choroba Sandhoffa

Choroba Sandhoffa to rzadka, dziedziczona autosomalnie recesywnie, choroba spichrzeniowa należąca do grupy gangliozyodoz GM2. Jest wywołana mutacją w genie HEXB, kodującym podjednostkę β heksozaminidazy A i B, co prowadzi do niedoboru obu tych enzymów i gromadzenia się gangliozydu GM2 w lizosomach komórek, szczególnie w tkance nerwowej.

Klinicznie choroba przejawia się głównie postępującym uszkodzeniem układu nerwowego. W klasycznej, najcięższej postaci niemowlęcej, objawy pojawiają się między 3 a 6 miesiącem życia i obejmują: opóźnienie rozwoju psychoruchowego, utratę wcześniej nabytych umiejętności, makrocefalię, drgawki, hipotonię z późniejszą spastycznością, ślepotę oraz charakterystyczną wiśniową plamkę na dnie oka. Występują również formy o późniejszym początku i wolniejszym przebiegu.

Diagnostyka opiera się na badaniach enzymatycznych wykazujących niedobór aktywności heksozaminidazy A i B, analizie molekularnej genu HEXB oraz badaniach obrazowych OUN. Rozpoznanie można potwierdzić w okresie prenatalnym. Nie istnieje leczenie przyczynowe – postępowanie ma charakter objawowy i paliatywny. Rokowanie w postaci niemowlęcej jest niepomyślne, z typowym zgonem przed ukończeniem 3. roku życia.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl