neutrofilowa leukocytoza
Neutrofilowa leukocytoza to stan charakteryzujący się zwiększoną liczbą białych krwinek, szczególnie neutrofili, we krwi obwodowej. Wartości prawidłowe neutrofili u dorosłych wynoszą zazwyczaj 2500-7500 komórek/µl, zaś leukocytozę neutrofilową rozpoznaje się zwykle przy przekroczeniu 7500 komórek/µl.
Neutrofilowa leukocytoza najczęściej występuje w odpowiedzi na ostre zakażenia bakteryjne, stanowiąc mechanizm obronny organizmu. Może również towarzyszyć stanom zapalnym, urazom tkanek, martwicy tkankowej oraz nowotworom (szczególnie w zaawansowanych stadiach). Inne przyczyny obejmują stres fizjologiczny, przyjmowanie niektórych leków (np. kortykosteroidów, litu), zabiegi chirurgiczne czy choroby autoimmunologiczne.
W diagnostyce różnicowej neutrofilowej leukocytozy istotne jest określenie jej nasilenia oraz towarzyszących objawów klinicznych. Umiarkowana leukocytoza (10,000-20,000 komórek/µl) sugeruje typowo reakcję zapalną, podczas gdy wartości powyżej 50,000 komórek/µl mogą wskazywać na białaczkę. W ocenie klinicznej należy uwzględnić również obecność przesunięcia obrazu w lewo (zwiększenie liczby niedojrzałych form neutrofili), co często towarzyszy ostrym stanom zapalnym.
Postępowanie w przypadku neutrofilowej leukocytozy powinno być ukierunkowane na identyfikację i leczenie choroby podstawowej. Monitorowanie liczby neutrofili w przebiegu terapii dostarcza cennych informacji o skuteczności leczenia, szczególnie w przypadku infekcji bakteryjnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek – Patofizjologia i mechanizm
Pediatryczne zaburzenia białych krwinek obejmują leukopenię i leukocytozę, które wpływają na odporność dziecka. Neutropenia definiowana jest jako ANC poniżej 1500/μL u dzieci powyżej 1 miesiąca życia (powyżej 10. roku życia granica to 1800/μL) i dzieli się na ciężką (ANC <500/μL), umiarkowaną (500-1000/μL) i łagodną (1000-1500/μL). Przyczyny neutropenii to m.in. niewystarczająca granulopoeza (np. anemia aplastyczna, zespół Kostmanna), przyspieszone niszczenie neutrofilów (np. toczeń rumieniowaty, splenomegalia) oraz toksyczność lekowa. Autoimmunologiczna neutropenia najczęściej występuje u niemowląt 7-9 miesięcy. Leukocytoza, zwłaszcza neutrofilowa, jest często reakcją na infekcje bakteryjne (np. Staphylococci) i charakteryzuje się leukocytozą z przesunięciem w lewo oraz obecnością ziarnistości toksycznych i ciałek Döhlego. Limfocytoza i eozynofilia mają swoje specyficzne mechanizmy patogenetyczne, związane m.in. z infekcjami i reakcjami alergicznymi.
anemia aplastyczna, anemia megaloblastyczna, autoimmunologiczna neutropenia, autoimmunologiczny zespół limfoproliferacyjny, bezwzględna liczba neutrofilów, biała krwinka, ciężka wrodzona neutropenia, ciężki złożony niedobór odporności, cykliczna neutropenia, eozynofilia, granulocytarny czynnik stymulujący kolonie, hemofagocytoza, leukocyt, leukocytoza, leukopenia, limfocytoza, limfohistiocytoza hemofagocytarna, monosomia 7, neutrofilia, neutrofilowa leukocytoza, neutropenia, niedobór adhezji leukocytów, niedobór mieloperoksydazy, ostra białaczka szpikowa, pierwotny niedobór odporności, pospolity zmienny niedobór odporności, przeszczep szpiku kostnego, przewlekła choroba ziarniniakowa, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, wielolekowa oporność, zespół Chediaka-Higashiego, zespół Downa, zespół Kostmanna, zespół Li-Fraumeni, zespół mielodysplastyczny, zespół Wiskotta-Aldricha