szczep wytwarzający penicylinazę

Szczep wytwarzający penicylinazę to bakteria posiadająca zdolność produkcji enzymu penicylinazy (beta-laktamazy), który rozkłada pierścień beta-laktamowy antybiotyków penicylinowych, czyniąc je nieskutecznymi. Najczęściej spotykane są penicylinazotwórcze szczepy Staphylococcus aureus oraz bakterie z rodziny Enterobacteriaceae.

Zjawisko oporności na penicyliny poprzez wytwarzanie penicylinazy zostało zaobserwowane już w latach 40. XX wieku, wkrótce po wprowadzeniu penicyliny do lecznictwa. Obecnie ponad 90% szczepów S. aureus wytwarza penicylinazę, co znacząco ogranicza skuteczność naturalnych penicylin.

W praktyce klinicznej, w przypadku zakażeń wywołanych przez szczepy wytwarzające penicylinazę, stosuje się antybiotyki beta-laktamowe odporne na działanie tego enzymu (np. metycylinę, oksacylinę, kloksacylinę) lub połączenia penicylin z inhibitorami beta-laktamaz (np. amoksycylina z kwasem klawulanowym, piperacylina z tazobaktamem). Wykrywanie szczepów wytwarzających penicylinazę jest istotnym elementem diagnostyki mikrobiologicznej, warunkującym wybór odpowiedniej antybiotykoterapii.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Cefazolina – Właściwości farmakodynamiczne

Cefazolina, półsyntetyczna cefalosporyna I generacji podawana pozajelitowo, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie syntezy ściany komórkowej bakterii, wiążąc się z białkami PBP (transpeptydazami). Jej skuteczność farmakokinetyczno-farmakodynamiczna opiera się na czasie, w którym stężenie wolnej cefazoliny utrzymuje się powyżej MIC (minimalnego stężenia hamującego) dla danego drobnoustroju (%T>MIC). Cefazolina wykazuje wysoką stabilność wobec penicylinaz bakterii Gram-dodatnich, ale jest podatna na beta-laktamazy ESBL i AmpC. Oporność może wynikać z mutacji PBP, produkcji dodatkowych PBP o zmniejszonym powinowactwie (np. MRSA), ograniczonego przenikania przez ścianę komórkową bakterii Gram-ujemnych oraz aktywnego usuwania leku przez pompy efflux. Wartości graniczne MIC według EUCAST to m.in. ≤0,001 mg/L dla Enterobacterales (E. coli, Klebsiella spp.) i ≤0,5 mg/L dla paciorkowców zieleniących, z opornością definiowaną odpowiednio powyżej 4 mg/L i 0,5 mg/L.
antybiotyk beta-laktamowy, bakteria Gram-dodatnia tlenowa, bakteria Gram-ujemna tlenowa, beta-laktamaza, beta-laktamaza o rozszerzonym spektrum działania, białko wiążące penicylinę, cefalosporyna, cefalosporyna pierwszej generacji, ceftazydym z awibaktamem, ceftibuten, ceftolozan z tazobaktamem, dysfagia, działanie bakteriobójcze, Enterobacterales, enterokok, enzym autolityczny, ESBL, gronkowiec, gronkowiec metycylinooporny, hydrolaza, lekowrażliwość drobnoustrojów, metycylinooporność, MIC, minimalne stężenie hamujące, oporność krzyżowa, oporność na metycylinę, oporność nabyta, osmoliza komórki bakteryjnej, paciorkowiec zieleniący, paciorkowiec β-hemolizujący, PK/PD, pompa efflux, synteza ściany komórkowej, szczep metycylinowrażliwy, szczep wytwarzający penicylinazę, transpeptydaza, wartość graniczna MIC, wrażliwość drobnoustroju, zakażenie dróg moczowych
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Diprogenta 0,64 mg/g + 1 mg/g

Diprogenta w postaci maści zawiera 0,64 mg betametazonu dipropionianu (odpowiadającego 0,5 mg betametazonu) oraz 1 mg gentamycyny siarczanu na gram preparatu, łącząc działanie przeciwzapalne kortykosteroidu z szerokim spektrum antybiotycznym aminoglikozydu. Wskazania obejmują leczenie objawowe przewlekłych i ostrych stanów zapalnych skóry, takich jak łuszczyca, atopowe i kontaktowe zapalenie skóry, neurodermit, liszaj płaski, różne postaci wyprysku, wyprzenia, odparzenia, potówki, łojotokowe i złuszczające zapalenie skóry, a także zmiany po promieniowaniu UV i plamice na tle zastoju żylnego, pod warunkiem współistnienia wtórnej infekcji bakteryjnej drobnoustrojami wrażliwymi na gentamycynę. Preparat jest szczególnie użyteczny, gdy monoterapia kortykosteroidowa jest niewystarczająca ze względu na infekcję bakteryjną, a sama antybiotykoterapia nie zapewnia efektu przeciwzapalnego.
Aerobacter aerogenes, alergiczne zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, betametazon, betametazon dipropionian, działanie przeciwzapalne, działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne, Escherichia coli, gentamycyna, gronkowiec złocisty, Klebsiella pneumoniae, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj płaski, liszajec, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, monoterapia kortykosteroidem, neurodermit, odparzenie, paciorkowiec alfa-hemolizujący, paciorkowiec grupy A, pałeczka okrężnicy, pałeczka ropy błękitnej, plamica zastoinowa, potówka, proteus vulgaris, Pseudomonas aeruginosa, rogowacenie naskórka, siarczan gentamycyny, Staphylococcus aureus, szczep wytwarzający penicylinazę, wtórna infekcja bakteryjna, wyprysk, wyprysk dziecięcy, wyprysk pieniążkowaty, wypryskowe zapalenie skóry, wyprzenie, zakażenie bakteryjne, zapalenie skóry popromienne, złuszczające zapalenie skóry
Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Lorinden N (0,2 mg + 5 mg)/g

Lorinden N to krem zawierający flumetazonu piwalan (0,2 mg/g), syntetyczny glikokortykosteroid o umiarkowanym działaniu przeciwzapalnym, przeciwświądowym i naczynioskurczowym, oraz neomycynę siarczan (5 mg/g), aminoglikozydowy antybiotyk o szerokim spektrum działania przeciwbakteryjnego wobec bakterii Gram-dodatnich (m.in. Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis) i Gram-ujemnych (m.in. Escherichia coli, Klebsiella pneumoniae). Preparat wykazuje synergistyczne działanie, umożliwiając jednoczesne leczenie stanu zapalnego i zakażenia bakteryjnego skóry, co jest szczególnie istotne w terapii wtórnie zakażonych dermatoz zapalnych. Flumetazon hamuje mediatory zapalenia, zmniejsza aktywność komórek zapalnych oraz objawy takie jak obrzęk, zaczerwienienie i ból, a neomycyna eliminuje patogeny bakteryjne podtrzymujące proces zapalny.
Krem Lorinden N, będący emulsją typu olej w wodzie, zapewnia odpowiednią penetrację substancji czynnych przez barierę skórną oraz korzystne właściwości kosmetyczne. Ze względu na ryzyko rozwoju oporności bakterii na neomycynę, stosowanie preparatu powinno być ograniczone do przypadków wymagających jednoczesnego działania przeciwzapalnego i przeciwbakteryjnego. Preparat jest wskazany w miejscowym leczeniu wtórnie zakażonych dermatoz zapalnych, gdzie konieczne jest skojarzone działanie glikokortykosteroidu i antybiotyku aminoglikozydowego.
aminoglikozyd, antybiotyk, antybiotyk aminoglikozydowy, bakteria patogenna, bakterie Gram-ujemne, bakterie tlenowe Gram-dodatnie, bariera skórna, dermatoza zapalna, działanie naczynioskurczowe, działanie przeciwświądowe, działanie przeciwzapalne, emulsja typu olej w wodzie, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, flumetazonu piwalan, glikokortykosteroid, Klebsiella pneumoniae, komórki zapalne, mediatory stanu zapalnego, neomycyny siarczan, oporność bakterii na antybiotyk, proteus vulgaris, Staphylococcus aureus, staphylococcus epidermidis, syntetyczny glikokortykosteroid, szczep wytwarzający penicylinazę, toksyczność ogólnoustrojowa, wtórnie zakażona dermatoza zapalna, zakażenie bakteryjne skóry

szczep wytwarzający penicylinazę

Powiązane wpisy

Cefazolina – Właściwości farmakodynamiczne

Wskazania do stosowania – Diprogenta 0,64 mg/g + 1 mg/g

Właściwości farmakodynamiczne – Lorinden N (0,2 mg + 5 mg)/g