oznaczanie stężenia

Oznaczanie stężenia to procedura analityczna stosowana w diagnostyce laboratoryjnej w celu określenia ilościowej zawartości danej substancji w badanym materiale biologicznym. Proces ten jest kluczowy dla diagnostyki medycznej, monitorowania terapii oraz oceny stanu zdrowia pacjenta.

W praktyce klinicznej oznaczanie stężenia obejmuje szereg metod analitycznych, takich jak spektrofotometria, chromatografia, elektroforeza, immunochemia czy metody enzymatyczne. Wybór odpowiedniej metody zależy od rodzaju oznaczanej substancji, wymaganej czułości i specyficzności oznaczenia oraz dostępnego sprzętu laboratoryjnego.

Oznaczanie stężenia znajduje zastosowanie w diagnostyce wielu chorób poprzez pomiar poziomu biomarkerów, hormonów, enzymów, elektrolitów, leków czy metabolitów. Prawidłowa interpretacja wyników wymaga odniesienia do zakresów referencyjnych, które mogą różnić się w zależności od płci, wieku, stanu fizjologicznego oraz metody analitycznej.

Współczesna medycyna laboratoryjna kładzie duży nacisk na kontrolę jakości procesu oznaczania stężenia, co obejmuje kalibrację aparatury, stosowanie materiałów kontrolnych oraz uczestnictwo w zewnętrznych programach oceny jakości. Zapewnia to wiarygodność i porównywalność wyników między różnymi laboratoriami.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
Jodiksanol – Interakcje

Jodiksanol, niejonowy, dimeryczny, sześciojodowy środek kontrastowy rozpuszczalny w wodzie, wykazuje istotne interakcje farmakologiczne i wpływa na wyniki badań laboratoryjnych. Może zaburzać testy czynnościowe tarczycy, zmniejszając zdolność wiązania jodu przez gruczoł przez kilka tygodni po podaniu. Wysokie stężenia jodiksanolu w surowicy i moczu fałszują oznaczenia bilirubiny, białek oraz jonów żelaza, miedzi, wapnia i fosforanów, dlatego nie zaleca się wykonywania tych badań w dniu badania radiologicznego. U pacjentów z cukrzycą stosujących metforminę istnieje ryzyko przejściowych zaburzeń czynności nerek, które mogą prowadzić do kwasicy metabolicznej, co wymaga rozważenia czasowego odstawienia metforminy i monitoringu funkcji nerek.
badanie diagnostyczne, badanie radiologiczne, beta-bloker, cukrzyca, interleukina-2, jodiksanol, jodowy środek kontrastowy, kwasica metaboliczna, metformina, nefrotoksyczność, objawy grypopodobne, ostre nadciśnienie tętnicze, oznaczanie stężenia, reakcja anafilaktoidalna, reakcja opóźniona, reakcja skórna, receptor β-adrenergiczny, rentgenodiagnostyka, środek kontrastowy, środek kontrastowy niejonowy, tarczyca, test czynnościowy tarczycy, Visipaque, zaburzenie czynności nerek
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Asaris (250 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.

Lek Asaris zawiera flutykazonu propionian oraz salmeterol ksynafonian, których farmakokinetyka podczas jednoczesnego podawania wziewnego pozostaje zbliżona do podawania osobno. Salmeterol działa miejscowo w płucach, a jego stężenia w osoczu (~200 pg/ml lub mniej) są zbyt niskie, by stanowić wiarygodny wskaźnik efektu terapeutycznego, co ogranicza dostępność danych farmakokinetycznych. Flutykazonu propionian charakteryzuje się biodostępnością wziewną 5-11% dawki nominalnej, zależną od typu inhalatora, z mniejszą ekspozycją u pacjentów z astmą lub POChP. Wchłanianie ogólnoustrojowe zachodzi głównie w płucach, z minimalnym (<1%) udziałem połkniętej dawki, co wynika z niskiej rozpuszczalności i intensywnego metabolizmu pierwszego przejścia. Występuje liniowa zależność między dawką a ekspozycją ogólnoustrojową.
białka osocza, biodostępność, cytochrom P450, dawka terapeutyczna, działanie miejscowe, ekspozycja ogólnoustrojowa, flutykazonu propionian, klirens nerkowy, klirens osoczowy, metabolizm pierwszego przejścia, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oznaczanie stężenia, parametry farmakokinetyczne, POChP, podanie wziewne, salmeterol, szlak metaboliczny, właściwości farmakokinetyczne

oznaczanie stężenia

Powiązane wpisy

Jodiksanol – Interakcje

Właściwości farmakokinetyczne – Asaris (250 mcg + 50 mcg)/dawkę inh.