szczawianowo-wapniowa kamica nerkowa

Szczawianowo-wapniowa kamica nerkowa jest najczęstszym typem kamicy układu moczowego, stanowiącym około 70-80% wszystkich przypadków. Kamienie te powstają w wyniku krystalizacji szczawianu wapnia w moczu przesyconym tymi związkami, gdy stężenie substancji przekracza ich rozpuszczalność.

Do głównych czynników ryzyka rozwoju kamicy szczawianowo-wapniowej należą: odwodnienie, hiperkalciuria (zwiększone wydalanie wapnia z moczem), hiperoksaluria (zwiększone wydalanie szczawianów), hipocytraturia (zmniejszone wydalanie cytrynianów działających jako inhibitor krystalizacji) oraz dieta bogata w szczawiany (szpinak, rabarbar, kakao) i białko zwierzęce.

Diagnostyka kamicy szczawianowo-wapniowej obejmuje badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa bez kontrastu), analizę składu wydalonego kamienia oraz ocenę parametrów biochemicznych moczu i krwi. Kamienie szczawianowo-wapniowe są twarde, często chropowate, o barwie od żółtawej do ciemnobrązowej i są zwykle dobrze widoczne w badaniach radiologicznych (cieniodajne).

Leczenie obejmuje zarówno postępowanie w ostrej fazie (przeciwbólowe, nawodnienie, w razie potrzeby interwencje urologiczne), jak i profilaktykę nawrotów. Zapobieganie nawrotom polega na zwiększeniu podaży płynów (>2,5 l/dobę), modyfikacji diety (ograniczenie soli, białka zwierzęcego i szczawianów), a w przypadkach wskazanych farmakoterapii (tiazydy przy hiperkalciurii, cytryniany potasu przy hipocytraturii).

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl