blefarospazm

Blefarospazm to schorzenie neurologiczne charakteryzujące się mimowolnymi, nawracającymi skurczami mięśni powiek. Należy do grupy dystonii ogniskowych i może prowadzić do funkcjonalnej ślepoty, mimo zachowania prawidłowej ostrości wzroku. Choroba zazwyczaj rozwija się stopniowo, początkowo manifestując się jako zwiększona częstotliwość mrugania lub uczucie dyskomfortu w okolicy oczu.

W patofizjologii blefarospazmu kluczową rolę odgrywa dysfunkcja jąder podstawy mózgu, a szczególnie zaburzenia w obwodach hamujących układu pozapiramidowego. Choroba częściej dotyka kobiety niż mężczyzn, a jej szczyt zachorowań przypada między 50. a 70. rokiem życia. Czynniki predysponujące obejmują nadwrażliwość na światło, stres oraz zmęczenie.

Podstawową metodą leczenia blefarospazmu są iniekcje toksyny botulinowej typu A, które powodują czasowe osłabienie nadmiernie aktywnych mięśni powiek. Efekt terapeutyczny utrzymuje się zwykle przez 3-4 miesiące, po czym konieczne jest powtórzenie terapii. W przypadkach opornych na leczenie toksyną botulinową można rozważyć farmakoterapię (m.in. leki antycholinergiczne, benzodiazepiny) lub interwencje chirurgiczne, takie jak miektomia (usunięcie części mięśnia okrężnego oka).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl