opóźniona hipotonia ortostatyczna
Opóźniona hipotonia ortostatyczna (delayed orthostatic hypotension) to stan kliniczny, w którym dochodzi do nadmiernego spadku ciśnienia tętniczego krwi po przyjęciu pozycji stojącej, jednak – w przeciwieństwie do klasycznej hipotonii ortostatycznej – spadek ten następuje po czasie dłuższym niż 3 minuty od pionizacji (zwykle między 3 a 45 minutą).
Diagnostycznie definiuje się ją jako obniżenie ciśnienia skurczowego o co najmniej 20 mmHg lub rozkurczowego o 10 mmHg, występujące po upływie co najmniej 3 minut od przyjęcia pozycji pionowej. Objawy kliniczne obejmują zawroty głowy, zaburzenia widzenia, męczliwość, osłabienie oraz omdlenia, które pojawiają się z opóźnieniem po wstaniu.
Patofizjologicznie, opóźniona hipotonia ortostatyczna wiąże się z dysfunkcją autonomicznego układu nerwowego i zaburzoną odpowiedzią baroreceptorów, co prowadzi do nieadekwatnej wazokonstrykcji naczyń obwodowych oraz niedostatecznego wzrostu częstości akcji serca. Często występuje w przebiegu neuropatii autonomicznej, choroby Parkinsona, niewydolności autonomicznej oraz jako skutek stosowania leków hipotensyjnych.
Diagnostyka obejmuje przedłużony test pochyleniowy (tilt test) trwający co najmniej 45 minut oraz monitoring ciśnienia tętniczego. Leczenie polega na modyfikacji stylu życia (stopniowa pionizacja, odpowiednie nawodnienie), stosowaniu pończoch uciskowych oraz farmakoterapii (midodryna, fludrokortyzon) w cięższych przypadkach.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hipotonia ortostatyczna (hipotensja ortostatyczna) – Objawy
Hipotonia ortostatyczna definiowana jest jako spadek ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub rozkurczowego o ≥10 mmHg w ciągu 3 minut od przyjęcia pozycji stojącej. Objawia się zawrotami głowy, oszołomieniem, niewyraźnym widzeniem, osłabieniem oraz omdleniami, które wynikają z niedostatecznego przepływu krwi do mózgu. Schorzenie może mieć przebieg ostry lub przewlekły, a u około 40% pacjentów przebiega bezobjawowo. Częstość występowania wzrasta z wiekiem – dotyczy 5% osób <50 r.ż., 10-20% powyżej 65 r.ż., a nawet do 30% mieszkańców placówek opieki długoterminowej. Hipotonia ortostatyczna jest szczególnie częsta u pacjentów z chorobą Parkinsona (do 60%) oraz cukrzycą (około 25%).
ból w klatce piersiowej, choroba Parkinsona, dławica piersiowa, hipoperfuzja mózgu, hipotensja ortostatyczna, hipotonia neurogenna, hipotonia ortostatyczna, hipotonia poposiłkowa, kołatanie serca, migotanie przedsionków, nietolerancja ortostatyczna, niewydolność serca, niewyraźne widzenie, niskie ciśnienie krwi, omdlenie, opóźniona hipotonia ortostatyczna, śmiertelność z wszystkich przyczyn, splątanie, udar mózgu, wstrząs, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zawał mięśnia sercowego, zawroty głowy