zanik układu immunologicznego
Zanik układu immunologicznego (immunodeficjencja) to stan patologiczny charakteryzujący się upośledzeniem funkcji systemu odpornościowego organizmu. Może być wrodzony (pierwotny) lub nabyty (wtórny), prowadząc do zwiększonej podatności na infekcje, choroby autoimmunologiczne i nowotwory.
Pierwotne niedobory odporności są zazwyczaj uwarunkowane genetycznie i ujawniają się we wczesnym dzieciństwie. Najczęstsze nabyte przyczyny zaniku układu immunologicznego to zakażenie HIV prowadzące do AIDS, leczenie immunosupresyjne po przeszczepach, chemioterapia, radioterapia, niedożywienie oraz niektóre choroby przewlekłe.
Klinicznie zanik układu immunologicznego objawia się nawracającymi, ciężkimi i często oportunistycznymi infekcjami, które mogą dotyczyć wszystkich układów organizmu. Szczególnie charakterystyczne są zakażenia wywołane przez patogeny o niskiej zjadliwości, które u osób immunokompetentnych rzadko wywołują chorobę.
Diagnostyka obejmuje ocenę ilościową i jakościową limfocytów T i B, poziomów immunoglobulin, aktywności dopełniacza oraz funkcjonalną ocenę komórek odpornościowych. Leczenie zależy od przyczyny i obejmuje m.in. przeszczep szpiku kostnego, terapię substytucyjną immunoglobulinami, leczenie przeciwinfekcyjne i w przypadku AIDS – leczenie antyretrowirusowe.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Meprelon 8 mg
Metyloprednizolon, będący niefluorowanym glikokortykosteroidem o kodzie ATC H02AB04, wykazuje silne działanie farmakologiczne, gdzie 8 mg metyloprednizolonu odpowiada 40 mg hydrokortyzonu. Charakteryzuje się praktycznie brakiem działania mineralokortykoidowego, co klinicznie przekłada się na stabilność stężeń elektrolitów w surowicy nawet przy dużych dawkach. W terapii substytucyjnej niewydolności kory nadnerczy metyloprednizolon może zastąpić endogenny hydrokortyzon, jednak wymaga dodatkowego podawania mineralokortykosteroidów. W leczeniu zespołu nadnerczowo-płciowego hamuje nadmierną produkcję hormonu kortykotropowego i androgenów, przy czym w przypadku defektu syntezy mineralokortykosteroidów konieczne jest ich uzupełnienie.
beta-2-adrenomimetyk, beta-adrenomimetyk, działanie immunosupresyjne, działanie mineralokortykoidowe, działanie przeciwzapalne, efekt permisywny, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid, homeostaza organizmu, hormon kortykotropowy, kora nadnerczy, leczenie substytucyjne, leukotrien, mediator prozapalny, mediator reakcji zapalnej, metyloprednizolon, mineralokortykosteroid, niefluorowany glikokortykosteroid, niewydolność kory nadnerczy, prostaglandyna, reakcja alergiczna typu I, skurcz oskrzeli, stabilizacja błony komórkowej, układ immunologiczny, zanik układu immunologicznego, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie dróg oddechowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Medoxa 5 mg
Prednizon, substancja czynna leku Medoxa, jest glikokortykosteroidem niefluorowanym o szerokim spektrum działania, wpływającym na metabolizm węglowodanów, białek i tłuszczów oraz regulującym aktywność układu immunologicznego. W dawce około 5 mg prednizonu odpowiada 20 mg hydrokortyzonu, co jest kluczowe przy planowaniu terapii. Ze względu na ograniczone działanie mineralokortykosteroidowe, w leczeniu substytucyjnym niewydolności kory nadnerczy konieczne jest uzupełnienie terapii o mineralokortykosteroid. Prednizon pełni funkcję substytucyjną w niedoborze kortyzolu, a w zespole nadnerczowo-płciowym hamuje nadmierną produkcję kortykotropiny i androgenów, wymagając czasem dodatkowego podawania mineralokortykosteroidów dla utrzymania gospodarki wodno-elektrolitowej.
androgen, beta-adrenomimetyk, choroba autoimmunologiczna, działanie immunomodulujące, działanie immunosupresyjne, działanie przeciwzapalne, działanie substytucyjne, efekt mineralotropowy, efekt permisywny, elektrolit w surowicy, enzym lizosomalny, glikokortykosteroid niefluorowany, gospodarka wodno-elektrolitowa, homeostaza organizmu, hydrokortyzon endogenny, kortykotropina, mediator stanu zapalnego, mineralokortykosteroid, niedrożność oskrzeli, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk błony śluzowej, prostaglandyna i leukotrien, reakcja typu I, receptor β2-adrenergiczny, terapia pulsowa, układ immunologiczny, zanik układu immunologicznego, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie dróg oddechowych, zwężenie oskrzeli - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Esotkaleno 5 mg
Prednizon, substancja czynna leku Esotkaleno, jest niefluorowanym glikokortykosteroidem o kodzie ATC H02AB07, stosowanym w leczeniu układowym. Jego działanie obejmuje regulację metabolizmu węglowodanów, białek i tłuszczów oraz modulację układu immunologicznego. W terapii substytucyjnej niewydolności kory nadnerczy prednizon zastępuje endogenny hydrokortyzon, przy czym 5 mg prednizonu odpowiada około 20 mg hydrokortyzonu. Ze względu na ograniczone działanie mineralokortykosteroidowe konieczne jest uzupełnienie terapii o mineralokortykosteroidy. W zespole nadnerczowo-płciowym prednizon hamuje nadmierną produkcję kortykotropiny i androgenów, a w dawkach przekraczających substytucyjne wykazuje silne działanie przeciwzapalne i immunosupresyjne, m.in. poprzez hamowanie chemotaksji leukocytów, uwalniania mediatorów zapalnych oraz wpływ na enzymy lizosomalne, prostaglandyny i leukotrieny.
androgen, beta-adrenomimetyk, działanie przeciwzapalne, efekt permisywny, elektrolity, glikokortykosteroid, glikokortykosteroid niefluorowany, hydrokortyzon, immunosupresja, kortykotropina, leczenie substytucyjne, lek beta2-sympatykomimetyczny, mediator zapalny, mineralokortykosteroid, niedrożność oskrzeli, niewydolność kory nadnerczy, obrzęk błony śluzowej, prednizon, proces zapalny, przepuszczalność naczyń, reakcja alergiczna typu I, schorzenie alergiczne, układ immunologiczny, wysięk zapalny, zanik układu immunologicznego, zespół nadnerczowo-płciowy, zwężenie dróg oddechowych, zwężenie oskrzeli