zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków

Zespół przetrwałego nadciśnienia płucnego noworodków (PPHN – Persistent Pulmonary Hypertension of the Newborn) jest poważnym stanem klinicznym, charakteryzującym się utrzymującym się wysokim oporem naczyniowym w krążeniu płucnym po urodzeniu, co prowadzi do prawo-lewego przecieku krwi przez przetrwały przewód tętniczy lub otwór owalny.

Patofizjologicznie PPHN wiąże się z nieprawidłową adaptacją krążenia płucnego do życia pozamacicznego. W życiu płodowym naczynia płucne są obkurczone, a po urodzeniu powinny ulec relaksacji pod wpływem tlenu i innych czynników. W PPHN proces ten jest zaburzony, co skutkuje hipoksemią oporną na tlenoterapię.

Przyczyny PPHN obejmują aspirację smółki, zapalenie płuc, sepsę, wrodzoną przepuklinę przeponową, hipoplazję płuc oraz idiopatyczne przypadki. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym (hipoksemia nieproporcjonalna do zmian w płucach), echokardiografii (która wykazuje podwyższone ciśnienie w tętnicy płucnej i przeciek prawo-lewy) oraz różnicy w saturacji przedprzewodowej i poprzewodowej.

Leczenie PPHN wymaga wielokierunkowego podejścia, obejmującego optymalizację wentylacji i utlenowania, utrzymanie prawidłowego ciśnienia tętniczego oraz zastosowanie terapii obniżających opór naczyniowy w płucach. Tlenek azotu (iNO) jest selektywnym wazodylatatorem płucnym i stanowi leczenie pierwszego rzutu. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie pozaustrojowego natleniania krwi (ECMO).

Prognoza w PPHN zależy od przyczyny podstawowej, ciężkości stanu i czasu trwania hipoksemii. Wczesna diagnoza i leczenie znacząco poprawiają rokowanie. Przeżycie wynosi obecnie ponad 80%, jednak u części pacjentów mogą występować długoterminowe powikłania neurologiczne i oddechowe.

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl