domena wiążąca ATP

Domena wiążąca ATP (ang. ATP-binding domain) to wyspecjalizowany region strukturalny w białkach, który odpowiada za wiązanie i hydrolizę adenozynotrifosforanu (ATP). Ten motyw strukturalny występuje w wielu kluczowych enzymach i białkach transportowych, pełniąc fundamentalną rolę w procesach biologicznych wymagających energii.

Charakterystyczną cechą domeny wiążącej ATP jest obecność konserwatywnych sekwencji aminokwasowych, które tworzą specyficzne motywy Walker A (P-loop) i Walker B. Motyw Walker A zawiera sekwencję bogatą w glicynę (GXXXXGKT/S), która tworzy pętlę oddziałującą z fosforanami ATP. Z kolei motyw Walker B (XXXXD, gdzie X to aminokwas hydrofobowy) jest odpowiedzialny za koordynację jonu magnezu niezbędnego do hydrolizy ATP.

Domeny wiążące ATP występują w różnych klasach białek, w tym w kinazach, białkach ABC (ATP-binding cassette), helikazach DNA i RNA, białkach cytoszkieletu oraz wielu innych. W białkach transportowych ABC, które odpowiadają za transport substancji przez błony komórkowe, domeny wiążące ATP przekształcają energię z hydrolizy ATP na zmiany konformacyjne, umożliwiające transport substratów.

Mutacje w domenach wiążących ATP mogą prowadzić do poważnych zaburzeń funkcji białek, co jest związane z wieloma chorobami, w tym z mukowiscydozą (mutacje w białku CFTR), chorobami neurodegeneracyjnymi oraz niektórymi typami nowotworów. Z tego powodu domeny te stanowią ważny cel dla badań farmakologicznych i rozwoju nowych leków.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 125 mg

Bursztynian metyloprednizolonu charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależną od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg w bolusie, maksymalne stężenie w osoczu wynosi 42-47 mg/100 ml i osiągane jest po około 25 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym tej samej dawki stężenie maksymalne wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 77%. Okres półtrwania bursztynianu metyloprednizolonu w osoczu mieści się w zakresie 2,3-4 godzin, natomiast biologiczny okres półtrwania, odpowiadający działaniu farmakologicznemu, wynosi od 12 do 36 godzin. Całkowity klirens leku wynosi 5-6 ml/min/kg. Efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 4-6 godzinach od podania, a w leczeniu astmy pierwsze korzyści kliniczne mogą pojawić się już po 1-2 godzinach.
astma, bariera krew-mózg, białka osocza, białko transportowe ABC, biologiczny okres półtrwania, bursztynian metyloprednizolonu, CYP3A4, domena wiążąca ATP, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukuronid, interakcja lekowa, klirens leku, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, siarczan, sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, stężenie leku w osoczu, stężenie metyloprednizolonu, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metypred 16 mg

Metyloprednizolon charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależnie od drogi podania, co umożliwia proporcjonalne dostosowanie dawki do stężenia leku w organizmie. Po podaniu doustnym (tabletki 4 mg i 16 mg) osiąga maksymalne stężenie w osoczu w czasie 1,5-2,3 godziny, z wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 82-89%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 1,4 l/kg), przenika przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących, a około 77% metyloprednizolonu wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jego farmakodynamiczne działanie.
bariera krew-mózg, białko transportowe ABC, CYP3A4, cytochrom P450, domena wiążąca ATP, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, frakcja wolna, frakcja związana z białkami, glikoproteina p, hydroksymetyloprednizolon, interakcja lekowa, klirens całkowity, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schemat terapeutyczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 500 mg

Metyloprednizolon, substancja czynna leku Solu-Medrol w postaci soli sodowej bursztynianu, wykazuje liniową farmakokinetykę niezależną od drogi podania. Po podaniu dożylnego bolusa 40 mg, maksymalne stężenie w osoczu (42-47 mg/100 ml) osiągane jest po około 25 minutach, natomiast po iniekcji domięśniowej tej samej dawki stężenie szczytowe wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Całkowita biodostępność jest jednakowa dla obu dróg podania. Metyloprednizolon charakteryzuje się znaczną dystrybucją tkankową (objętość dystrybucji około 1,4 l/kg) oraz umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza (77%). Biologiczny okres półtrwania wynosi 12-36 godzin, co przekracza okres półtrwania w osoczu (2,3-4 godziny), co jest związane z wewnątrzkomórkową aktywnością glikokortykosteroidów. Początek działania klinicznego obserwuje się zwykle po 4-6 godzinach, a w terapii astmy już po 1-2 godzinach.
bariera krew-mózg, białka osocza, białka transportowe ABC, bursztynian metyloprednizolonu, cholinesteraza, CYP3A4, domena wiążąca ATP, dystrybucja tkankowa, farmakokinetyka liniowa, glikoproteina p, hydroksymetyloprednizolon, klirens leku, mechanizm działania glikokortykoidów, metyloprednizolon, objętość dystrybucji, okres półtrwania biologiczny, oś HPA, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, półtrwania w fazie eliminacji, stężenie szczytowe, wiązanie z białkami, wydalanie metabolitów

domena wiążąca ATP

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 125 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Metypred 16 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 500 mg