wapnienie naczyń krwionośnych

Wapnienie naczyń krwionośnych, znane również jako kalcyfikacja naczyń, to proces patologiczny polegający na odkładaniu się złogów wapniowych w ścianach tętnic i żył. Proces ten prowadzi do zwiększenia sztywności naczyń, zmniejszenia ich elastyczności oraz zwężenia światła, co skutkuje upośledzeniem przepływu krwi.

Z punktu widzenia patofizjologii, wapnienie naczyń może przebiegać według dwóch mechanizmów: pasywnego (związanego z odkładaniem się złogów wapniowo-fosforanowych przy podwyższonym iloczynie wapniowo-fosforanowym) oraz aktywnego (przypominającego proces kostnienia, z udziałem komórek mezenchymalnych różnicujących się w kierunku osteoblastów). Szczególnie narażone na kalcyfikację są osoby z przewlekłą chorobą nerek, cukrzycą, miażdżycą oraz w podeszłym wieku.

Diagnostyka wapnienia naczyń obejmuje badania obrazowe, takie jak RTG, tomografia komputerowa (zwłaszcza bezkontrastowa TK, pozwalająca na ocenę wskaźnika uwapnienia tętnic wieńcowych – calcium score), USG naczyń z opcją Dopplera oraz angiografia. W badaniach laboratoryjnych istotne jest oznaczenie stężenia wapnia, fosforu, witaminy D, parathormonu oraz markerów stanu zapalnego.

Leczenie koncentruje się głównie na kontroli czynników ryzyka i chorób podstawowych. Stosuje się leki obniżające poziom fosforu (wiązacze fosforu), modulatory receptora wapniowego, witaminę K2, statyny oraz bisfosfoniany. W zaawansowanych przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna. Prewencja obejmuje utrzymywanie prawidłowych wartości gospodarki wapniowo-fosforanowej, kontrolę ciśnienia tętniczego, leczenie cukrzycy oraz prowadzenie zdrowego stylu życia.