fawipirawir
Fawipirawir (znany również jako T-705 lub Avigan) to lek przeciwwirusowy o szerokim spektrum działania, opracowany przez japońską firmę Toyama Chemical. Substancja ta działa jako selektywny inhibitor polimerazy RNA zależnej od RNA (RdRp), kluczowego enzymu wykorzystywanego przez wirusy RNA do replikacji swojego materiału genetycznego.
Mechanizm działania fawipirawiru polega na inkorporacji do powstającego łańcucha RNA wirusa w formie trifosforanu, co prowadzi do zatrzymania syntezy wirusowego RNA i zahamowania replikacji patogenu. Lek wykazuje aktywność przeciwko wielu wirusom RNA, w tym wirusom grypy, Ebola, żółtej gorączki, norowirusa, a także SARS-CoV-2.
W trakcie pandemii COVID-19 fawipirawir został włączony do badań klinicznych i stosowany w niektórych krajach jako eksperymentalny lek w leczeniu zakażeń SARS-CoV-2. Wyniki badań wskazują na możliwą skuteczność w łagodzeniu objawów i skracaniu czasu trwania choroby, szczególnie przy wczesnym zastosowaniu, choć jego ostateczna skuteczność w COVID-19 pozostaje przedmiotem dyskusji naukowych.
Profil bezpieczeństwa fawipirawiru obejmuje działania niepożądane takie jak hipurykemia, biegunka, neutropenia i podwyższenie poziomu transaminaz. Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży ze względu na potencjalne działanie teratogenne potwierdzone w badaniach na zwierzętach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba wirusowa ebola (EVD) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością (50-90%) i przenosi się przez bezpośredni kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi zakażonych osób lub zwierząt. Profilaktyka obejmuje szczepienia zatwierdzonymi preparatami: ERVEBO (rVSV-ZEBOV) podawaną w pojedynczej dawce domięśniowej dla osób ≥18 lat oraz dwudawkowy schemat Zabdeno/Mvabea (Ad26.ZEBOV/MVA-BN-Filo) z odstępem 8 tygodni. Szczepienia te wykazały skuteczność w ograniczaniu epidemii, np. zaszczepiono ponad 300 000 osób w Prowincji Północne Kivu. Kobiety w ciąży i karmiące piersią mogą być szczepione podczas aktywnych ognisk choroby po uzyskaniu świadomej zgody. Kluczowe środki zapobiegawcze to unikanie kontaktu z płynami ustrojowymi, stosowanie środków ochrony osobistej (PPE), higiena rąk oraz monitorowanie stanu zdrowia przez 21 dni po ekspozycji. Pracownicy służby zdrowia powinni stosować pełne środki ochrony, w tym respiratory N95, podwójne rękawice i nieprzemakalne fartuchy, a także korzystać z systemu „partnera” przy zakładaniu i zdejmowaniu PPE.
choroba wirusowa ebola, choroba zakaźna, dezynfekcja, dziczyzna, epidemia, fawipirawir, higiena osobista, izolacja pacjenta, kontakt z krwią, kontrola zakażeń, lek przeciwwirusowy, nadzór epidemiologiczny, nasienie, okres inkubacji, Orthoebolavirus zairense, płyn ustrojowy, pracownik służby zdrowia, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało monoklonalne, remdesiwir, schemat szczepienia, śledzenie kontaktów, śmiertelność, środek dezynfekujący, środek ochrony osobistej, środek ostrożności, standardowy środek ostrożności, transmisja seksualna, wirus Ebola, Zaire ebolavirus - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół płucno-sercowy wirusa hantawirusa – Leczenie
Zespół płucno-sercowy hantawirusa (HPS) charakteryzuje się wysoką śmiertelnością na poziomie 30-50% i wymaga natychmiastowej hospitalizacji, najlepiej na oddziale intensywnej terapii. Leczenie jest wyłącznie podtrzymujące, obejmujące monitorowanie i regulację funkcji układu krążenia, ostrożne uzupełnianie płynów z zachowaniem równowagi wodno-elektrolitowej, terapię tlenową, leczenie przeciwgorączkowe i przeciwbólowe oraz empiryczną antybiotykoterapię do czasu wykluczenia innych infekcji. Około 40% pacjentów wymaga wentylacji mechanicznej, a w najcięższych przypadkach stosuje się pozaustrojową oksygenację membranową (ECMO), która zwiększa przeżywalność do około 80% mimo zapaści krążeniowo-oddechowej. Wspomaganie układu krążenia obejmuje utrzymanie średniego ciśnienia tętniczego powyżej 70 mm Hg oraz wsparcie inotropowe, np. dobutaminą.
antybiotykoterapia, dializoterapia, dobutamina, ECMO, fawipirawir, glikokortykosteroid, gorączka krwotoczna z zespołem nerkowym, hemofiltracja, ikatybant, immunoterapia, inhibitor integryny, intubacja, laktoferyna, leczenie nerkozastępcze, leczenie objawowe, metyloprednizolon, niewydolność oddechowa, obrzęk płuc, oddział intensywnej terapii, pozaustrojowa oksygenacja membranowa, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało monoklonalne, przeciwciało neutralizujące, równowaga wodno-elektrolitowa, rybawiryna, terapia tlenowa, wentylacja mechaniczna, wsparcie inotropowe, wysoka śmiertelność, zapaść krążeniowo-oddechowa, zespół płucno-sercowy hantawirusa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba wirusowa ebola – Patofizjologia i mechanizm
Choroba wirusowa Ebola (EVD) jest wywoływana przez wirusy z rodzaju Ebolavirus (Filoviridae) i charakteryzuje się ostrą gorączką krwotoczną z wysoką śmiertelnością sięgającą do 90%. Wirus posiada jednoniciowy RNA o ujemnej polarności, kodujący 7 genów, w tym glikoproteinę (GP) kluczową dla wnikania do komórek gospodarza poprzez receptory takie jak NPC1, TIM1 czy integryny β1. Po endocytozie i proteolitycznym przetworzeniu GP przez katepsyny B i L następuje fuzja błon i rozpoczęcie replikacji wirusa w monocytach, makrofagach, komórkach dendrytycznych oraz innych tkankach, co prowadzi do masywnej wiremii i stanu zapalnego. Wirus skutecznie hamuje odpowiedź interferonową typu I poprzez białka VP35, VP24 i VP30, co sprzyja rozprzestrzenianiu się zakażenia i indukcji burzy cytokinowej. Uszkodzenie komórek śródbłonka i makrofagów, indukowane m.in. przez GP, prowadzi do zaburzeń krzepnięcia, rozsianego wykrzepiania wewnątrznaczyniowego (DIC) oraz objawów krwotocznych, a także niewydolności wielonarządowej i wstrząsu hipowolemicznego.
aktywacja NF-κB, analiza omiczna, biomarker, choroba Niemanna-Picka, choroba wirusowa ebola, ciała inkluzyjne, cząstki wirusopodobne, czynnik tkankowy, Ebolavirus, fawipirawir, gorączka krwotoczna, inmazeb, interferon typu I, jednoniciowy RNA, katepsyny, komórki dendrytyczne, komórki śródbłonka, makropinocytoza, nukleokapsyd, przeciwciała monoklonalne, replikacja wirusa, rozsiane wykrzepianie wewnątrznaczyniowe, sepsa, tratwy lipidowe, wstrząs hipowolemiczny - Leksykon chorób i schorzeń
Gorączki krwotoczne – Leczenie
Gorączki krwotoczne (VHF) to grupa ciężkich chorób wirusowych charakteryzujących się ostrą gorączką, zwiększoną przepuszczalnością naczyń i zaburzeniami krzepnięcia, bez swoistego leczenia przyczynowego. Podstawą terapii jest leczenie podtrzymujące, obejmujące wyrównywanie zaburzeń wodno-elektrolitowych, monitorowanie ciśnienia tętniczego i objętości krążącej krwi, tlenoterapię, kontrolę drgawek oraz hemodializę w przypadku niewydolności nerek. Należy unikać NLPZ i aspiryny ze względu na ryzyko krwawień, preferując paracetamol. Rybawiryna wykazuje skuteczność w leczeniu gorączki Lassa (podawana przed 7. dniem choroby) oraz zakażeń hantawirusowych, natomiast jej efektywność w CCHF pozostaje niepotwierdzona. Przeciwciała monoklonalne, takie jak Inmazeb i Ebanga (FDA zatwierdzone dla wirusa Ebola) oraz MR191-N (badane dla wirusa Marburga), stanowią obiecujące opcje terapeutyczne. Leczenie powinno być dostosowane do fazy choroby: wczesna faza wymaga terapii przeciwwirusowej, natomiast faza późna – leków immunomodulujących.
argentyńska gorączka krwotoczna, burza cytokinowa, dysfunkcja wielonarządowa, fawipirawir, faza inkubacji, gorączka denga, gorączka krwotoczna, gorączka Lassa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hemodializa, koagulopatia, krymsko-kongijska gorączka krwotoczna, kwas acetylosalicylowy, lek immunomodulujący, małe interferujące RNA, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność narządowa, osocze ozdrowieńców, przeciwciało monoklonalne, przepuszczalność naczyń krwionośnych, rybawiryna, szczepionka przeciwko żółtej gorączce, tlenoterapia, wentylacja mechaniczna, wiremia, wirus Ebola, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Leczenie
Wścieklizna jest wirusową chorobą układu nerwowego o niemal 100% śmiertelności po wystąpieniu objawów klinicznych. Profilaktyka poekspozycyjna (PEP) jest kluczowa i obejmuje natychmiastowe przemycie rany wodą z mydłem przez co najmniej 15 minut, podanie ludzkiej immunoglobuliny przeciwko wściekliźnie (HRIG) w dawce 20 j.m./kg masy ciała, z infiltracją całej dawki w okolicę rany oraz podanie inaktywowanej szczepionki przeciwko wściekliźnie według schematu: u osób nieszczepionych 4 dawki w dniach 0, 3, 7 i 14 (z piątą dawką w dniu 28 u pacjentów z zaburzeniami odporności), a u osób wcześniej zaszczepionych 2 dawki w dniach 0 i 3 bez HRIG. Szczepionki podaje się domięśniowo w mięsień naramienny lub przednio-boczną część uda u dzieci. Brak skutecznego leczenia po wystąpieniu objawów klinicznych, a opieka paliatywna obejmuje intensywną terapię kardiologiczno-oddechową i leczenie objawowe, w tym haloperidol (10-20 mg/24h) na pobudzenie i lęk. Protokół Milwaukee, polegający na śpiączce farmakologicznej i terapii przeciwwirusowej, nie wykazał skuteczności i nie jest zalecany.
fawipirawir, hipotermia terapeutyczna, immunoglobulina przeciwko wściekliźnie, lek przeciwbólowy, lek przeciwwirusowy, lek sedatywny, ludzka immunoglobulina przeciwko wściekliźnie, mięsień naramienny, okres inkubacji, opieka paliatywna, profilaktyka poekspozycyjna, przeciwciało monoklonalne, reakcja alergiczna, śpiączka farmakologiczna, środek dezynfekujący, szczepionka inaktywowana, terapia neuroprotekcyjna, układ nerwowy, wścieklizna, wstrzyknięcie domięśniowe, zaburzenia odporności, zapalenie mózgu