keratyna naskórka
Keratyna naskórka to białko strukturalne należące do rodziny włókien cytoszkieletowych, które stanowi główny składnik warstwy rogowej naskórka. Powstaje w procesie keratynizacji, podczas którego keratynocyty przechodzą przez kolejne warstwy naskórka, stopniowo różnicując się i syntetyzując coraz większe ilości keratyny.
W naskórku występują głównie keratyny typu I (kwaśne) i typu II (zasadowe), które tworzą heterodimery i formują filamenty pośrednie. Keratyny ekspresjonowane w naskórku to przede wszystkim pary K5/K14 (warstwa podstawna), K1/K10 (warstwa kolczysta i ziarnista) oraz K2/K9 (warstwa rogowa). Pełnią one kluczową rolę w utrzymaniu integralności strukturalnej komórek naskórka oraz zapewniają odporność mechaniczną skóry.
Mutacje w genach kodujących keratyny naskórka prowadzą do szeregu chorób genetycznych, takich jak pęcherzowe oddzielanie naskórka (epidermolysis bullosa simplex), rybia łuska zwykła (ichthyosis vulgaris) czy rogowiec dłoni i stóp (keratoderma). Zaburzenia syntezy keratyny odgrywają również rolę w patogenezie łuszczycy i atopowego zapalenia skóry.
Badania nad keratyną naskórka mają duże znaczenie w dermatologii klinicznej oraz w rozwoju nowoczesnych metod leczenia chorób skóry. Analiza ekspresji określonych typów keratyn jest również wykorzystywana w diagnostyce histopatologicznej nowotworów pochodzenia nabłonkowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Cynku undecylenian – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Undecylenian cynku, stosowany jako substancja czynna w preparatach przeciwgrzybiczych, wykazuje niski poziom toksyczności ostrej, z wartością LD50 przy podaniu doustnym u szczurów wynoszącą 2500 mg/kg masy ciała. Porównawczo, monoetanoloamid kwasu undecylenowego wykazuje LD50 w zakresie 2500-3500 mg/kg w zależności od drogi podania i gatunku zwierząt. Długotrwałe podawanie kwasu undecylenowego w dawce dobowej do 400 mg/kg przez okres do 9 miesięcy nie wywołało objawów toksycznych ani zmian morfologicznych w narządach rozrodczych szczurów i myszy. Badania genotoksyczności, w tym test Amesa, nie wykazały mutagenności ani działania rakotwórczego dla obu substancji, co potwierdza ich bezpieczeństwo w kontekście potencjalnego ryzyka genetycznego i nowotworowego.
badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, cynk undecylenian, dawka śmiertelna, działanie drażniące, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, enzym mitochondrialny, genotoksyczność, keratyna naskórka, kwas undecylenowy, LD50, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, Mykodermina, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, preparat przeciwgrzybiczny, Salmonella typhimurium, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, undecylenian cynku, Unguentum undecylenicum, właściwość mutagenna, wpływ toksyczny, zmiana histopatologiczna, zmiana morfologiczna - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pudroderm (9,8 mg + 245 mg + 9,8 mg)/g
Przedkliniczne dane bezpieczeństwa produktu leczniczego Pudroderm (9,8 mg + 9,8 mg + 245 mg/g, zawiesina na skórę) opierają się na toksyczności poszczególnych substancji czynnych: benzokainy, tlenku cynku i lewomentolu. Benzokaina i lewomentol wykazują niską toksyczność ostrą, co wskazuje na ich bezpieczeństwo przy jednorazowym podaniu. Tlenek cynku również charakteryzuje się bardzo niską toksycznością ostrą i jest klasyfikowany jako substancja praktycznie nietoksyczna, choć wziewne podanie może powodować objawy ze strony układu oddechowego. Doustne podawanie lewomentolu w dawkach 200, 400 i 800 mg/kg mc./dobę przez 28 dni powodowało zmiany w wątrobie (zwiększenie masy i wakuolizację hepatocytów), prawdopodobnie wskutek indukcji enzymów wątrobowych. Brak jest danych dotyczących toksyczności po wielokrotnym doustnym podaniu benzokainy i tlenku cynku.
benzokaina, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fotomutagenność, genotoksyczność, indukcja enzymów wątrobowych, keratyna naskórka, lewomentol, podanie wziewne, profil bezpieczeństwa, promieniowanie ultrafioletowe, rak przełyku, śmiertelność płodów, tlenek cynku, toksyczność dermalna, toksyczność doustna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, urodzeniowa masa ciała, uszkodzenie chromosomów, wakuolizacja hepatocytów, wolne rodniki, wpływ na reprodukcję, zaburzenie oddychania - Leksykon substancji czynnych
Tlenek cynku – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tlenek cynku, stosowany miejscowo w preparatach dermatologicznych takich jak Neo-Tormentil czy Pudroderm, wykazuje bardzo niską toksyczność ostrą, klasyfikowaną jako praktycznie nietoksyczną według Hodge’a i Stemera. Objawy toksyczności obserwowano jedynie po podaniu wziewnym, manifestujące się kaszlem i dusznością. Brak jest szczegółowych danych dotyczących toksyczności po doustnym podaniu wielokrotnym, jednak badania farmakologiczne nie wskazują na istotne zagrożenia dla człowieka. W badaniach in vitro wykazano fotomutagenność tlenku cynku, prawdopodobnie związaną z generowaniem wolnych rodników pod wpływem UV, niemniej jednak kompleksowe analizy genotoksyczności nie potwierdzają ryzyka mutagennego przy stosowaniu miejscowym. Nie stwierdzono również działania rakotwórczego w badaniach konwencjonalnych.
badania farmakologiczne, badania farmakologiczne i toksykologiczne, chlorek cynku, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fotomutagenność, genotoksyczność, keratyna naskórka, octan cynku, podanie wielokrotne, podanie wziewne, profil bezpieczeństwa, promieniowanie ultrafioletowe, siarczan cynku, śmiertelność płodów, tlenek cynku, toksyczność dermalna, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczny wpływ na rozród, undecylenian cynku, urodzeniowa masa ciała, wolne rodniki, wpływ na reprodukcję, zaburzenia oddychania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mykodermina (30 mg + 100 mg)/g
Przedkliniczne badania toksykologiczne pudru leczniczego MYKODERMINA, zawierającego 30 mg monoetanoloamidu kwasu undecylenowego oraz 100 mg undecylenianu cynku na 1 g produktu, wykazały niską toksyczność obu substancji aktywnych. Wartości LD50 dla monoetanoloamidu kwasu undecylenowego wynosiły 2500-3500 mg/kg (doustnie i podskórnie u myszy i szczurów), natomiast dla undecylenianu cynku 2500 mg/kg (doustnie u szczurów), co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa przy miejscowym stosowaniu. Długoterminowe podawanie kwasu undecylenowego w dawce do 400 mg/kg przez 6-9 miesięcy nie wykazało toksyczności u szczurów. Test Amesa potwierdził brak mutagenności obu składników, a dane kliniczne z ponad 50 lat stosowania pochodnych undecylenowych nie wskazują na działanie rakotwórcze. Badania reprodukcyjne wykazały brak teratogenności i toksyczności reprodukcyjnej dla undecylenianu cynku, natomiast brak jest danych dla monoetanoloamidu kwasu undecylenowego.
badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, cynk undecylenian, dawka letalna, działanie drażniące, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, działanie toksyczne, genotoksyczność, keratyna naskórka, LD50, monoetanoloamid kwasu undecylenowego, potencjał mutagenny, rakotwórczość, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność skórna, tolerancja skórna, undecylenian cynku, uszkodzenie materiału genetycznego, wada rozwojowa, wpływ na reprodukcję