odruchy głębokie
Odruchy głębokie (inaczej odruchy ścięgniste lub odruchy fizjologiczne) to automatyczne, mimowolne reakcje na rozciągnięcie mięśnia poprzez uderzenie w jego ścięgno. Powstają one wskutek pobudzenia proprioreceptorów w mięśniach i ścięgnach, a następnie przekazania impulsu nerwowego przez łuk odruchowy do rdzenia kręgowego i z powrotem do mięśnia.
Do najważniejszych odruchów głębokich należą: odruch kolanowy (bada nerw udowy L2-L4), odruch skokowy (bada nerw piszczelowy L5-S2), odruch ze ścięgna Achillesa (bada nerw piszczelowy S1-S2), odruch nadgarstkowy (bada nerwy pośrodkowy i promieniowy C5-C8) oraz odruch dwugłowy ramienia (bada nerw mięśniowo-skórny C5-C6). Badanie tych odruchów stanowi istotny element badania neurologicznego.
Ocena odruchów głębokich ma duże znaczenie diagnostyczne. Wzmożone odruchy mogą świadczyć o uszkodzeniu górnego neuronu ruchowego (np. w stwardnieniu zanikowym bocznym, udarze mózgu), natomiast osłabienie lub zniesienie odruchów może wskazywać na uszkodzenie dolnego neuronu ruchowego, korzeni nerwowych lub nerwów obwodowych (np. w polineuropatiach, zespołach korzeniowych).
Odruchy głębokie ocenia się w skali od 0 do 4, gdzie 0 oznacza brak odruchu, 1 – odruch osłabiony, 2 – prawidłowy, 3 – wzmożony, a 4 – bardzo wzmożony, często z klonusem. Zawsze należy porównywać symetryczne odruchy po obu stronach ciała, gdyż asymetria może wskazywać na jednostronne uszkodzenie układu nerwowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Tamoxifen Sandoz 20 mg
Przedawkowanie tamoksyfenu, selektywnego modulatora receptora estrogenowego, jest rzadko opisywane, jednak może prowadzić do poważnych powikłań kardiologicznych i neurologicznych. Klinicznie istotnym objawem jest wydłużenie odstępu QT w EKG, obserwowane przy dawkach ≥160 mg/m² powierzchni ciała na dobę, co zwiększa ryzyko groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes. Przy dawkach ≥300 mg/m² pc./dobę pojawiają się objawy neurotoksyczności, takie jak drżenia mięśniowe, hiperrefleksja, chwiejny chód oraz zawroty głowy. W badaniach na modelach zwierzęcych wykazano paradoksalne działanie estrogenowe przy dawkach 100-200-krotnie przekraczających terapeutyczne, co stanowi odwrócenie typowego efektu przeciwestrogenowego tamoksyfenu.
arytmia komorowa, drżenie mięśniowe, działanie estrogenowe, działanie przeciwestrogenowe, elektrokardiogram, farmakokinetyka tamoksyfenu, hiperrefleksja, interwencja medyczna, neurotoksyczność, obserwacja kliniczna, odcinek QT, odruchy głębokie, okres półtrwania, ośrodek toksykologiczny, ośrodkowy układ nerwowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, selektywny modulator receptora estrogenowego, torsade de pointes, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie rytmu serca - Leksykon substancji czynnych
Magnez – Przedawkowanie
Przedawkowanie magnezu stanowi poważne zagrożenie kliniczne, szczególnie u pacjentów z niewydolnością nerek, osób starszych oraz dializowanych. Toksyczność magnezu jest ściśle związana z jego stężeniem w osoczu: przy poziomach 2,2–3,5 mmol/L obserwuje się nudności, wymioty, niedociśnienie i zatrzymanie moczu; 3,9–5,2 mmol/L to senność, brak odruchów ścięgnowych i całkowity blok serca; powyżej 6,5 mmol/L występuje depresja oddechowa i paraliż, a stężenia > 8,7 mmol/L mogą prowadzić do asystolii. Objawy kliniczne obejmują zaburzenia ze strony układu pokarmowego, sercowo-naczyniowego, nerwowego, oddechowego oraz mięśniowo-szkieletowego, a także stany zagrażające życiu, takie jak śpiączka i zatrzymanie akcji serca. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów dializowanych, u których zbyt częste wymiany roztworu dializacyjnego zawierającego magnez mogą prowadzić do kumulacji i powikłań.
asystolia, ataksja czuciowa, blok serca, depresja oddechowa, depresja ośrodkowego układu nerwowego, dializa otrzewnowa, drgawki, furosemid, glukonian wapnia, hemodializa, hiperwolemia, infuzja dożylna, kalcytonina, lek moczopędny pętlowy, neostygmina, neuropatia aksonalna, niedociśnienie, niedrożność jelit, niewydolność nerek, nużliwość mięśni, obrzęk płuc, odruchy głębokie, parestezja, pirydoksyna, porażenie układu oddechowego, preparat doustny, przedawkowanie magnezu, roztwór dializacyjny, stężenie magnezu w osoczu, terapia pozajelitowa, toksyczność, witamina B6, zaburzenie przewodnictwa przedsionkowo-komorowego, zaburzenie równowagi kwasowo-zasadowej, zastoinowa niewydolność serca, zespół bezmoczu