodnienie płatów czołowo-skroniowych - Leksykon chorób i schorzeń
Afazja – Epidemiologia
Afazja, będąca wyniszczającym zaburzeniem językowym po udarze mózgu, dotyka około 21-38% pacjentów z ostrym udarem niedokrwiennym, z roczną zapadalnością 43-60 przypadków na 100 000 mieszkańców w Europie i USA. Najczęstszym typem jest afazja globalna (25-66,4%), a ryzyko jej wystąpienia wzrasta z wiekiem, osiągając 43% u osób powyżej 85 lat. Kobiety mają 1,23-krotnie wyższe ryzyko afazji poudarowej niż mężczyźni (OR=1,23; 95% CI=1,19-1,29; P<0,001). Migotanie przedsionków znacząco zwiększa częstość afazji (22,2% vs. 7,6%). Afazja wiąże się z wydłużonym pobytem szpitalnym o średnio 1,86 dnia i wyższym wynikiem w zmodyfikowanej skali Rankina (wzrost o 1,49), co wskazuje na gorsze rokowanie i wyższe koszty opieki zdrowotnej. Poza udarem, afazja może wynikać z urazów głowy, guzów mózgu, chorób neurodegeneracyjnych czy infekcji, z częstością występowania od 1% do 50% w zależności od etiologii.
afazja globalna, afazja poudarowa, afazja przewodzeniowa, afazja Wernickego, afemia, anomia, choroba Alzheimera, choroba neurodegeneracyjna, choroba Parkinsona, donepezil, dystrofia mięśniowa, guz mózgu, migotanie przedsionków, pierwotna postępująca afazja, piracetam, stwardnienie rozsiane, terapia mowy i języka, udar mózgu, udar niedokrwienny mózgu, układ cholinergiczny, urazowe uszkodzenie mózgu, zaburzenie poznawcze - Leksykon chorób i schorzeń
Afazja – Diagnostyka i diagnoza
Afazja jest nabytym zaburzeniem językowym wynikającym z uszkodzenia dominującej półkuli mózgu, najczęściej lewej, które wpływa na rozumienie i produkcję mowy oraz pisma, przy zachowanej sprawności intelektualnej. Diagnostyka afazji wymaga kompleksowej oceny neurologicznej i językowej, obejmującej badanie siły, czucia, odruchów, ocenę płynności mowy, rozumienia, powtarzania, nazywania oraz czytania i pisania. Neuroobrazowanie, w tym MRI, CT oraz FDG-PET, jest kluczowe dla lokalizacji uszkodzeń i różnicowania przyczyn, zwłaszcza w pierwotnej afazji postępującej (PPA). Standaryzowane testy, takie jak Boston Diagnostic Aphasia Examination (BDAE), Western Aphasia Battery (WAB) i Token Test, umożliwiają klasyfikację typu i ciężkości afazji, co jest niezbędne do planowania terapii. Afazja dzieli się na typy kliniczne, m.in. Broki, Wernickego, przewodzeniową, transkortykalną, anomiczną i globalną, a PPA na podtypy semantyczny, niepłynny (agramatyczny) i logopedyczny.
afazja, afazja Broki, afazja globalna, afazja przewodzeniowa, afazja Wernickego, apraksja mowy, badanie neurologiczne, badanie obrazowe, demencja, dyzartria, FDG-PET, komunikacja alternatywna, lewa półkula mózgu, pierwotna afazja postępująca, płyn mózgowo-rdzeniowy, płynność mowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przezczaszkowa stymulacja magnetyczna, punkcja lędźwiowa, rezonans magnetyczny, terapia mowy, tomografia komputerowa, udar, zaburzenie neurodegeneracyjne, zapalenie mózgu