filtracja

Filtracja to proces mechanicznego oddzielania cząstek stałych od płynów, wykorzystywany w wielu dziedzinach medycyny. W nefrologii filtracja kłębuszkowa stanowi kluczowy mechanizm oczyszczania krwi w nerkach, gdzie krew jest filtrowana przez błonę kłębuszkową, co prowadzi do wytworzenia moczu pierwotnego.

W medycynie zabiegowej filtracja znajduje zastosowanie podczas zabiegów hemodializy, plazmaferezy czy hemofiltracji, służących do oczyszczania krwi pacjentów z toksyn i metabolitów. Ocena wskaźnika filtracji kłębuszkowej (GFR) jest standardową metodą oceny funkcji nerek i pozwala na określenie stopnia ich niewydolności.

Filtracja jest również istotna w procedurach mikrobiologicznych i wirusologicznych, gdzie służy do izolacji patogenów, oraz w procesie przygotowania leków, gdzie zapewnia sterylność produktów farmaceutycznych. W badaniach laboratoryjnych filtry o różnej wielkości porów umożliwiają separację komórek, białek i innych cząstek biologicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Interakcje leku – Phoxilium 1,2 mmol/l

Produkt Phoxilium, stosowany w hemodializie i hemofiltracji, zawiera fosforany (1,2 mmol/l) oraz wapń (1,25 mmol/l) i wodorowęglan sodu (30 mmol/l), co może prowadzić do istotnych interakcji farmakokinetycznych i farmakodynamicznych. Hemodializator i hemofiltr mogą usuwać różne leki, co wymaga dostosowania ich dawek oraz ścisłego monitorowania stężeń terapeutycznych. Szczególną uwagę należy zwrócić na ryzyko hiperfosfatemii przy jednoczesnym stosowaniu preparatów zawierających fosforany, hiperkalcemii w przypadku łącznego podawania witaminy D, jej analogów oraz preparatów wapnia (np. chlorek wapnia, glukonian wapnia), a także zasadowicy metabolicznej przy dodatkowym stosowaniu wodorowęglanu sodu lub innych buforów. Cytrynian jako antykoagulant zwiększa obciążenie buforem i może obniżać stężenie wapnia w osoczu, co wymaga monitorowania i ewentualnej korekty dawkowania.
antykoagulacja cytrynianowa, chlorek wapnia, cytrynian, filtracja, glukonian wapnia, hemodializa i hemofiltracja, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipotensja, równowaga kwasowo-zasadowa, roztwór do hemofiltracji, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, witamina D, wodorowęglan sodu, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie elektrolitowe, zasadowica metaboliczna, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Indygotyna – Dawkowanie i sposób podawania

Indygotyna (indygokarmin) jest podawana wyłącznie dożylnie w postaci roztworu 40 mg/5 ml (8 mg/ml). Standardowa dawka początkowa wynosi 40 mg (5 ml) podawana powolnym wstrzyknięciem dożylnym z monitorowaniem ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca. W razie niewystarczającego efektu diagnostycznego możliwe jest podanie dodatkowej dawki 40 mg po 20-30 minutach. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek stosowanie indygotyny wymaga ostrożności: Indygokarmin SERB jest przeciwwskazany przy GFR < 30 ml/min, natomiast Provingo można stosować przy klirensie kreatyniny ≥ 10 ml/min, ale nie poniżej 10 ml/min. Nie ma konieczności modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością wątroby ani u osób w podeszłym wieku. Bezpieczeństwo i skuteczność u dzieci i młodzieży nie zostały określone.
ciśnienie tętnicze, częstość akcji serca, filtracja, funkcja nerek, indygotyna, klirens kreatyniny, membrana polieterosulfonowa, parametry hemodynamiczne, parametry życiowe, podanie dożylne, podaż płynów, przesączanie kłębuszkowe, reakcja alergiczna, roztwór do wstrzykiwań, wskaźnik przesączania kłębuszkowego, wstrzyknięcie dożylne, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby

filtracja

Powiązane wpisy

Interakcje leku – Phoxilium 1,2 mmol/l

Indygotyna – Dawkowanie i sposób podawania