bakteria kwasoodporna
Bakterie kwasoodporne to grupa mikroorganizmów charakteryzująca się szczególną odpornością na odbarwienie kwasem w procesie barwienia. Ta cecha wynika z obecności w ich ścianach komórkowych znacznych ilości kwasów mikolowych, wosków i lipidów, które tworzą hydrofobową barierę, trudną do penetracji przez typowe barwniki stosowane w diagnostyce mikrobiologicznej.
Najbardziej znanymi przedstawicielami bakterii kwasoopornych są prątki z rodzaju Mycobacterium, w tym patogenne M. tuberculosis (prątek gruźlicy) i M. leprae (prątek trądu). Do tej grupy należą również bakterie z rodzajów Nocardia, Rhodococcus i niektóre szczepy Corynebacterium. Ich identyfikacja opiera się głównie na metodzie barwienia Ziehla-Neelsena, gdzie bakterie kwasoodporne utrzymują kolor fuksyny karbonowej nawet po płukaniu kwasem i alkoholem, wybarwiając się na czerwono na niebieskim tle.
Kwasooporność bakterii ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ wiąże się często z ich zwiększoną opornością na antybiotyki, środki dezynfekcyjne oraz mechanizmy obronne gospodarza. Bakterie kwasoodporne mogą przetrwać w fagosomach makrofagów, co utrudnia ich eliminację przez układ odpornościowy i przyczynia się do przewlekłego charakteru wywoływanych przez nie zakażeń, takich jak gruźlica czy trąd.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Klabion UNO 500 mg
Klabion UNO to tabletki powlekane o przedłużonym uwalnianiu zawierające 500 mg klarytromycyny, antybiotyku makrolidowego o mechanizmie działania polegającym na hamowaniu syntezy białek bakteryjnych poprzez wiązanie się z podjednostką 50S rybosomu. Lek wykazuje bakteriobójcze działanie wobec szerokiego spektrum patogenów, w tym Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae, Staphylococcus aureus, Moraxella catarrhalis, Helicobacter pylori, Chlamydia pneumoniae, Mycoplasma pneumoniae, Legionella pneumophila oraz prątków Mycobacterium avium i intracellulare. Kluczową rolę w efektywności terapeutycznej odgrywa także aktywny metabolit 14(R)-hydroksyklarytromycyna, który wykazuje synergistyczne lub addytywne działanie z lekiem macierzystym, szczególnie wobec H. influenzae. Farmakokinetycznie klarytromycyna charakteryzuje się intensywną dystrybucją do tkanek, z wyższymi stężeniami w migdałkach (1,6 μg/g) i płucach (8,8 μg/g) w porównaniu do surowicy (odpowiednio 0,8 μg/ml i 1,7 μg/ml) przy dawkowaniu 250 mg dwa razy na dobę. Stężenia w płynie na powierzchni śródbłonka pęcherzyków płucnych (ELF) utrzymują się powyżej 1 μg/ml przez 24 godziny, a w makrofagach pęcherzyków płucnych osiągają wartości 100-600 razy wyższe niż w osoczu, co jest istotne dla leczenia zakażeń dróg oddechowych.
angina paciorkowcowa, antybiotyk makrolidowy, atypowe zapalenie płuc, bakteria kwasoodporna, choroba legionistów, choroba wrzodowa, drobnoustrój wrażliwy, dystrybucja w tkankach, działanie addytywne, działanie antagonistyczne, działanie bakteriobójcze, działanie farmakodynamiczne, efekt synergistyczny, hamowanie syntezy białek, infekcja dróg oddechowych, minimalne stężenie hamujące, obniżona odporność, oporność krzyżowa, oporność nabyta, pęcherzyk płucny, podjednostka 50S rybosomu bakteryjnego, pozaszpitalne zapalenie płuc, spektrum przeciwbakteryjne, stężenie graniczne, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, zakażenie bakteryjne