białko transportowe ABC
Białka transportowe ABC (ATP-binding cassette) stanowią dużą rodzinę białek błonowych, które wykorzystują energię z hydrolizy ATP do transportu różnych substancji przez błony komórkowe. Te wysoce konserwatywne ewolucyjnie białka występują we wszystkich organizmach żywych, od bakterii po człowieka.
W organizmie ludzkim zidentyfikowano 49 genów kodujących transportery ABC, podzielonych na siedem podrodzin (oznaczonych od ABCA do ABCG). Białka te pełnią kluczowe funkcje fizjologiczne, transportując lipidy, peptydy, jony, cukry, witaminy i wiele innych substancji endogennych oraz ksenobiotyków, w tym leków.
Dysfunkcje transporterów ABC są związane z licznymi chorobami genetycznymi, takimi jak mukowiscydoza (CFTR/ABCC7), choroba Tangiera (ABCA1), zespół Dubina-Johnsona (ABCC2) czy adrenoleukodystrofia (ABCD1). Ponadto, nadekspresja niektórych transporterów ABC, szczególnie ABCB1 (P-glikoproteiny), ABCC1 (MRP1) i ABCG2 (BCRP), przyczynia się do rozwoju oporności wielolekowej w komórkach nowotworowych.
Poznanie struktury i funkcji białek transportowych ABC ma istotne znaczenie kliniczne, gdyż umożliwia projektowanie inhibitorów tych białek, które mogą zwiększać skuteczność chemioterapii nowotworów, a także leków omijających barierę krew-mózg oraz poprawiających biodostępność substancji leczniczych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 40 mg
Metyloprednizolon wykazuje liniową farmakokinetykę niezależną od drogi podania, z szybkim przekształcaniem soli sodowej bursztynianu do aktywnej formy przez cholinesterazy in vivo. Po dożylnym podaniu w dawce 30 mg/kg (wlew 20 min) lub 1 g (30-60 min) stężenie szczytowe w osoczu osiąga około 20 mg/ml po 15 minutach, natomiast bolus 40 mg dożylnie daje stężenie 42-47 mg/100 ml po 25 minutach. Podanie domięśniowe 40 mg skutkuje niższym stężeniem szczytowym (34 mg/100 ml) po około 120 minutach, ale z dłuższym utrzymaniem leku. Całkowita biodostępność jest porównywalna dla obu dróg. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,3-4 godziny, a biologiczny okres półtrwania 12-36 godzin, co klasyfikuje metyloprednizolon jako glikokortykosteroid o średnim czasie działania. Efekt kliniczny pojawia się zwykle po 4-6 godzinach, a w leczeniu astmy nawet po 1-2 godzinach. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 77%.
20α-hydroksymetyloprednizolon, 20β-hydroksymetyloprednizolon, bariera krew-mózg, białko transportowe ABC, biodostępność, bursztynian metyloprednizolonu, cholinesteraza, CYP3A4, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, glikoproteina p, iniekcja domięśniowa, klirens, metyloprednizolon, okres półtrwania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podaż dożylna, stężenie szczytowe, supresja osi HPA - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methylprednisolone Sopharma 40 mg
Metyloprednizolon w postaci sodu bursztynianu wykazuje liniową farmakokinetykę niezależną od drogi podania, z szybkim przekształceniem do aktywnej formy przez cholinesterazy. Po dożylnym podaniu 40 mg w bolusie osiąga szczytowe stężenie 42-47 mg/100 ml po około 25 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym 40 mg stężenie maksymalne wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,3-4 godziny, a biologiczny okres półtrwania, odpowiadający średniemu czasowi działania, mieści się w zakresie 12-36 godzin. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 77%. Całkowity klirens metyloprednizolonu wynosi 5-6 ml/min/kg, a okres półtrwania w fazie eliminacji to 1,8-5,2 godziny.
aktywność przeciwzapalna, astma, bariera krew-mózg, białko transportowe ABC, biologiczny okres półtrwania, cholinesteraza, enzym CYP3A4, faza eliminacji, glikokortykoid, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukuronid, hydroksymetyloprednizolon, klirens, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podanie domięśniowe, podanie dożylne, siarczan, sodu bursztynian, stężenie w osoczu, znakowanie izotopowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 250 mg
Metyloprednizolon w postaci soli sodowej bursztynianu (Solu-Medrol) wykazuje liniową farmakokinetykę niezależną od drogi podania. Po dożylnym wlewie 30 mg/kg lub 1 g podawanym przez 30-60 minut, stężenie szczytowe w osoczu osiąga około 20 mg/ml po 15 minutach, natomiast po bolusie 40 mg dożylnie stężenie wynosi 42-47 mg/100 ml po 25 minutach. Podanie domięśniowe 40 mg skutkuje niższym stężeniem szczytowym (34 mg/100 ml) po 120 minutach, ale dłuższym utrzymaniem leku w osoczu. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,3-4 godziny, natomiast biologiczny okres półtrwania, odpowiadający farmakologicznemu działaniu, wynosi 12-36 godzin. Metyloprednizolon charakteryzuje się dużą dystrybucją (objętość dystrybucji ~1,4 l/kg) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (~77%). Metabolizowany jest głównie w wątrobie przez CYP3A4 do nieaktywnych metabolitów, które są wydalane głównie przez nerki. Całkowity klirens wynosi 5-6 ml/min/kg, a okres półtrwania eliminacji 1,8-5,2 godziny.
astma, bariera krew-mózg, białko osocza, białko transportowe ABC, biologiczny okres półtrwania, bursztynian metyloprednizolonu, cholinesteraza, cytochrom P450, działanie przeciwzapalne, enzym CYP3A4, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukuronid, hydroksymetyloprednizolon, klirens całkowity, mechanizm działania glikokortykoidów, metyloprednizolon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, podanie domięśniowe, SOLU-MEDROL, stężenie szczytowe, supresja osi HPA, wlew dożylny - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Solu-Medrol 125 mg
Bursztynian metyloprednizolonu charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależną od drogi podania. Po dożylnym podaniu dawki 40 mg w bolusie, maksymalne stężenie w osoczu wynosi 42-47 mg/100 ml i osiągane jest po około 25 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym tej samej dawki stężenie maksymalne wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Objętość dystrybucji wynosi około 1,4 l/kg, a wiązanie z białkami osocza to około 77%. Okres półtrwania bursztynianu metyloprednizolonu w osoczu mieści się w zakresie 2,3-4 godzin, natomiast biologiczny okres półtrwania, odpowiadający działaniu farmakologicznemu, wynosi od 12 do 36 godzin. Całkowity klirens leku wynosi 5-6 ml/min/kg. Efekt terapeutyczny obserwuje się zwykle po 4-6 godzinach od podania, a w leczeniu astmy pierwsze korzyści kliniczne mogą pojawić się już po 1-2 godzinach.
astma, bariera krew-mózg, białka osocza, białko transportowe ABC, biologiczny okres półtrwania, bursztynian metyloprednizolonu, CYP3A4, domena wiążąca ATP, działanie przeciwzapalne, glikokortykosteroid, glikoproteina p, glukuronid, interakcja lekowa, klirens leku, metabolizm wątrobowy, metyloprednizolon, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, siarczan, sól sodowa bursztynianu metyloprednizolonu, stężenie leku w osoczu, stężenie metyloprednizolonu, wlew dożylny, wstrzyknięcie domięśniowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Methylprednisolone Sopharma 250 mg
Methylprednisolone Sopharma, dostępny w dawkach 40 mg i 250 mg jako proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań, wykazuje liniowy profil farmakokinetyczny niezależny od drogi podania (dożylnej lub domięśniowej). Po podaniu dożylnym 40 mg osiąga maksymalne stężenie (Cmax) 42-47 mg/100 ml w osoczu po około 25 minutach, natomiast po podaniu domięśniowym 40 mg Cmax wynosi 34 mg/100 ml i pojawia się po około 120 minutach. Wlewy dożylne wysokich dawek (30 mg/kg mc. lub 1 g) prowadzą do osiągnięcia stężenia około 20 mg/ml po 15 minutach. Okres półtrwania w osoczu wynosi 2,3-4 godziny, a okres półtrwania w fazie eliminacji 1,8-5,2 godziny. Biologiczny okres półtrwania metyloprednizolonu wynosi od 12 do 36 godzin, co odzwierciedla długotrwałą aktywność farmakologiczną mimo spadku stężenia leku w osoczu. Odpowiedź kliniczna pojawia się zwykle po 4-6 godzinach, a w leczeniu astmy już po 1-2 godzinach.
20α-hydroksymetyloprednizolon, 20β-hydroksymetyloprednizolon, aktywność biologiczna, astma, bariera krew-mózg, białko osocza, białko transportowe ABC, biodostępność leku, całkowity klirens, cholinesteraza, cytochrom P450, dystrybucja tkankowa, dystrybucja w tkankach, działanie przeciwzapalne, enzym CYP3A4, glikokortykoid, glikokortykosteroid, glikoproteina p, iniekcja domięśniowa, interakcja lekowa, metyloprednizolon sodu bursztynian, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, oś podwzgórze-przysadka-nadnercza, ośrodkowy układ nerwowy, profil farmakokinetyczny, stężenie maksymalne w osoczu, wlew dożylny, wstrzyknięcie dożylne, wydzielanie wątrobowo-żółciowe - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Metypred 16 mg
Metyloprednizolon charakteryzuje się liniową farmakokinetyką niezależnie od drogi podania, co umożliwia proporcjonalne dostosowanie dawki do stężenia leku w organizmie. Po podaniu doustnym (tabletki 4 mg i 16 mg) osiąga maksymalne stężenie w osoczu w czasie 1,5-2,3 godziny, z wysoką bezwzględną dostępnością biologiczną wynoszącą 82-89%. Lek wykazuje rozległą dystrybucję (objętość dystrybucji ok. 1,4 l/kg), przenika przez barierę krew-mózg oraz do mleka kobiet karmiących, a około 77% metyloprednizolonu wiąże się z białkami osocza, co wpływa na jego farmakodynamiczne działanie.
bariera krew-mózg, białko transportowe ABC, CYP3A4, cytochrom P450, domena wiążąca ATP, dostępność biologiczna, farmakokinetyka liniowa, faza eliminacji, frakcja wolna, frakcja związana z białkami, glikoproteina p, hydroksymetyloprednizolon, interakcja lekowa, klirens całkowity, metabolit nieaktywny, metabolizm wątrobowy, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, schemat terapeutyczny, stężenie maksymalne, wiązanie z białkami osocza