tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe

Tętnicze zaburzenia zakrzepowo-zatorowe to grupa chorób charakteryzująca się powstawaniem zakrzepów wewnątrz tętnic, które mogą prowadzić do zablokowania przepływu krwi i niedokrwienia tkanek. Zakrzepy te mogą tworzyć się in situ lub przemieszczać się z prądem krwi jako materiał zatorowy z innych miejsc układu naczyniowego.

Główne postacie tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych obejmują zawał mięśnia sercowego, udar niedokrwienny mózgu, ostre niedokrwienie kończyn oraz zatorowość trzewną. Wspólnym mechanizmem patofizjologicznym jest najczęściej uszkodzenie śródbłonka naczyniowego, aktywacja płytek krwi oraz kaskady krzepnięcia.

Czynniki ryzyka tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych to: nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, cukrzyca, palenie tytoniu, otyłość, migotanie przedsionków, miażdżyca, wiek, płeć męska oraz uwarunkowania genetyczne. Diagnostyka obejmuje badania obrazowe (angio-CT, angio-MR, USG dopplerowskie), laboratoryjne markery krzepnięcia oraz ocenę kliniczną.

Leczenie tętniczych zaburzeń zakrzepowo-zatorowych opiera się na terapii przeciwkrzepliwej (heparyna, leki przeciwpłytkowe, doustne antykoagulanty), trombolizie, interwencjach wewnątrznaczyniowych lub zabiegach chirurgicznych. Kluczową rolę odgrywa również profilaktyka pierwotna i wtórna poprzez modyfikację czynników ryzyka sercowo-naczyniowego oraz odpowiednią farmakoterapię.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl