dawka letalna
Dawka letalna (LD, Lethal Dose) to ilość substancji, która po jednorazowym podaniu powoduje śmierć określonego odsetka osobników w badanej populacji. Najczęściej stosowanym parametrem jest LD50, oznaczający dawkę powodującą śmierć 50% populacji w określonym czasie od podania.
Dawka letalna jest kluczowym parametrem w toksykologii, farmakologii i medycynie sądowej, pozwalającym ocenić toksyczność substancji. Wartość ta jest wyrażana najczęściej w miligramach substancji na kilogram masy ciała (mg/kg). Niższa wartość LD50 oznacza wyższą toksyczność danej substancji.
W praktyce klinicznej znajomość dawek letalnych pomaga w ocenie ryzyka zatruć, ustalaniu bezpiecznych dawek terapeutycznych oraz prowadzeniu odpowiedniego postępowania w przypadkach przedawkowania leków czy ekspozycji na substancje toksyczne. Wartości LD różnią się w zależności od drogi podania substancji (doustna, dożylna, wziewna, przezskórna), gatunku, płci oraz indywidualnych cech organizmu.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Carboplatin Pfizer 10 mg/ml
Przedkliniczne badania toksyczności karboplatyny wykazały, że LD50 dla myszy wynosi od 131 do 170 mg/kg masy ciała (podanie dożylne lub dootrzewnowe), natomiast u szczurów jest niższe i wynosi od 61 do 85 mg/kg masy ciała (podanie dożylne), co wskazuje na większą wrażliwość szczurów na toksyczność tego leku. Karboplatyna wykazuje wyraźne działanie mutagenne, związane z tworzeniem wiązań krzyżowych z DNA, co prowadzi do zaburzeń replikacji i transkrypcji materiału genetycznego. Ponadto, badania na modelach zwierzęcych potwierdziły działanie teratogenne karboplatyny, co podkreśla konieczność przeciwwskazań do stosowania u kobiet w ciąży oraz wymóg stosowania skutecznej antykoncepcji u pacjentów w wieku rozrodczym podczas terapii.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – AKVIR o smaku truskawkowym 250 mg/5 ml
Inozyna pranobeksu, substancja czynna preparatu AKVIR, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą na różnych gatunkach zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Dawki testowane sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co jest 15-krotnie wyższe niż maksymalna dawka terapeutyczna u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Dawka LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co potwierdza szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na myszach i szczurach nie wykazały działania karcinogennego, a testy mutagenności in vitro i in vivo (w tym na ludzkich limfocytach) nie potwierdziły właściwości mutagennych inozyny pranobeksu.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie toksykologiczne, dawka letalna, działanie karcinogenne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, karcinogenność, LD50, limfocyt krwi obwodowej, mutagenność, potencjał mutagenny, proces reprodukcyjny, profil bezpieczeństwa, teratogenność, test mutagenności, toksyczność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, właściwość karcinogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crealb 200 g/l 200 g/l
Albumina ludzka, będąca głównym składnikiem preparatu Crealb 200 g/l, jest naturalnym białkiem osocza stanowiącym co najmniej 95% białka całkowitego w roztworze do infuzji. Badania przedkliniczne nie wykazały ostrej toksyczności ani jednoznacznej zależności dawka-efekt, co jest związane z ograniczeniami metodologicznymi testów na modelach zwierzęcych, w tym rozwojem przeciwciał przeciwko heterologicznym białkom. Nie stwierdzono również toksyczności embrionalno-płodowej, mutagenności ani onkogenności albuminy ludzkiej, co potwierdza jej bezpieczeństwo w kontekście stosowania u kobiet w ciąży oraz braku potencjału genotoksycznego i kancerogennego.
albumina ludzka, białko osocza, dawka letalna, dawka toksyczna, działanie onkogenne, osocze ludzkie, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, przeciwciała przeciwko heterologicznym białkom, reakcja immunologiczna, roztwór do infuzji, test mutagenności, toksyczność dawki powtarzanej, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, zależność dawka-efekt - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Medical Valley 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z minimalną dawką letalną doustną przekraczającą 2000 mg/kg/dobę u gryzoni, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji AUC u ludzi. U małp podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało poważną toksycznością, w tym utratą masy ciała, cytopeniami, krwotokami wielonarządowymi, zapaleniem przewodu pokarmowego oraz atrofią układu chłonnego i szpiku. Niższe dawki (1-2 mg/kg/dobę) przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofię grasicy, przy dawce 1 mg/kg/dobę obserwowano łagodne zmniejszenie liczby leukocytów, co odpowiada dawce terapeutycznej u ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, dawka letalna, karcynogenność, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwinki czerwone, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, płytki krwi, polidaktylia, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, szpik kostny, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada przepony, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – GYNOXIN OPTIMA 20 mg/g (2%)
Badania przedkliniczne azotanu fentikonazolu, substancji czynnej kremu dopochwowego Gynoxin Optima (20 mg/g), wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z DL50 wynoszącą 3000 mg/kg mc. po podaniu doustnym u myszy i szczurów. Zróżnicowanie toksyczności obserwowano po podaniu dootrzewnowym, gdzie samice szczurów były bardziej wrażliwe (DL50 309 mg/kg mc.) niż samce (440 mg/kg mc.). W badaniach toksyczności po podaniu wielokrotnym (40, 80, 160 mg/kg mc./dobę przez 6 miesięcy) u szczurów i psów odnotowano adaptacyjne zwiększenie masy wątroby oraz przemijające podwyższenie aktywności AlAT, bez trwałych zmian histopatologicznych. Tolerancja miejscowa była bardzo dobra, potwierdzona na modelach zwierzęcych o skórze podobnej do ludzkiej (świnki morskie, króliki, świnie karłowate), bez objawów uczulenia, fototoksyczności czy fotoalergii.
aminotransferaza alaninowa, azotan fentikonazolu, błona śluzowa pochwy, dawka letalna, droga podania leku, dystocja, działanie embriotoksyczne, działanie niepożądane, działanie teratogenne, fototoksyczność, funkcja wątroby, kapsułka dopochwowa, krem dopochwowy, margines bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Tantum Rosa 1 mg/ml
Benzydamina, substancja czynna roztworu dopochwowego Tantum Rosa (1 mg/ml), wykazuje bardzo korzystny profil bezpieczeństwa potwierdzony w badaniach przedklinicznych. Wskaźnik LD50 jest aż 1000-krotnie wyższy niż stosowana dawka terapeutyczna, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej i szeroki margines bezpieczeństwa. Ponadto, benzydamina nie wykazuje działania drażniącego na przewód pokarmowy, co stanowi istotną przewagę nad wieloma niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi, minimalizując ryzyko działań niepożądanych ze strony układu pokarmowego.
badania przedkliniczne, badania toksykologiczne, benzydamina, bezpieczeństwo reprodukcyjne, charakterystyka produktu leczniczego, dawka letalna, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, LD50, lek przeciwzapalny, margines bezpieczeństwa, niesteroidowy lek przeciwzapalny, profil bezpieczeństwa, przedawkowanie leku, roztwór dopochwowy, rozwój zarodkowo-płodowy, substancja czynna, substancja lecznicza, toksyczność ostra, wada rozwojowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Medoxa 20 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa farmakologicznego prednizonu, substancji czynnej leku Medoxa, obejmują ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na reprodukcję. W modelu szczurzym LD50 dla prednizolonu wyniosła 240 mg/kg masy ciała po jednorazowym podaniu. Toksyczność podostra i przewlekła wykazała zmiany w komórkach wysp trzustkowych przy dawce 33 mg/kg (szczury), uszkodzenia wątroby przy 2-3 mg/kg (króliki), martwicę mięśni przy 0,5-5 mg/kg (świnki morskie) oraz 4 mg/kg (psy). Badania genotoksyczności nie wykazały istotnego potencjału mutagennego ani karcynogennego, co wskazuje na brak klinicznie istotnego ryzyka genotoksycznego przy stosowaniu terapeutycznym.
anomalia czaszki, badanie genotoksyczności, dawka letalna, działanie histotoksyczne, efekt teratogenny, glikokortykosteroid, LD50, martwica mięśni, mikroskop świetlny, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, prednizolon, prednizon, rozszczep wargi i podniebienia, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność podostra, uszkodzenie wątroby, właściwości genotoksyczne, wyspy trzustkowe Langerhansa, zaburzenie spermatogenezy - Leksykon substancji czynnych
Sylimaryna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Sylimaryna, pozyskiwana z owoców ostropestu plamistego (Silybum marianum), wykazuje bardzo niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni, LD50 po podaniu doustnym przekraczała 2000 mg/kg masy ciała, a u szczurów nawet 10000 mg/kg, co wskazuje na wysoką tolerancję. Po podaniu dożylnym LD50 była niższa (myszy 400 mg/kg, szczury 385 mg/kg, króliki i psy 140 mg/kg). Długoterminowe badania toksyczności przewlekłej (12 miesięcy) u szczurów i psów, z dawkami do 2500 mg/kg i 1200 mg/kg odpowiednio, nie wykazały efektów toksycznych ani zmian patoanatomicznych. Badania reprodukcyjne u szczurów i królików nie potwierdziły działania teratogennego ani negatywnego wpływu na płodność przy dawce do 2500 mg/kg. Ponadto sylimaryna nie wykazuje działania mutagennego w testach in vitro i in vivo.
badanie patoanatomiczne, badanie przedkliniczne, dawka letalna, dawka terapeutyczna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, flawonolignany, genotoksyczność, in vitro, in vivo, ostropest plamisty, podanie dożylne, potencjalne działanie rakotwórcze, substancja aktywna, sylimaryna, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczność rozrodcza, toksyczny wpływ na rozród - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Macmiror complex 500 500 mg + 200 000 j.m.
Przedkliniczne badania toksyczności ostrej produktu leczniczego Macmiror Complex 500, zawierającego 500 mg nifuratelu oraz 200 000 j.m. nystatyny, wykazały bardzo dobry profil bezpieczeństwa zarówno przy podaniu doustnym, jak i dopochwowym. Zwierzętom doświadczalnym podano dawki do 2000 mg nifuratelu/kg masy ciała oraz 172,8 mg nystatyny/kg masy ciała, co odpowiada 480 STDH (Single Therapeutic Human Dose). Nie zaobserwowano ostrych ani opóźnionych reakcji toksycznych w ciągu 7 dni po podaniu, ani zgonów, co wskazuje na niską toksyczność produktu nawet przy wielokrotnym przekroczeniu dawek terapeutycznych stosowanych u ludzi.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levopront 60 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lewodropropizyny wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami wywołującymi objawy toksyczne wynoszącymi odpowiednio 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich. Najwyższą tolerancję zaobserwowano u świnek morskich, a najniższą u szczurów. Indeks terapeutyczny, obliczony na podstawie modelu kaszlu indukowanego u świnek morskich, mieści się w zakresie 16–53, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa leku. Dawki toksyczne znacznie przekraczają stosowane u ludzi dawki terapeutyczne, co potwierdza niskie ryzyko ostrej toksyczności przy standardowym stosowaniu lewodropropizyny.
badanie przedkliniczne, badanie toksykologiczne, bilans korzyści-ryzyka, dawka dobowa, dawka efektywna, dawka letalna, działanie toksyczne, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lek przeciwkaszlowy, lewodropropizyna, NOAEL, objaw toksyczny, podanie doustne, profil bezpieczeństwa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 2,5 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotny potencjał teratogenny leku, szczególnie w badaniach rozwoju zarodkowo-płodowego u małp i królików. U małp podawano dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę, co skutkowało licznymi wadami wrodzonymi, takimi jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (zgięte, skrócone, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, zaobserwowano brak płata środkowego płuc (przy 10 i 20 mg/kg) oraz przemieszczenie nerek (20 mg/kg), a także zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Toksyczność ostra u gryzoni ujawniła dawki letalne powyżej 2000 mg/kg mc./dobę, natomiast przewlekłe podawanie lenalidomidu szczurów w dawkach 75-300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowało odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (AUC).
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, dawka toksyczna, komórka chłoniaka myszy, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, limfocyt ludzki, mineralizacja miedniczek nerkowych, oligodaktylia, płat środkowy płuc, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, rozwój zarodkowo-płodowy, stosunek komórek mieloidalnych/erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakterii, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wartość AUC, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klimicin 300 mg
Klindamycyna, chlorowodorek będący substancją czynną leku Klimicin, wykazuje niski profil toksyczności ostrej, z wartościami LD50 po podaniu doustnym wynoszącymi odpowiednio 2888 mg/kg i 2633 mg/kg u szczurów oraz 2599 mg/kg u myszy. Badania toksyczności przewlekłej na szczurach i psach, przy dawkach sięgających nawet 10,8-krotności maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (do 600 mg/kg mc./dobę), wykazały dobrą tolerancję leku, z minimalnymi działaniami niepożądanymi ograniczonymi do wymiotów, utraty apetytu i spadku masy ciała jedynie u psów przy najwyższej dawce przez 6 miesięcy. Brak istotnych działań niepożądanych przy dawkach 300 mg/kg mc./dobę przez rok potwierdza bezpieczeństwo stosowania klindamycyny w długotrwałej terapii.
anoreksja, badania in vitro, badania in vivo, badania rakotwórczości, chlorowodorek klindamycyny, dawka letalna, dawka letalna LD50, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, funkcje rozrodcze, potencjał genotoksyczny, potencjał genotoksyczny i rakotwórczy, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, testy genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, utrata masy ciała, wymioty - Leksykon leków
Przedawkowanie – Gabapentin Aurovitas 100 mg
Przedawkowanie gabapentyny, nawet w dawkach sięgających 49 g, nie wykazuje typowych objawów ostrej toksyczności zagrażającej życiu, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. Mechanizm farmakokinetyczny leku, polegający na zmniejszonym wchłanianiu przy wyższych dawkach, ogranicza ilość substancji aktywnej w krwiobiegu. Objawy przedawkowania dotyczą głównie ośrodkowego układu nerwowego (zawroty głowy, diplopia, dyzartria, ospałość, letarg, utrata przytomności) oraz układu pokarmowego (łagodna biegunka). Szczególne ryzyko występuje przy jednoczesnym stosowaniu leków przeciwdepresyjnych, co może prowadzić do śpiączki. W badaniach przedklinicznych na modelach zwierzęcych nie ustalono dawki letalnej nawet przy podaniu 8000 mg/kg masy ciała.
ataksja, badanie toksykologiczne, biegunka, dawka letalna, diplopia, dyzartria, farmakokinetyka gabapentyny, gabapentin aurovitas, gabapentyna, hemodializa, leczenie wspomagające, lek przeciwdepresyjny, letarg, margines bezpieczeństwa terapeutyczny, niewydolność nerek, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, ptoza, śpiączka, utrata przytomności, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 10 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały relatywnie niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną u gryzoni powyżej 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Długoterminowa ekspozycja u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) powodowała odwracalne zmiany w nerkach, w tym mineralizację miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, odpowiadającą około 25-krotnej ekspozycji względem ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni indukowały poważną toksyczność obejmującą utratę masy ciała, cytopenie, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku. Dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodne leukopenie, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji ludzkiej (AUC).
Lenalidomid wykazuje silny potencjał teratogenny potwierdzony w badaniach na małpach i królikach. U małp dawki 0,5-4 mg/kg/dobę w okresie ciąży indukowały liczne wady wrodzone, w tym atrezję odbytu, malformacje kończyn (zgięcie, skrócenie, oligodaktylia, polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych (odbarwienia, czerwone ogniska, mały pęcherzyk żółciowy, wadliwa przepona). U królików dawki 3-20 mg/kg/dobę powodowały dawkozależne wady rozwojowe, takie jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu na poziomie genowym ani chromosomalnym. Brak jest jednak standardowych badań karcynogenności, co pozostawia niepewność co do potencjalnych długoterminowych efektów onkogennych leku.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, badanie toksykologiczne, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie niepożądane, efekt onkogenny, komórki mieloidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, mutagenność, NOAEL, oligodaktylia, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, szpik kostny, teratogenność, toksyczność narządowa, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Crealb 40 g/l 40 g/l
Albumina ludzka, będąca głównym składnikiem preparatu Crealb 40 g/l (zawierającego 40 g/l białka całkowitego, w tym ≥95% albuminy), wykazuje profil bezpieczeństwa zgodny z jej fizjologiczną funkcją w osoczu. Badania przedkliniczne nie wykazały objawów ostrej toksyczności po pojedynczym podaniu, a testy toksyczności pojedynczej dawki na modelach zwierzęcych nie pozwalają na precyzyjne określenie dawki toksycznej czy letalnej. W przypadku podawania wielokrotnego, interpretacja wyników jest utrudniona przez rozwój przeciwciał przeciwko heterologicznym białkom, co ogranicza wartość tych badań w ocenie bezpieczeństwa dla ludzi. Ponadto, analiza danych nie wskazuje na toksyczność embrionalno-płodową, mutagenność ani potencjał onkogenny albuminy ludzkiej, co jest istotne w kontekście stosowania preparatu u kobiet w ciąży oraz różnych grup pacjentów.
albumina endogenna, albumina ludzka, badanie przedkliniczne, białko całkowite, dawka letalna, działanie kancerogenne, działanie mutagenne, genotoksyczność, model zwierzęcy, mutagenność, osocze ludzkie, ostra toksyczność, potencjał onkogenny, proces nowotworowy, przeciwciała przeciwko białkom heterologicznym, reakcja immunologiczna, toksyczność dawki, toksyczność dawki powtarzanej, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność po podaniu wielokrotnym - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Inuprin 500 mg
Inozyna pranobeks (Inuprin) wykazuje niski profil toksyczności potwierdzony w badaniach przedklinicznych obejmujących toksyczność ostrą, podostrą i przewlekłą u różnych gatunków zwierząt (myszy, szczury, psy, koty, małpy). Maksymalne badane dawki sięgały 1500 mg/kg mc./dobę, co stanowi 15-krotność maksymalnej dawki terapeutycznej u ludzi (100 mg/kg mc./dobę). Wartość LD50 była 50-krotnie wyższa od dawki terapeutycznej, co wskazuje na wysoki margines bezpieczeństwa. Długoterminowe badania na gryzoniach nie wykazały działania karcynogennego, a testy mutagenności in vivo i in vitro, przeprowadzone na myszy, szczurach oraz ludzkich limfocytach, potwierdziły brak właściwości mutagennych inozyny pranobeks.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie mutagenności, badanie przedkliniczne, dawka letalna, droga pozajelitowa, embriotoksyczność, inozyna pranobeks, INUPRIN, LD50, limfocyt krwi obwodowej, margines bezpieczeństwa, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, teratogenność, toksyczność okołoporodowa, toksyczność ostra, toksyczność podostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, właściwość karcynogenna, zaburzenie czynności reprodukcyjnej - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Silimax 70 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa sylimaryny obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej, genotoksyczności, karcynogenności oraz wpływu na reprodukcję i rozwój. Wartości LD50 po podaniu dożylnym wynosiły 400 mg/kg u myszy, 385 mg/kg u szczurów, 140 mg/kg u królików i psów, natomiast po podaniu doustnym u szczurów LD50 wynosiła aż 10 000 mg/kg, co wskazuje na znacząco niższą toksyczność przy tej drodze podania. Badania wielokrotnych dawek nie wykazały istotnych zagrożeń, potwierdzając dobry profil bezpieczeństwa sylimaryny przy długotrwałym stosowaniu, co jest kluczowe w terapii chorób wątroby.
badanie farmakologiczne, bezpieczeństwo stosowania leku, choroba wątroby, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, indukcja nowotworu, LD50, podanie doustne, podanie dożylne, potencjał karcynogenny, sylimaryna, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa, toksyczny wpływ - Leksykon substancji czynnych
Wyciąg z owoców głogu – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Wyciąg z owoców głogu (Crataegi fructus extractum fluidum), będący główną substancją czynną preparatu Doppelherz Energovital Tonik K, wykazuje niski profil toksyczności w badaniach przedklinicznych. Ekstrakty wodno-etanolowe z kwiatostanów głogu nie wywoływały efektów letalnych ani toksycznych przy dawkach do 3 g/kg masy ciała. Parametr LD50 po podaniu śródskórnym wynosił 1170 mg/kg u myszy oraz 750 mg/kg u szczurów, co wskazuje na niską toksyczność ostrą. Badania przewlekłej toksyczności nie wykazały istotnych efektów toksycznych przy dawkach terapeutycznych, a testy mutagenności i teratogenności potwierdziły brak negatywnego wpływu na materiał genetyczny oraz rozwój płodu.
Aspergillus nidulans, dawka letalna, działanie poronne, działanie przeciwmutagenne, efekt genotoksyczny, efekt letalny, efekt mutagenny, efekt teratogenny, ekstrakt z owoców głogu, genotoksyczność, kancerogenność, korzeń kozłka lekarskiego, olejek eteryczny, Salmonella typhimurium, test Amesa, test segregacji somatycznej, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wyciąg z korzenia kozłka, wyciąg z liści melisy, wyciąg z liści rozmarynu, wyciąg z owoców głogu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Eugia 25 mg
Lenalidomid wykazuje wysoki profil bezpieczeństwa w badaniach toksyczności ostrej, z dawkami letalnymi przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywoływały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i atrofię grasicy. Dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi i wiąże się z łagodnym spadkiem liczby leukocytów. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego lenalidomidu, jednak brak jest formalnych badań karcynogenności.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinki białe, krwotok wielonarządowy, mineralizacja miedniczek nerkowych, morfologia krwi, NOAEL, oligodaktylia, polidaktylia, potencjał onkogenny, rozwój zarodkowo-płodowy, ryzyko teratogenne, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mikrojąderek komórkowych, test mutacji bakteryjnej, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ipidacrine hydrochloride Grindeks 5 mg/ml
Przeprowadzone badania przedkliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania ipidakryny chlorowodorku (Ipidacrine hydrochloride Grindeks) wykazały umiarkowaną toksyczność ostrą z wartościami LD50 wynoszącymi odpowiednio 68 mg/kg u myszy, 62 mg/kg u szczurów oraz 55 mg/kg u królików. Toksyny te mieszczą się w zakresie umiarkowanej toksyczności, z nieznacznie większą wrażliwością u większych gatunków. Ocena toksyczności przewlekłej potwierdziła korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu, z niską częstością i krótkotrwałym charakterem działań niepożądanych, głównie związanych z pobudzeniem receptorów M-cholinergicznych. Profil ten pozwala na elastyczne dostosowanie dawkowania w celu optymalizacji efektu terapeutycznego przy minimalizacji ryzyka działań niepożądanych.
bezpieczeństwo reprodukcyjne, dawka letalna, działanie alergiczne, działanie embriotoksyczne, działanie immunotoksyczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ipidakryna chlorowodorek, mutagen, potencjał mutagenny, potencjał onkogenny, receptor M-cholinergiczny, test genotoksyczności, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ hormonalny, właściwość rakotwórcza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Hydrochlorothiazidum Polpharma 25 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne hydrochlorotiazydu wykazały niską toksyczność ostrą, z wartością LD50 dla szczurów po podaniu doustnym przekraczającą 2750 mg/kg masy ciała na dobę. Długoterminowe badania karcynogenności na myszach (600 mg/kg mc./dobę) oraz szczurach (100 mg/kg mc./dobę) nie wykazały działania rakotwórczego. Ocena mutagenności dała wyniki mieszane: test Amesa był negatywny, natomiast testy in vitro na komórkach jajnika chomika chińskiego i chłoniaka mysiego wskazały na potencjalne działanie klastogenne w dawkach 43-1300 µg/ml. Badania in vivo na chromosomach mysich i chomika chińskiego nie potwierdziły mutagenności.
aberracja chromosomalna, badanie in vitro, badanie in vivo, chłoniak mysi, chromatyda siostrzana, dawka letalna, działanie karcynogenne, działanie klastogenne, hydrochlorotiazyd, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozrodczość, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – neoFuragina Max 100 mg
Furazydyna, substancja czynna neoFuragina MAX, wykazuje korzystny profil bezpieczeństwa w badaniach przedklinicznych w porównaniu do innych pochodnych nitrofuranu. W badaniach toksyczności ostrej u myszy LD50 po podaniu doustnym wynosi 2813 mg/kg m.c., natomiast po podaniu dootrzewnowym 284,3 mg/kg m.c., co wskazuje na niższą toksyczność przy podaniu doustnym. U szczurów nie zaobserwowano toksyczności po pojedynczej dawce 2000 mg/kg m.c. Badania toksyczności podostrej (2 miesiące) przy dawkach 16, 50 i 150 mg/kg m.c. nie wykazały toksycznego wpływu na organizm, narządy, morfologię ani biochemię krwi, co potwierdza dobry profil bezpieczeństwa nawet przy dawkach wielokrotnie przekraczających zalecane terapeutyczne.
badanie biochemiczne krwi, badanie toksykologiczne, dawka letalna, dawka terapeutyczna, furazydyna, morfologia krwi, neoFuragina, obraz histologiczny, pochodna nitrofuranu, podanie dootrzewnowe, podanie doustne, podanie parenteralne, potencjał kancerogenny, potencjał rakotwórczy, toksyczność dla płodu, toksyczność ostra, toksyczność podostra, wpływ na reprodukcję - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji ludzkiej (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak danych dotyczących karcynogenności ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ chłonny, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Pharmascience 15 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenne, potwierdzone licznymi wadami wrodzonymi u potomstwa małp (dawki 0,5–4 mg/kg mc./dobę) oraz królików (dawki 3, 10, 20 mg/kg mc./dobę). U małp obserwowano atrezję odbytu, wady kończyn (m.in. oligodaktylia, polidaktylia, brak rotacji), a także zmiany narządów wewnętrznych, takich jak odbarwienia i zmniejszony pęcherzyk żółciowy. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc (10 i 20 mg/kg mc./dobę), przemieszczenie nerek (20 mg/kg mc./dobę) oraz zmienność tkanek miękkich i szkieletu. Badania toksyczności ostrej wskazały na niską toksyczność lenalidomidu (LD50 > 2000 mg/kg mc. u gryzoni), natomiast toksyczność przewlekła u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni) objawiała się odwracalnym zwiększeniem mineralizacji miedniczek nerkowych, bardziej wyraźnym u samic. NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi (AUC). U małp podawanie 4–6 mg/kg mc./dobę przez 20 tygodni skutkowało znaczną toksycznością hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1–2 mg/kg mc./dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku i łagodną leukopenię.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie niepożądane, działanie teratogenne, komórki mieloidalne, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mikrojąderko komórkowe, oligodaktylia, płat środkowy płuca, podanie doustne, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, toksyczność hematologiczna, toksyczność rozwojowa, wada wrodzona, wada wrodzona kończyny, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – NiQuitin Fruit 2 mg
Przedawkowanie nikotyny, szczególnie u osób nieuzależnionych oraz dzieci, stanowi poważne zagrożenie zdrowotne i może prowadzić do śmiertelnych zatruć. Dawka letalna nikotyny dla osoby nieuzależnionej wynosi około 40-60 mg, co odpowiada spożyciu 20-30 gum do żucia NiQuitin Fruit 2 mg. Objawy zatrucia nikotyną obejmują szerokie spektrum kliniczne, od wczesnych objawów skórno-naczyniowych (bladość, zimne poty), przez dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego (ślinotok, nudności, wymioty, bóle brzucha, biegunka), po objawy neurologiczne (ból głowy, zawroty głowy, drżenie, osłabienie). W ciężkich przypadkach obserwuje się stan wyczerpania, hipotensję, zaburzenia oddychania, arytmie, zapaść krążeniową oraz uogólnione drgawki, które zagrażają życiu.
arytmia, bradykardia, dawka letalna, drgawki uogólnione, hipotensja, objawy neurologiczne, objawy skórno-naczyniowe, objawy z przewodu pokarmowego, ostre zatrucie nikotyną, postępowanie toksykologiczne, ślinotok, stan nagły, stan wyczerpania, symptomatologia przedawkowania, tachykardia, węgiel aktywowany, wentylacja mechaniczna, zaburzenie oddychania, zapaść krążeniowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Symleptic 300 mg
Przedawkowanie gabapentyny (Symleptic) do dawek nawet 49 g nie wykazuje ostrych, zagrażających życiu działań toksycznych, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa. Objawy przedawkowania obejmują głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, senność, ospałość oraz łagodną biegunkę. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie gabapentyny z lekami przeciwdepresyjnymi, które może prowadzić do śpiączki. Po dużych dawkach dochodzi do ograniczenia wchłaniania leku z przewodu pokarmowego, co zmniejsza ryzyko ciężkiego zatrucia. W badaniach na zwierzętach nie ustalono dawki letalnej, nawet przy podaniu 8000 mg/kg masy ciała.
ataksja, dawka letalna, depresyjny wpływ na OUN, diplopia, dyzartria, działanie toksyczne, hemodializa, intensywna terapia, łagodna biegunka, leczenie wspomagające, lek przeciwdepresyjny, nerw okoruchowy, niewydolność nerek, niewyraźna mowa, opadanie powieki, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie, podwójne widzenie, przedawkowanie gabapentyny, przewód pokarmowy, senność, śpiączka, spowolnienie psychoruchowe, wchłanianie leku, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zawroty głowy, zmniejszenie aktywności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 2,5 mg
Przedkliniczne badania toksyczności lenalidomidu wykazały istotne działania teratogenne w modelach małp i królików, obejmujące wady wrodzone kończyn, atrezję odbytu oraz zmiany w narządach wewnętrznych przy dawkach od 0,5 do 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności ostrej u gryzoni dawka letalna przekraczała 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na niski potencjał toksyczności ostrej. W badaniach przewlekłych u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi ocenianej na podstawie AUC. U małp podawanie lenalidomidu w dawkach 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni powodowało poważne działania niepożądane, w tym śmiertelność, znaczny spadek masy ciała, pancytopenię, krwotoki wielonarządowe, zapalenie przewodu pokarmowego oraz atrofię układu chłonnego i szpiku kostnego.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, dawka letalna, działanie rakotwórcze, ekspozycja leku, karcynogenność, komórka mieloidalna, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok, lenalidomid, miedniczka nerkowa, mutagenność, NOAEL, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, przemieszczenie nerki, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność ostra, toksyczność rozwojowa, utrata masy ciała, wada wrodzona, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Babyfen 100 mg/5 ml
Przedkliniczna ocena bezpieczeństwa ibuprofenu w produkcie Babyfen (20 mg/mL, zawiesina doustna) opiera się na badaniach toksykologicznych na zwierzętach, które wykazały wartość LD50 w zakresie 800-1600 mg/kg masy ciała. Ta dawka jest ponad 60-krotnie wyższa niż maksymalna pojedyncza dawka stosowana u ludzi (<12 mg/kg), co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa terapeutycznego. Głównym objawem toksyczności była owrzodzenia przewodu pokarmowego, typowe dla NLPZ, wynikające z hamowania syntezy prostaglandyn ochronnych dla błony śluzowej. Potencjał hepatotoksyczny ibuprofenu okazał się minimalny lub nieistotny w porównaniu z innymi NLPZ, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa w zakresie funkcji wątroby.
badania toksykologiczne, błona śluzowa przewodu pokarmowego, dawka letalna, działanie rakotwórcze, funkcja wątroby, genotoksyczność, hepatotoksyczność, kancerogenność, margines bezpieczeństwa terapeutycznego, mutagenność, niesteroidowe leki przeciwzapalne, owrzodzenie przewodu pokarmowego, synteza prostaglandyn, toksyczność ibuprofenu, toksyczność ostra, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność rozwojowa - Leksykon leków
Przedawkowanie – Epigapent 600 mg
Przedawkowanie gabapentyny, substancji czynnej preparatu Epigapent (dostępnego w dawkach 600 mg i 800 mg), manifestuje się głównie objawami ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takimi jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, ospałość, utrata przytomności, letarg oraz łagodna biegunka. Doświadczenia kliniczne wykazały, że nawet przy dawkach sięgających 49 g nie obserwowano ostrych, zagrażających życiu działań toksycznych. Wysokie dawki gabapentyny prowadzą do zmniejszenia jej wchłaniania, co może ograniczać toksyczność. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko rozwoju śpiączki w przypadku jednoczesnego stosowania innych leków o działaniu depresyjnym na ośrodkowy układ nerwowy.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Gabapentin Teva 800 mg
Przedawkowanie gabapentyny, nawet w dawkach sięgających 49 g, nie wykazuje ostrych, bezpośrednio zagrażających życiu efektów toksycznych, co jest częściowo związane z mechanizmem wysycenia wchłaniania leku w przewodzie pokarmowym. Klinicznie obserwuje się przede wszystkim objawy ze strony ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, senność, ospałość, a w cięższych przypadkach utratę przytomności i śpiączkę, zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu innych leków depresyjnych na OUN. Objawy ze strony przewodu pokarmowego obejmują łagodną biegunkę. W sytuacjach przedawkowania z udziałem innych substancji o działaniu hamującym OUN istnieje ryzyko śpiączki, wymagającej natychmiastowej interwencji medycznej.
ataksja, biegunka, dawka letalna, diplopia, dysfunkcja oddechowa, dyzartria, działanie toksyczne, gabapentin teva, gabapentyna, hemodializa, hipodynamia, niewydolność nerek, niewyraźna mowa, objawy gastroenterologiczne, objawy neurologiczne, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, pobudzenie psychoruchowe, podwójne widzenie, przewód pokarmowy, ptoza, senność, śpiączka, utrata przytomności, wchłanianie gabapentyny, zawroty głowy - Leksykon substancji czynnych
Alitretinoina – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Alitretynoina, substancja czynna leku Toctino, wykazuje profil toksyczności typowy dla retynoidów. W badaniach toksyczności ostrej LD50 po podaniu dootrzewnowym u myszy i szczurów wynosiła powyżej 4000 mg/kg (24h) oraz 1400 mg/kg (10 dni), a po podaniu doustnym u szczurów około 3000 mg/kg. W badaniach wielokrotnych, trwających do 9 miesięcy u psów i 6 miesięcy u szczurów, toksyczność była dawkozależna i pojawiała się przy ekspozycji zbliżonej do terapeutycznej u ludzi (ocenianej na podstawie AUC). Objawy toksyczne odpowiadały nadmiarowi witaminy A i były odwracalne po zakończeniu terapii. Alitretynoina wykazuje działanie teratogenne, co wymaga stosowania rygorystycznej antykoncepcji u kobiet w wieku rozrodczym podczas leczenia i przez 1 miesiąc po jego zakończeniu. Badania na szczurach nie wykazały wpływu na płodność przy dawkach odpowiadających ekspozycji klinicznej, jednak odnotowano odwracalne zmiany w męskich narządach rozrodczych, w tym zaburzenia spermatogenezy i zmiany zwyrodnieniowe jąder.
alitretynoina, antykoncepcja, badania rakotwórczości, dawka letalna, działanie teratogenne, fototoksyczność, hiperwitaminoza A, nadwrażliwość na światło, pole pod krzywą stężenia leku, potencjał mutagenny, retynoid, Toctino, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wpływ na płodność, zaburzenia spermatogenezy, zmiany zwyrodnieniowe jąder - Leksykon substancji czynnych
Cylazapryl – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Cylazapryl, stosowany w preparatach takich jak Cazaprol, Cazacombi, Inhibace Plus i Symibace, wykazuje niską toksyczność ostrą po podaniu doustnym, z LD50 przekraczającym 2000 mg/kg u szczurów, myszy i makaków jawajskich, co znacznie przewyższa dawki terapeutyczne u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej głównym narządem docelowym były nerki, gdzie obserwowano odwracalne zmiany, takie jak wzrost stężenia mocznika i kreatyniny w osoczu, pogrubienie tętniczek kłębuszkowych oraz hiperplazję komórek okołokłębkowych, występujące jedynie przy dawkach wielokrotnie przekraczających terapeutyczne. Skojarzone stosowanie cylazaprylu z hydrochlorotiazydem nie nasilało toksyczności ostrej ani przewlekłej, a efekty terapii skojarzonej obejmowały m.in. zmniejszenie utraty potasu indukowanej przez tiazyd oraz obniżenie aktywności motorycznej przy wysokich dawkach u małp. Badania kancerogenności i mutagenności cylazaprylu nie wykazały działania rakotwórczego ani genotoksycznego, zarówno w monoterapii, jak i w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem w dawkach terapeutycznych.
cylazapryl, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, fetotoksyczność, hiperplazja komórek okołokłębkowych, hipokaliemia, hydrochlorotiazyd, inhibitor konwertazy angiotensyny, kreatynina w osoczu, monoterapia, niedociśnienie, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, potencjał genotoksyczny, potencjał kancerogenny, potencjał teratogenny, przetrwały przewód tętniczy, rozszerzenie miednicy, rozwój płodowy, stężenie mocznika, tętniczka kłębuszkowa, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, układ renina-angiotensyna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Albiomin 20% 200 g/l
Albumina ludzka, główny składnik preparatu Albiomin 20% (200 g/l, stanowiąca ≥96% białka całkowitego), jest naturalnym białkiem osocza pełniącym kluczowe funkcje fizjologiczne. Standardowe badania toksyczności ostrej na modelach zwierzęcych są metodologicznie ograniczone, gdyż pojedyncze dawki nie pozwalają na precyzyjne określenie dawki toksycznej ani letalnej, a brak jest opisów objawów ostrej toksyczności w literaturze. Powtarzalne podawanie albuminy ludzkiej zwierzętom jest dodatkowo utrudnione przez reakcję immunologiczną na białko heterologiczne, co zaburza ocenę efektów toksycznych. Dane przedkliniczne nie wykazują związku przyczynowo-skutkowego między podawaniem albuminy a toksycznością embrionalno-płodową, onkogennym czy mutagennym działaniem.
Albiomin 20%, albumina ludzka, badanie przedkliniczne, białko całkowite, białko heterologiczne, dawka letalna, dawka toksyczna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, efekt toksyczny, mutacja genetyczna, osocze ludzkie, potencjał onkogenny, profil bezpieczeństwa, przeciwciało, reakcja immunologiczna, toksyczność albuminy, toksyczność embrionalno-płodowa, toksyczność ostra - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Klabax 500 mg
Przedkliniczne badania toksyczności klarytromycyny, substancji czynnej preparatu Klabax, wykazały niską toksyczność ostrą, z dawką letalną przekraczającą 5 g/kg mc. u gryzoni. W badaniach wielokrotnego dawkowania tolerancja leku różniła się w zależności od gatunku: naczelne tolerowały do 100 mg/kg mc./dobę przez 14 dni, szczury do 75 mg/kg mc./dobę przez miesiąc, a psy, jako najbardziej wrażliwy gatunek, do 50 mg/kg mc./dobę przez 14 dni bez działań niepożądanych. Głównym narządem docelowym toksyczności była wątroba, z podwyższeniem enzymów wątrobowych (fosfataza alkaliczna, ALT, AST, γ-GT, dehydrogenaza mleczanowa), które ulegały normalizacji po odstawieniu leku. Działania niepożądane przy dawkach toksycznych obejmowały m.in. wymioty, osłabienie, ślinotok oraz zmiany oczne (zaczerwienienie spojówek, zmętnienie rogówki) szczególnie u psów i małp. U małp podawanie bardzo wysokich dawek (400 mg/kg mc./dobę) przez 28 dni skutkowało 20% śmiertelnością oraz żółtym zabarwieniem kału.
aminotransferaza alaninowa, aminotransferaza asparaginianowa, dawka letalna, dehydrogenaza mleczanowa, działanie mutagenne, fosfataza alkaliczna, hepatotoksyczność, Klabax, klarytromycyna, obrzęk rogówki, parametry biochemiczne, potencjał mutagenny, profil bezpieczeństwa, rozszczep podniebienia, teratogenność, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność wielokrotnego dawkowania, wczesne poronienie, γ-glutamylotransferaza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Levosol 6 mg/ml
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa lewodropropizyny, substancji czynnej syropu Levosol (6 mg/ml), obejmowały ocenę toksyczności ostrej i przewlekłej na modelach zwierzęcych. Toksyczność ostra po podaniu doustnym wykazała różnice międzygatunkowe: dawki wywołujące objawy toksyczności wynosiły 886,5 mg/kg u szczurów, 1287 mg/kg u myszy oraz 2492 mg/kg u świnek morskich. Szczególnie istotny był indeks terapeutyczny (stosunek DL50 do DE50) w modelu świnek morskich, mieszczący się w zakresie 16–53, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną, co jest kluczowe przy ocenie ryzyka przedawkowania.
dawka efektywna, dawka letalna, dawka NOAEL, dawka terapeutyczna, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, margines bezpieczeństwa, ostre zatrucie, poziom dawkowania bez obserwowanego działania niepożądanego, przedawkowanie leku, syrop przeciwkaszlowy, toksyczność ostra, toksyczność podprzewlekła, toksyczność przewlekła, wielokrotne podawanie leku - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – APAP przeziębienie MAX 1000 mg + 50 mg + 12,2 mg/sasz.
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące preparatu APAP przeziębienie MAX, zawierającego paracetamol (1000 mg), kofeinę (50 mg) oraz chlorowodorek fenylefryny (12,2 mg), wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania toksyczności ostrej na zwierzętach wykazały wartości LD50 dla paracetamolu na poziomie 310 mg/kg masy ciała oraz dla fenylefryny 120 mg/kg masy ciała, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne stosowane u ludzi, sugerując niskie ryzyko toksyczności ostrej. Ponadto, badania toksyczności po podaniu wielokrotnym nie wykazały zwiększonego ryzyka działania toksycznego dla produktu złożonego w porównaniu do poszczególnych substancji czynnych stosowanych osobno.
aktywność mutagenna, chlorowodorek fenylefryny, dawka letalna, dawka terapeutyczna, działanie genotoksyczne, działanie rakotwórcze, fenylefryna, kofeina, LD50, nowotwór, paracetamol, produkt leczniczy, profil bezpieczeństwa, rozwój zarodkowy, spermatogeneza, stan zapalny, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, wpływ toksyczny, zanik jąder - Leksykon leków
Przedawkowanie – Neurontin 600 600 mg
Przedawkowanie gabapentyny, substancji czynnej leku Neurontin (dostępnego w tabletkach powlekanych 600 mg i 800 mg), rzadko prowadzi do stanów zagrażających życiu, nawet przy dawkach sięgających 49 000 mg. Objawy kliniczne przedawkowania obejmują głównie zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego, takie jak zawroty głowy, diplopia, dyzartria, ospałość, letarg, utrata przytomności oraz łagodna biegunka. Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie gabapentyny z lekami przeciwdepresyjnymi, co może skutkować śpiączką. W przypadku bardzo dużych dawek obserwuje się zmniejszone wchłanianie leku w przewodzie pokarmowym, co stanowi naturalny mechanizm ochronny ograniczający toksyczność. U zwierząt doświadczalnych podawano dawki do 8000 mg/kg m.c. bez ustalenia dawki letalnej, choć występowały objawy takie jak ataksja, zaburzenia oddychania, ptosis, sedacja i pobudzenie motoryczne.
ataksja, ciężka niewydolność nerek, dawka letalna, diplopia, dyzartria, działanie toksyczne, hemodializa, klirens nerkowy, łagodna biegunka, leczenie wspomagające, lek przeciwdepresyjny, letarg, nadmierna senność, niewyraźna mowa, ospałość, ośrodkowy układ nerwowy, podwójne widzenie, przedawkowanie gabapentyny, ptoza, ptoza powieki, sedacja, śpiączka, toksyczność ostra, utrata przytomności, wchłanianie gabapentyny, zaburzenia artykulacji, zaburzenia koordynacji ruchowej, zaburzenia oddychania, zaburzenia równowagi, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Meprelon 1000 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne metyloprednizolonu wykazały relatywnie niski potencjał toksyczny w toksyczności ostrej, z LD50 po podaniu dożylnym wynoszącym do 650 mg/kg u szczurów oraz 770 mg/kg u myszy. W badaniach przewlekłych obserwowano zmiany farmakodynamiczne, takie jak policytemia, limfopenia, zanik grasicy i kory nadnerczy oraz zwiększone gromadzenie glikogenu w wątrobie. Długotrwałe podawanie dużych dawek (3 i 10 mg/kg/dobę) wiązało się z osłabieniem odporności, zmniejszeniem aktywności szpiku kostnego, zanikiem mięśni szkieletowych oraz zmianami w układzie rozrodczym (np. zmniejszenie masy jąder i gruczołu krokowego u psów, zmiany masy jąder i jajników u szczurów). Dodatkowo obserwowano objawy ogólnoustrojowe, takie jak polidypsja, biegunka i pogorszenie stanu ogólnego.
dawka letalna, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, glikokortykosteroid, limfopenia, metyloprednizolon, osłabienie odporności, policytemia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozszczep podniebienia, rozwój płodu, szpik kostny, test Amesa, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, układ immunologiczny, układ krwiotwórczy, zahamowanie szpiku kostnego, zanik grasicy, zanik mięśni szkieletowych, zmiany hematologiczne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – LevoDril 60 mg/10 ml
Przedkliniczne badania toksykologiczne lewodropropizyny, substancji czynnej syropu LevoDril (60 mg/10 ml), wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą. Dawki wywołujące objawy toksyczności po doustnym podaniu wynosiły odpowiednio: 886,5 mg/kg m.c. u szczurów, 1287 mg/kg m.c. u myszy oraz 2492 mg/kg m.c. u świnek morskich. Indeks terapeutyczny, określony jako stosunek DL50 do DE50 w modelu kaszlu u świnek morskich, mieścił się w szerokim zakresie 16-53, co wskazuje na znaczący margines bezpieczeństwa między dawką terapeutyczną a toksyczną. Długotrwałe badania toksyczności po podaniu wielokrotnych dawek ustaliły NOAEL na poziomie 24 mg/kg m.c./dobę, co stanowi istotny punkt odniesienia dla bezpiecznego stosowania leku u ludzi.
badanie toksyczności, dawka doustna, dawka efektywna, dawka letalna, dawka niewykazująca działania toksycznego, dawka terapeutyczna, indeks terapeutyczny, kaszel indukowany, lewodropropizyna, margines bezpieczeństwa, No Observed Adverse Effect Level, NOAEL, profil toksykologiczny, substancja czynna, syrop LevoDril, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła - Leksykon substancji czynnych
Chlorek cetylopirydyniowy – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Chlorek cetylopirydyniowy, stosowany miejscowo w leczeniu stanów zapalnych jamy ustnej i gardła, wykazuje szeroki margines bezpieczeństwa potwierdzony badaniami przedklinicznymi. Dawka letalna (LD50) wynosi 200 mg/kg m.c. u szczurów oraz 400 mg/kg m.c. u królików, co znacznie przekracza dawki terapeutyczne stosowane u ludzi. Przewlekłe podawanie dawki 10 mg/kg m.c./dobę przez 3 tygodnie u królików nie wywołało istotnych działań niepożądanych, co świadczy o dobrej tolerancji substancji. Badania genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na rozród i rozwój potomstwa nie wykazały ryzyka dla pacjentów, a działania toksyczne pojawiały się jedynie przy ekspozycji znacznie przekraczającej dawki terapeutyczne. Miejscowa tolerancja jest optymalna, a ryzyko uczuleń ograniczone do osób z nadwrażliwością na czwartorzędowe sole amoniowe.
badanie farmakologiczne, bakteryjna flora jelitowa, chlorek cetylopirydyniowy, chlorowodorek benzydaminy, chlorowodorek lidokainy, czwartorzędowa sól amoniowa, dawka letalna, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie toksyczne, genotoksyczność, glukonian cynku, mikroflora bakteryjna, nadwrażliwość, potencjał genotoksyczny, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, stan zapalny gardła, stan zapalny jamy ustnej, toksyczność ostra, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na rozród, tolerancja miejscowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Zentiva 20 mg
Przedkliniczne badania toksykologiczne lenalidomidu wykazały istotne ryzyko teratogenności, zwłaszcza w modelu małp, gdzie dawki od 0,5 do 4 mg/kg mc./dobę indukowały liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligo- i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg mc./dobę, obserwowano anomalie rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, co wskazuje na toksyczny wpływ leku na rozwój zarodkowo-płodowy. Minimalne dawki letalne po podaniu doustnym u gryzoni przekraczały 2000 mg/kg mc./dobę, co świadczy o relatywnie niskiej ostrej toksyczności. W badaniach przewlekłych na szczurach dawki 75, 150 i 300 mg/kg mc./dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg mc./dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie mutagenności, dawka letalna, działanie mutagenne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, pęcherzyk żółciowy, płat środkowy płuca, płytka krwi, polidaktylia, potencjał rakotwórczy, stosunek mieloidalno-erytroidalny, teratogenność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada przepony, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Panacit 500 mg
Przedkliniczne badania paracetamolu, substancji czynnej preparatu Panacit 500 mg, wykazały istotne informacje dotyczące jego profilu bezpieczeństwa. W badaniach toksyczności ostrej u myszy określono LD50 na poziomie 338 mg/kg masy ciała przy podaniu doustnym (p.o.) oraz 500 mg/kg masy ciała przy podaniu dootrzewnowym (i.p.), co wskazuje na różnice w toksyczności w zależności od drogi podania. Ponadto, badania nie wykazały działania teratogennego, mutagennego ani rakotwórczego, co potwierdza brak wpływu paracetamolu na rozwój zarodka i płodu, mutacje genetyczne oraz indukcję nowotworów złośliwych w warunkach eksperymentalnych.