komórki przykłębuszkowe nerki
Komórki przykłębuszkowe nerki (ang. juxtaglomerular cells) to wyspecjalizowane komórki umiejscowione w ścianie tętniczki doprowadzającej, w miejscu jej kontaktu z kłębuszkiem nerkowym i plamką gęstą. Stanowią one kluczowy element aparatu przykłębuszkowego nerki, który jest niezbędny dla prawidłowego funkcjonowania układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA).
Główną funkcją komórek przykłębuszkowych jest synteza i wydzielanie reniny – enzymu proteolitycznego inicjującego kaskadę RAA. Uwolnienie reniny następuje w odpowiedzi na trzy główne bodźce: zmniejszenie perfuzji nerek wykrywane przez baroreceptory w tętniczce doprowadzającej, spadek stężenia jonów sodu wykrywany przez plamkę gęstą, oraz stymulację receptorów β-adrenergicznych przez układ współczulny.
Morfologicznie komórki przykłębuszkowe są zmodyfikowanymi komórkami mięśni gładkich, zawierającymi charakterystyczne ziarnistości sekrecyjne z reniną. Ich aktywność jest ściśle regulowana przez mechanizmy neurohormonalne, co ma kluczowe znaczenie dla homeostazy wodno-elektrolitowej i regulacji ciśnienia tętniczego.
Dysfunkcje komórek przykłębuszkowych mogą prowadzić do zaburzeń w układzie RAA, co wiąże się z patogenezą nadciśnienia tętniczego, niewydolności nerek i innych schorzeń sercowo-naczyniowych. Z tego powodu leki wpływające na układ RAA, takie jak inhibitory ACE czy antagoniści receptora angiotensyny II, należą do podstawowych grup leków stosowanych w kardiologii i nefrologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Reverantza 20 mg + 5 mg
Produkt leczniczy Reverantza, zawierający olmesartan medoksomil i amlodypinę, przeszedł kompleksowe badania przedkliniczne oceniające bezpieczeństwo stosowania. W 3-miesięcznym badaniu toksyczności dawek wielokrotnych na szczurach zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych oraz zmiany nerkowe przypisywane olmesartanowi, a także zmiany jelitowe, przerost nadnerczy i przewodów mlecznych związane z amlodypiną. Nie stwierdzono synergii toksyczności ani nowych efektów toksycznych. Przewlekłe badania na szczurach i psach wykazały typowe dla antagonistów receptorów AT₁ i inhibitorów ACE efekty, takie jak wzrost stężenia mocznika (BUN) i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można ograniczyć podawaniem chlorku sodu. Genotoksyczność olmesartanu medoksomilu była obecna in vitro, jednak badania in vivo z dawkami do 2000 mg/kg nie wykazały istotnego działania genotoksycznego, co wskazuje na niskie ryzyko kliniczne.
amlodypina, antagonista angiotensyny II, antagonista receptora AT1, badanie genotoksyczności, działanie rakotwórcze, erytrocyt, genotoksyczność, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, kreatynina, lek przeciwnadciśnieniowy, mocznik, nabłonek nerki, olmesartan medoksomil, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, poszerzenie miedniczki nerkowej, potencjał rakotwórczy, renina, rozszerzenie kanalików nerkowych, spermatyda, teratogenność, testosteron - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Olmita 40 mg + 10 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące skojarzenia olmesartanu medoksomilu i amlodypiny, jak również każdej substancji oddzielnie, wykazały brak synergii toksyczności, pomimo odmiennych miejsc działania (nerki dla olmesartanu i serce dla amlodypiny). W 3-miesięcznym badaniu toksyczności u szczurów zaobserwowano zmniejszenie parametrów czerwonokrwinkowych, zmiany nerkowe i jelitowe, przerost komórek nadnerczy oraz przerost przewodów mlecznych, typowe dla poszczególnych substancji. W badaniach przewlekłych u szczurów i psów olmesartan medoksomil powodował wzrost stężenia BUN i kreatyniny, zmniejszenie masy serca oraz uszkodzenia nerek, które można było częściowo złagodzić podaniem chlorku sodu. Genotoksyczność in vitro wykazała zwiększoną częstość pęknięć chromosomów, jednak badania in vivo, nawet przy dawkach do 2000 mg/kg, nie potwierdziły działania genotoksycznego. Badania rakotwórczości nie wykazały działania kancerogennego olmesartanu medoksomilu.
aktywność reniny, antagonista receptora AT1, azot mocznikowy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, hematokryt, hemoglobina, hormon folikulotropowy, inhibitor ACE, jelito, komórka Sertoliego, komórki przykłębuszkowe nerki, masa serca, miedniczka nerkowa, nadnercze, parametry czerwonokrwinkowe, pęknięcie chromosomu, przewód mleczny, przeżywalność potomstwa, spermatyda, teratogenność, uszkodzenie nerki