hyperhidrosis axillaris

Hyperhidrosis axillaris (nadpotliwość pach) to schorzenie charakteryzujące się nadmiernym wydzielaniem potu w okolicy pach, znacznie przekraczającym potrzeby termoregulacyjne organizmu. Jest to najczęstsza lokalizacja nadpotliwości ogniskowej, dotykająca około 50% pacjentów z hyperhidrosis. Zaburzenie to, choć nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla zdrowia, może znacząco obniżać jakość życia pacjentów, powodując problemy psychospołeczne, zawodowe i emocjonalne.

Patofizjologia hyperhidrosis axillaris związana jest z nadaktywnością gruczołów ekrynowych, które znajdują się w dużej liczbie w okolicy pach. Schorzenie to może występować jako nadpotliwość pierwotna (idiopatyczna), będąca wynikiem nadmiernej stymulacji układu współczulnego, lub wtórna – wywołana przez choroby ogólnoustrojowe, takie jak nadczynność tarczycy, cukrzyca czy choroby infekcyjne.

Diagnostyka hyperhidrosis axillaris obejmuje dokładny wywiad, badanie fizykalne oraz testy specjalistyczne, jak test jodowo-skrobiowy (test Minora) umożliwiający wizualizację obszarów nadmiernej potliwości. W ocenie nasilenia objawów pomocne są standaryzowane kwestionariusze, np. skala HDSS (Hyperhidrosis Disease Severity Scale) lub DLQI (Dermatology Life Quality Index).

Leczenie nadpotliwości pach rozpoczyna się od metod zachowawczych, obejmujących stosowanie przeciwpotowych preparatów miejscowych zawierających chlorek glinu. W przypadkach opornych na terapię miejscową skuteczne są iniekcje toksyny botulinowej typu A, jontoforeza oraz metody trwałej eliminacji gruczołów potowych, takie jak liposukcja, kuretaż czy mikrofalowa ablacja gruczołów potowych (MiraDry). W najcięższych przypadkach można rozważyć interwencje chirurgiczne, jak sympatektomia piersiowa, choć wiąże się ona z ryzykiem kompensacyjnej nadpotliwości w innych lokalizacjach.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl