farmakoterapia parenteralna
Farmakoterapia parenteralna to sposób podawania leków z pominięciem przewodu pokarmowego, czyli drogą pozajelitową. Metoda ta pozwala na wprowadzenie substancji leczniczych bezpośrednio do krwiobiegu lub tkanek, co zapewnia szybsze działanie leku i wyższą biodostępność w porównaniu do podania doustnego.
Główne drogi podania parenteralnego obejmują iniekcje dożylne (i.v.), domięśniowe (i.m.), podskórne (s.c.), śródskórne, dotchawicze, dostawowe, doopłucnowe oraz infuzje ciągłe. Podanie dożylne zapewnia najszybszy efekt terapeutyczny i jest stosowane szczególnie w stanach nagłych oraz gdy konieczne jest precyzyjne dawkowanie leku.
Farmakoterapia parenteralna wymaga przestrzegania zasad aseptyki i antyseptyki, gdyż wiąże się z przerwaniem ciągłości tkanek, co stwarza ryzyko zakażeń. Leki podawane parenteralnie muszą spełniać określone wymagania dotyczące jałowości, apiogenności, pH, osmolarności oraz muszą być wolne od zanieczyszczeń mechanicznych.
Wskazania do farmakoterapii parenteralnej obejmują sytuacje, gdy pacjent nie może przyjmować leków doustnie (np. nieprzytomność, wymioty), gdy lek ulega zniszczeniu w przewodzie pokarmowym, gdy konieczne jest szybkie osiągnięcie stężenia terapeutycznego w organizmie lub gdy lek ma działać miejscowo w określonym narządzie.
Do najczęstszych powikłań związanych z farmakoterapią parenteralną należą: reakcje miejscowe (ból, zapalenie, zmiany skórne), zakażenia, powikłania zatorowo-zakrzepowe, przedawkowanie leku oraz reakcje alergiczne. Dlatego stosowanie tej drogi podania wymaga odpowiedniego przeszkolenia personelu medycznego i ścisłego nadzoru nad pacjentem.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Aqua pro injectione Polpharma
Woda do wstrzykiwań (Aqua pro injectione) stanowi podstawowy rozpuszczalnik stosowany w przygotowywaniu parenteralnych form leków. Produkt Aqua pro injectione Polpharma, klasyfikowany w systemie ATC pod kodem V07AB jako rozpuszczalnik i rozcieńczalnik, występuje w postaci bezbarwnego, przezroczystego płynu dostępnego w ampułkach o pojemności 5 ml lub 10 ml. Ze względu na swoje właściwości fizykochemiczne, woda ta jest niezbędna do sporządzania roztworów leków przeznaczonych do podania pozajelitowego, umożliwiając rozpuszczanie substancji leczniczych oraz rozcieńczanie koncentratów do odpowiednich stężeń.
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Polhumin MIX-5 100 j.m./ml
Przedawkowanie insuliny ludzkiej dwufazowej Polhumin Mix-5 (100 j.m./ml, w proporcji 5:5 insulina rozpuszczalna i izofanowa) prowadzi do hipoglikemii, której nasilenie zależy od szybkości spadku glikemii oraz wielkości przekroczenia dawki terapeutycznej. Mechanizm polega na zwiększonym wychwycie glukozy przez tkanki obwodowe i zahamowaniu glukoneogenezy w wątrobie. W przypadku łagodnej i umiarkowanej hipoglikemii, gdy pacjent jest przytomny, zaleca się natychmiastowe podanie 15-20 g węglowodanów prostych (np. 2-5 kostek cukru rozpuszczonych w wodzie lub szklanka napoju zawierającego cukier). W ciężkiej hipoglikemii, charakteryzującej się utratą przytomności i objawami neurologicznymi, konieczne jest podanie 1 mg glukagonu podskórnie lub domięśniowo albo dożylna infuzja 10-20% roztworu glukozy (40-80 ml). Po odzyskaniu przytomności pacjent powinien przyjąć węglowodany złożone w celu uzupełnienia zapasów glikogenu i zapobieżenia nawrotowi hipoglikemii.
blokery kanałów wapniowych, ciężka hipoglikemia, dawkowanie insuliny, drożność dróg oddechowych, farmakoterapia parenteralna, glikemia, glikogen wątrobowy, glukagon, hipoglikemia, hipoglikemia lekka i umiarkowana, infuzja glukozy, inhibitory konwertazy angiotensyny, insulina izofanowa, insulina ludzka dwufazowa, insulina rozpuszczalna, insulinoterapia, leki beta-adrenolityczne, nawrót hipoglikemii, Polhumin Mix-5, przedłużona hipoglikemia, schemat insulinoterapii, stężenie glukozy, węglowodany proste, wychwyt glukozy