komórki mieloidalne/erytroidalne
Komórki mieloidalne i erytroidalne to dwie główne linie komórek powstające w szpiku kostnym podczas procesu hematopoezy. Linia mieloidalna daje początek granulocytom (neutrofilom, eozynofilom, bazofilom), monocytom, makrofagom i komórkom dendrytycznym, natomiast linia erytroidalna odpowiada za powstawanie erytrocytów (czerwonych krwinek).
Różnicowanie komórek macierzystych w kierunku linii mieloidalnej jest regulowane przez szereg cytokin, w tym głównie GM-CSF, G-CSF i M-CSF. W przypadku linii erytroidalnej kluczową rolę odgrywa erytropoetyna (EPO), która stymuluje proliferację i dojrzewanie prekursorów erytrocytów. Zaburzenia w różnicowaniu tych linii komórkowych mogą prowadzić do rozwoju różnych chorób hematologicznych, takich jak białaczki czy niedokrwistości.
W diagnostyce laboratoryjnej ocena stosunku komórek mieloidalnych do erytroidalnych (wskaźnik M:E) stanowi ważny parametr w badaniu szpiku kostnego. W warunkach prawidłowych wskaźnik ten wynosi około 3:1 do 4:1. Odchylenia od tej wartości mogą wskazywać na procesy patologiczne, takie jak niedokrwistości hemolityczne (obniżony wskaźnik M:E) czy choroby mieloproliferacyjne (podwyższony wskaźnik M:E).
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 20 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wskazują na istotny potencjał teratogenny leku, potwierdzony badaniami na małpach i królikach. U małp, dawki od 0,5 do 4 mg/kg/dobę podawane w trakcie ciąży powodowały poważne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz nieprawidłowości narządów wewnętrznych. U królików, przy dawkach 3, 10 i 20 mg/kg/dobę, obserwowano zmiany rozwojowe, w tym brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, z nasileniem efektów przy wyższych dawkach. Toksyczność ostra lenalidomidu jest niska, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności wielokrotnej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) stwierdzono odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji w stosunku do ludzi na podstawie AUC.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, działanie mutagenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała i czerwona, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał mutagenny, potencjał teratogenny, poziom NOAEL, szpik kostny, teratogenność, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wada wrodzona - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Fresenius Kabi 5 mg
Lenalidomid wykazuje stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawkami letalnymi doustnymi u gryzoni przekraczającymi 2000 mg/kg/dobę, co wskazuje na szeroki margines bezpieczeństwa względem dawek terapeutycznych u ludzi. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (75-300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotnej ekspozycji ludzkiej (AUC). U małp dawki 4-6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność hematologiczną i wielonarządową, natomiast dawki 1-2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji u ludzi. Badania mutagenności in vitro i in vivo nie wykazały działania mutagennego, jednak brak danych dotyczących karcynogenności ogranicza pełną ocenę bezpieczeństwa długoterminowego stosowania lenalidomidu.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, badanie karcynogenności, badanie mutagenności, brak płata środkowego płuc, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, nefrotoksyczność, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, szpik kostny, teratogenność, test mikrojądrowy, toksyczność hematologiczna, toksyczność ostra i przewlekła, toksyczność rozwojowa, układ chłonny, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Gedeon Richter 2,5 mg
Badania przedkliniczne lenalidomidu wykazały stosunkowo niską toksyczność ostrą, z dawką letalną doustną powyżej 2000 mg/kg/dobę u gryzoni. W toksyczności przewlekłej u szczurów dawki 75, 150 i 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni powodowały odwracalne zmiany w mineralizacji miedniczek nerkowych, z NOAEL poniżej 75 mg/kg/dobę, co stanowi około 25-krotność ekspozycji u ludzi (na podstawie AUC). U małp dawki 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni wywołały ciężką toksyczność i śmiertelność, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok powodowały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i łagodną leukopenię przy dawce 1 mg/kg/dobę, odpowiadającej ekspozycji ludzkiej. Badania rozwojowe u małp wykazały wyraźne działanie teratogenne, w tym atrezję odbytu oraz liczne wady kończyn i narządów wewnętrznych. U królików dawki 3, 10 i 20 mg/kg/dobę indukowały zmiany rozwojowe, takie jak brak płata środkowego płuc i przemieszczenie nerek, przy dawkach toksycznych dla samic.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, badanie karcynogenności, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórki mieloidalne/erytroidalne, komórkowość szpiku kostnego, krwinka biała, krwinka czerwona, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, NOAEL, oligodaktylia, płytka krwi, polidaktylia, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, rozwój zarodkowo-płodowy, test mikrojąderek komórkowych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona, zastawka przedsionkowo-komorowa