antagonista receptorów beta-1
Antagoniści receptorów beta-1 (beta-blokery kardioselektywne) to grupa leków działających wybiórczo na receptory adrenergiczne beta-1, zlokalizowane głównie w mięśniu sercowym. Dzięki tej selektywności wywierają mniejszy wpływ na receptory beta-2 w oskrzelach i naczyniach obwodowych, co zmniejsza ryzyko wystąpienia skurczu oskrzeli u pacjentów z astmą lub POChP.
Do głównych przedstawicieli tej grupy należą: metoprolol, bisoprolol, atenolol, nebiwolol i betaksolol. Leki te znajdują zastosowanie w terapii nadciśnienia tętniczego, choroby wieńcowej, zaburzeń rytmu serca, niewydolności serca oraz w profilaktyce wtórnej po zawale mięśnia sercowego. Poprzez blokowanie receptorów beta-1 zmniejszają one kurczliwość i częstość pracy serca, co prowadzi do redukcji zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen.
Warto zaznaczyć, że selektywność beta-blokerów względem receptorów beta-1 jest względna i zmniejsza się przy stosowaniu większych dawek. Przy wysokich dawkach mogą one blokować również receptory beta-2, co może powodować działania niepożądane takie jak skurcz oskrzeli czy obwodowe zwężenie naczyń. Kardioselektywność tych leków jest istotnym parametrem przy doborze terapii dla pacjentów ze współistniejącymi schorzeniami układu oddechowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Corectin 5 5 mg
Bisoprolol fumaran, substancja czynna leku Corectin, jest wskazany do leczenia pierwotnego nadciśnienia tętniczego, stabilnej dławicy piersiowej oraz przewlekłej niewydolności serca z obniżoną frakcją wyrzutową lewej komory. W nadciśnieniu tętniczym i dławicy piersiowej bisoprolol działa jako selektywny antagonista receptorów beta-1, obniżając częstość akcji serca, siłę skurczu mięśnia sercowego oraz wyrzut serca, co skutkuje redukcją ciśnienia tętniczego i zmniejszeniem zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen. W leczeniu niewydolności serca bisoprolol stosowany jest wyłącznie w terapii skojarzonej z inhibitorami ACE, lekami moczopędnymi oraz opcjonalnie glikozydami naparstnicy, co poprawia rokowanie i funkcję skurczową lewej komory. Preparat dostępny jest w formie tabletek powlekanych o dawkach 5 mg i 10 mg, umożliwiających precyzyjne dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta.
antagonista receptorów beta-1, beta-adrenolityk, bisoprolol fumaran, choroba współistniejąca, ciśnienie tętnicze, czynność skurczowa lewej komory, dławica piersiowa, dławica piersiowa stabilna, działanie przeciwdławicowe, glikozyd naparstnicy, inhibitor ACE, lek hipotensyjny, lek moczopędny, nadciśnienie tętnicze, niewydolność serca, przebudowa mięśnia sercowego, zapotrzebowanie tlenowe mięśnia sercowego - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo 10 mg + 10 mg
Produkt leczniczy Ramipril + Bisoprolol fumarate Aristo zawiera ramipryl (inhibitor ACE) oraz bisoprolol (selektywny beta-1-adrenolityk), które mają istotny wpływ na przebieg ciąży i rozwój płodu. Lek nie jest zalecany w I trymestrze ciąży i jest bezwzględnie przeciwwskazany w II i III trymestrze ze względu na ryzyko poważnych powikłań, takich jak opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, śmierć wewnątrzmaciczna, przedwczesny poród oraz toksyczne działanie na nerki i kości płodu. Bisoprolol może powodować zmniejszenie perfuzji łożyska, hipoglikemię i bradykardię u płodu i noworodka, dlatego wymagana jest ścisła kontrola przepływu maciczno-łożyskowego oraz monitorowanie noworodka przez pierwsze 3 dni życia. Ramipryl natomiast, mimo braku jednoznacznych danych teratogennych w I trymestrze, wymaga natychmiastowego odstawienia po rozpoznaniu ciąży i zastąpienia bezpieczniejszym leczeniem nadciśnienia.
antagonista receptorów beta-1, beta-adrenolityk, bisoprolol, bradykardia, czynność nerek płodu, działanie teratogenne, hiperkaliemia, hipoglikemia, hipotonia, inhibitor ACE, kostnienie kości czaszki, leczenie hipotensyjne, małowodzie, niedociśnienie tętnicze, niewydolność nerek, opóźnienie wzrostu wewnątrzmacicznego, perfuzja łożyska, poród przedwczesny, poronienie samoistne, przepływ maciczno-łożyskowy, ramipryl, receptor beta-1 adrenergiczny, śmierć wewnątrzmaciczna