skłonność do krwawienia

Skłonność do krwawienia, określana również jako diateza krwotoczna, to predyspozycja organizmu do występowania nieprawidłowych, przedłużonych lub nadmiernych krwawień. Może wynikać z różnych zaburzeń hemostazy, obejmujących dysfunkcje naczyń krwionośnych, płytek krwi, czynników krzepnięcia lub nieprawidłową fibrynolizę.

Klinicznie skłonność do krwawienia może manifestować się jako: krwawienie z dziąseł, wybroczyny skórne, łatwe siniaczenie, przedłużone krwawienie po zabiegach, krwawienia z nosa, krwawienia z przewodu pokarmowego, krwawienia do stawów lub krwotoki śródczaszkowe. Nasilenie objawów zależy od rodzaju i stopnia zaburzenia hemostazy.

Diagnostyka pacjentów ze skłonnością do krwawienia obejmuje szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz testy laboratoryjne, w tym morfologię krwi, czas protrombinowy (PT), czas częściowej tromboplastyny po aktywacji (APTT), czas krwawienia, oznaczenie czynników krzepnięcia oraz badania funkcji płytek krwi. W niektórych przypadkach konieczne może być wykonanie badań genetycznych.

Przyczyny skłonności do krwawienia mogą być wrodzone (hemofilia A i B, choroba von Willebranda, wrodzone trombocytopenie) lub nabyte (leki przeciwzakrzepowe, niewydolność wątroby, niedobór witaminy K, małopłytkowość immunologiczna, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, choroba nowotworowa). Leczenie zależy od przyczyny i może obejmować suplementację brakujących czynników krzepnięcia, leki przeciwfibrynolityczne, transfuzje płytek krwi lub świeżo mrożonego osocza.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl