BSA
BSA (Body Surface Area) to parametr określający powierzchnię ciała pacjenta, wyrażany najczęściej w metrach kwadratowych (m²). Jest kluczowym wskaźnikiem wykorzystywanym w medycynie do precyzyjnego dostosowania dawek leków, szczególnie w onkologii, pediatrii oraz przy leczeniu pacjentów o nietypowych proporcjach ciała.
Powierzchnia ciała jest obliczana za pomocą różnych wzorów, z których najbardziej popularne to formuły Dubois-Dubois, Mosteller, czy Haycocka. Do ich wyliczenia potrzebne są podstawowe dane antropometryczne pacjenta – masa ciała oraz wzrost. BSA wykorzystuje się również do oceny funkcji serca (np. przy obliczaniu indeksu sercowego), określania parametrów hemodynamicznych oraz planowania terapii nerkozastępczej.
Znajomość BSA pozwala na indywidualizację terapii i minimalizację ryzyka przedawkowania lub podania niewystarczającej ilości substancji leczniczej, co ma szczególne znaczenie w przypadku leków o wąskim indeksie terapeutycznym. W praktyce klinicznej wartość BSA można łatwo określić korzystając z gotowych nomogramów lub kalkulatorów elektronicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib G.L. Pharma 50 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry w obu grupach. W zakresie dawek 25-100 mg obserwuje się liniową zależność dawka-ekspozycja, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu dochodzi do kumulacji, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem stężenia jego aktywnego metabolitu dezetylosunitynibu. Stan stacjonarny osiągany jest po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml, co odpowiada efektywnemu hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guzów. Sunitynib osiąga maksymalne stężenie (Cmax) po 6-12 godzinach, a jego biodostępność nie jest zależna od przyjmowania pokarmu. Lek charakteryzuje się wysokim wiązaniem z białkami osocza (95% dla sunitynibu, 90% dla metabolitu) oraz dużą objętością dystrybucji (Vd = 2230 l), co wskazuje na szeroką penetrację do tkanek.
aktywność AlAT, AspAT, białko BCRP, białko oporności raka piersi, BSA, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, guz lity, hemodializa, inhibitor enzymu, izoenzym CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens kreatyniny, kumulacja leku, kwestionariusz ECOG, maksymalna tolerowana dawka, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, silny induktor enzymu, stężenie maksymalne sunitynibu, sunitynib, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – balance 4,25% z 4,25% glukozą i wapniem 1,75 mmol/l 4,25% glukozy + 1,75 mmol/l wapnia
Balance 4,25% to roztwór do dializy otrzewnowej o wysokiej osmolarności (511 mOsm/l) zawierający 42,5 g glukozy i 1,75 mmol/l wapnia w 1000 ml roztworu, przeznaczony wyłącznie do stosowania dootrzewnowego. Terapia może być prowadzona w trybie ciągłej ambulatoryjnej dializy otrzewnowej (CADO) lub automatycznej dializy otrzewnowej (ADO), z indywidualnym doborem objętości wymiany (standardowo 2000 ml u dorosłych w CADO, 1500-3000 ml w ADO), liczby wymian (4× dziennie w CADO, 3-10 cykli nocnych w ADO) oraz czasu zalegania (2-10 godzin). U pacjentów z dużą masą ciała lub bez resztkowej czynności nerek objętość może być zwiększona do 2500-3000 ml (CADO) lub całkowita dobowa do 10-12 litrów. W pediatrii dawkowanie uwzględnia pole powierzchni ciała (600-1200 ml/m² w CADO, 800-1400 ml/m² w ADO) oraz tolerancję i funkcję nerek. Stosowanie roztworu wymaga ostrożności ze względu na ryzyko uszkodzenia błony otrzewnowej, odwodnienia i nadmiernego obciążenia glukozą.
ADO, automatyczna dializa otrzewnowa, błona otrzewnowa, ból rozpierający, BSA, CADO, cewnik otrzewnowy, ciągła ambulatoryjna dializa otrzewnowa, cykler dializacyjny, czas zalegania, dializa otrzewnowa, glukoza, jama otrzewnowa, objętość wymiany, odwodnienie, podanie dootrzewnowe, pole powierzchni ciała, resztkowa czynność nerek, resztkowa funkcja nerek, równoważenie otrzewnowe, stężenie glukozy, stężenie wapnia, terapia nerkozastępcza, wysoka osmolarność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitynib Adamed 37,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując podobne parametry u obu grup, co potwierdza uniwersalność profilu farmakokinetycznego leku. Sunitynib wykazuje liniową farmakokinetykę w dawkach od 25 do 100 mg, z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację, prowadzącą do 3-4-krotnego wzrostu stężenia sunitynibu i 7-10-krotnego wzrostu stężenia jego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi w 10-14 dni. Łączne stężenie osoczowe po 14 dniach wynosi 62,9-101 ng/ml, co jest skuteczne w hamowaniu fosforylacji receptorów i wzrostu guza. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), mają dużą objętość dystrybucji (2230 l) oraz długi okres półtrwania (40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu), co uzasadnia schematy dawkowania z przerwami. Metabolizm odbywa się głównie przez CYP3A4, a eliminacja następuje głównie z kałem (61%) i moczem (16%).
AUC, białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, Cmax, CYP3A4, cytochrom P450, dezetylosunitynib, fosforylacja receptorów, GIST, guz lity, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens, klirens pozorny, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent onkologiczny, parametry farmakokinetyczne, rak nerkowokomórkowy, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stała hamowania Ki, transportery aktywne - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Skinoren 150 mg/g
Dane przedkliniczne dotyczące kwasu azelainowego, substancji czynnej Skinoren 150 mg/g żel, nie wykazały istotnego ryzyka toksycznego przy stosowaniu zgodnym z zaleceniami. Badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i makakach wykazały embriotoksyczność jedynie przy dawkach toksycznych dla matek, bez efektów teratogennych. Wartości NOAEL dla zarodków wynosiły odpowiednio 32-, 6,5- i 19-krotność maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) przeliczonej na powierzchnię ciała (BSA). W badaniu okołoporodowym na szczurach NOAEL wyniosła 3-krotność MRHD, bez wpływu na dojrzewanie płciowe potomstwa. Testy mutagenności in vitro i in vivo nie potwierdziły działania mutagennego, a 26-tygodniowe badanie karcinogenności na transgenicznych myszach Tg.AC nie wykazało zwiększenia liczby brodawczaków po aplikacji żelu, choć obserwowany efekt mógł być związany z podłożem żelu i nie ma jednoznacznego znaczenia klinicznego u ludzi.
badanie farmakodynamiczne, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie okołoporodowe, badanie toksykologiczne, BSA, czynność nerek, czynność wątroby, dojrzewanie płciowe, działanie niepożądane, działanie teratogenne, embriotoksyczność, komórki zarodkowe, kwas azelainowy, mięśnie gładkie, NOAEL, organogeneza, podrażnienie oczu, potencjał karcinogenny, potencjał mutagenny, przemiana materii, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność reprodukcyjna, tolerancja miejscowa, układ krążenia, układ nerwowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib MSN 50 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została szczegółowo zbadana u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując liniowy profil w dawkach 25-100 mg z proporcjonalnym wzrostem AUC i Cmax. Po wielokrotnym podawaniu obserwuje się kumulację stężenia sunitynibu (3-4-krotną) oraz jego aktywnego metabolitu (7-10-krotną), osiągając stan stacjonarny po 10-14 dniach terapii, przy łącznym stężeniu osoczowym 62,9-101 ng/ml. Sunitynib i jego metabolit wiążą się silnie z białkami osocza (odpowiednio 95% i 90%), a objętość dystrybucji wynosi 2230 l, co wskazuje na znaczną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się przede wszystkim z kałem (61%) i w mniejszym stopniu przez nerki (16%). Okres półtrwania sunitynibu wynosi 40-60 godzin, a metabolitu 80-110 godzin. Nie stwierdzono istotnych zmian farmakokinetyki podczas długotrwałego stosowania ani wpływu posiłku na biodostępność leku.
białko oporności raka piersi, biodostępność sunitynibu, BSA, CYP3A4, cytochrom P450, eskalacja dawki, fosforylacja receptorów, hemodializa, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens leku, klirens pozorny, klirens sunitynibu, maksymalna tolerowana dawka, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, rak nerkowokomórkowy z przerzutami, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan stacjonarny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Elidel 10 mg/g
Pimekrolimus, substancja czynna kremu Elidel (10 mg/g), charakteryzuje się bardzo niską biodostępnością po miejscowej aplikacji na skórę, wynoszącą około 0,03% w badaniach na miniaturowych świnkach. Substancja pozostaje w miejscu aplikacji przez około 10 dni w formie niezmienionej. U dorosłych pacjentów z atopowym zapaleniem skóry stosujących Elidel dwa razy dziennie przez 3 tygodnie, stężenia pimekrolimusa we krwi były w 77,5% przypadków poniżej 0,5 ng/ml, a w 99,8% poniżej 1 ng/ml, z maksymalnym stężeniem 1,4 ng/ml. W długotrwałym leczeniu do 1 roku (u 40 pacjentów) stężenia utrzymywały się poniżej 0,5 ng/ml w 98% przypadków, z maksymalnym stężeniem 0,8 ng/ml. U dzieci (3 miesiące – 14 lat) stężenia były podobne, z 60% pomiarów poniżej 0,5 ng/ml i 97% poniżej 2 ng/ml, a najwyższe stężenie wyniosło 2,6 ng/ml u niemowląt. Wartości AUC (0-12h) u dorosłych mieściły się w zakresie 2,5-11,4 ng×h/ml, a u dzieci 5,4-18,8 ng×h/ml, niezależnie od powierzchni zajętej chorobowo skóry (10-92% BSA). Nie obserwowano kumulacji pimekrolimusa w trakcie 12-miesięcznej terapii.
aplikacja na skórę, atopowe zapalenie skóry, AUC, badania in vitro, biodostępność, biodostępność miejscowa, BSA, Elidel, farmakokinetyka, narażenie ogólnoustrojowe, O-demetylacja, opatrunek okluzyjny, pimekrolimus, podanie doustne, pole pod krzywą stężenie-czas, powierzchnia ciała, stężenie we krwi, wydalanie z kałem - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Sunitinib Bluefish 12,5 mg
Farmakokinetyka sunitynibu została oceniona u 135 zdrowych ochotników oraz 266 pacjentów z guzami litymi, wykazując spójne parametry w obu grupach. Po podaniu doustnym dawki 25-100 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC oraz Cmax, które osiągają maksimum po 6-12 godzinach (tmax). Lek ulega kumulacji przy wielokrotnym podawaniu, z 3-4-krotnym wzrostem stężenia sunitynibu i 7-10-krotnym wzrostem jego głównego aktywnego metabolitu, osiągając stan równowagi po 10-14 dniach, przy łącznym stężeniu 62,9-101 ng/ml. Sunitynib wiąże się z białkami osocza w 95%, a metabolit w 90%, a jego pozorna objętość dystrybucji wynosi 2230 L, co wskazuje na intensywną penetrację do tkanek. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (61%) i mocz (16%). Okres półtrwania wynosi 40-60 godzin dla sunitynibu i 80-110 godzin dla metabolitu. Nie obserwuje się istotnych zmian farmakokinetyki przy spożyciu posiłków ani podczas powtarzanych cykli terapii.
białko oporności raka piersi, biodostępność, BSA, CYP3A4, dezetylosunitynib, enzymy wątrobowe, farmakokinetyka populacyjna, fosforylacja receptorów, hemodializa, inhibitory CYP3A4, klasyfikacja Childa-Pugh, klirens, klirens kreatyniny, maksymalna tolerowana dawka, maksymalne stężenie w osoczu, nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, schyłkowa niewydolność nerek, skala ECOG, stan równowagi dynamicznej