zaburzenie układu krzepnięcia

Zaburzenia układu krzepnięcia to grupa schorzeń charakteryzujących się nieprawidłowym funkcjonowaniem mechanizmów hemostazy, co może prowadzić zarówno do nadmiernych krwawień, jak i patologicznej zakrzepicy. W warunkach fizjologicznych układ krzepnięcia działa jako precyzyjnie regulowana kaskada reakcji enzymatycznych, angażująca czynniki krzepnięcia, płytki krwi, śródbłonek naczyniowy oraz naturalne inhibitory i układ fibrynolizy.

Zaburzenia krzepnięcia dzielą się na wrodzone i nabyte. Do wrodzonych należą m.in. hemofilia A i B, choroba von Willebranda oraz rzadsze niedobory innych czynników krzepnięcia. Nabyte zaburzenia krzepnięcia mogą wynikać z chorób wątroby, niedoboru witaminy K, terapii przeciwzakrzepowej, zespołu rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC), chorób autoimmunologicznych czy nowotworów.

Objawy kliniczne zaburzeń krzepnięcia mogą obejmować skłonność do siniaczenia, przedłużone krwawienia po urazach, krwawienia z nosa i dziąseł, krwotoki wewnętrzne, krwawienia z przewodu pokarmowego lub dróg rodnych. Z kolei zaburzenia prowadzące do nadkrzepliwości manifestują się zakrzepicą żylną lub tętniczą, często występującą w nietypowych lokalizacjach lub nawracającą mimo leczenia.

Diagnostyka zaburzeń krzepnięcia obejmuje badania przesiewowe (czas protrombinowy, czas częściowej tromboplastyny po aktywacji, czas trombinowy, fibrynogen, D-dimery, morfologia krwi z oceną płytek) oraz bardziej specjalistyczne oznaczenia aktywności poszczególnych czynników krzepnięcia, badania genetyczne czy testy funkcji płytek krwi. Leczenie jest ukierunkowane na konkretne zaburzenie i może obejmować suplementację brakujących czynników, leki przeciwkrwotoczne, przeciwzakrzepowe lub interwencje hematologiczne.

Powiązane wpisy

  1. 15.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl