frakcja białkowa

Bortezomib wykazuje złożone właściwości farmakokinetyczne, zróżnicowane w zależności od drogi podania, dawki oraz stanu pacjenta. Po dożylnym podaniu bolusowym dawki 1,0-1,3 mg/m² u pacjentów ze szpiczakiem mnogim maksymalne stężenia osoczowe (Cmax) wynosiły od 57 do 120 ng/ml, natomiast po podaniu podskórnym Cmax było znacznie niższe (20,4 ng/ml) przy zachowaniu bioekwiwalentnej ekspozycji (AUClast około 0,99). Bortezomib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (1659-3294 l) oraz wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (~83%), niezależnym od stężenia leku. Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez izoenzymy CYP3A4, 2C19 i 1A2, z głównym szlakiem deboronacji prowadzącym do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania po wielokrotnym podaniu wynosi od 40 do 193 godzin, a klirens całkowity ulega znacznemu zmniejszeniu po kolejnych dawkach (z 102-112 l/h do 15-32 l/h).

Farmakokinetyka bortezomibu jest modyfikowana przez zaburzenia czynności wątroby, gdzie umiarkowane i ciężkie uszkodzenia prowadzą do około 60% wzrostu AUC, co wymaga redukcji dawki i ścisłej kontroli pacjenta. Natomiast zaburzenia czynności nerek, w tym dializa, nie wpływają istotnie na parametry farmakokinetyczne (AUC i Cmax) leku. W populacji pediatrycznej (2-16 lat) z białaczką, klirens skorygowany do powierzchni ciała (średnio 7,79 l/h/m²) oraz inne parametry farmakokinetyczne są porównywalne z dorosłymi, co potwierdza zasadność dawkowania opartego na powierzchni ciała. W sumie, farmakokinetyka bortezomibu wymaga uwzględnienia indywidualnych cech pacjenta, zwłaszcza funkcji wątroby, dla optymalizacji terapii.