blokada receptorów beta

Blokada receptorów beta, znana również jako beta-adrenolityczna, to działanie farmakologiczne polegające na hamowaniu aktywności receptorów beta-adrenergicznych. Beta-blokery, leki wywołujące ten efekt, wiążą się kompetycyjnie z receptorami beta, uniemożliwiając przyłączanie się do nich katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny).

Wyróżniamy trzy główne typy receptorów beta: β1 (dominujące w sercu), β2 (obecne głównie w oskrzelach i naczyniach) oraz β3 (zlokalizowane głównie w tkance tłuszczowej). W zależności od selektywności, beta-blokery mogą działać na wszystkie typy receptorów (nieselektywne) lub preferencyjnie na receptory β1 (kardioselektywne).

Klinicznie blokada receptorów beta skutkuje zwolnieniem częstości akcji serca, zmniejszeniem kurczliwości mięśnia sercowego, obniżeniem ciśnienia tętniczego oraz zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. Z tego powodu beta-blokery znajdują zastosowanie w leczeniu nadciśnienia tętniczego, choroby niedokrwiennej serca, zaburzeń rytmu serca oraz niewydolności serca.

Skutki uboczne blokady receptorów beta mogą obejmować bradykardię, hipotensję, skurcz oskrzeli (szczególnie przy użyciu leków nieselektywnych u pacjentów z astmą), zaburzenia metaboliczne, zaburzenia snu oraz zmęczenie. Przeciwwskazania do stosowania tych leków obejmują ciężką bradykardię, blok przedsionkowo-komorowy II i III stopnia, wstrząs kardiogenny oraz niekontrolowaną niewydolność serca.

Powiązane wpisy

  1. 13.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl