wydalanie amlodypiny

Amlodypina jest długo działającym antagonistą kanałów wapniowych typu L (pochodną dihydropirydyny), stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego i choroby wieńcowej. Proces wydalania amlodypiny charakteryzuje się kilkoma istotnymi cechami, które wpływają na jej profil farmakokinetyczny i zastosowanie kliniczne.

Metabolizm amlodypiny zachodzi głównie w wątrobie, gdzie lek jest przekształcany przez enzymy cytochromu P450 (głównie CYP3A4) do nieaktywnych metabolitów. Około 90% podanej dawki ulega metabolizmowi, a pozostałe 10% jest wydalane w formie niezmienionej. Wydalanie amlodypiny odbywa się przede wszystkim przez nerki – około 60% metabolitów jest wydalanych z moczem, a pozostała część z kałem.

Charakterystyczną cechą farmakokinetyki amlodypiny jest długi okres półtrwania wynoszący 35-50 godzin, co umożliwia stosowanie leku raz na dobę. U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek nie jest konieczna modyfikacja dawki, ponieważ niewydolność nerek nie wpływa znacząco na klirens amlodypiny. Natomiast u pacjentów z niewydolnością wątroby może być konieczne dostosowanie dawki ze względu na spowolniony metabolizm leku.

Powiązane wpisy

  1. 16.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl