terapia antracyklinami

Terapia antracyklinami stanowi ważny element w leczeniu onkologicznym, szczególnie w przypadku nowotworów układu krwiotwórczego, raka piersi, mięsaków i niektórych guzów litych. Antracykliny, takie jak doksorubicyna, epirubicyna, daunorubicyna i idarubicyna, działają poprzez interkalację do DNA, hamowanie topoizomerazy II oraz generowanie wolnych rodników, co prowadzi do śmierci komórek nowotworowych.

Skuteczność antracyklin w terapii przeciwnowotworowej jest dobrze udokumentowana, jednak ich stosowanie wiąże się z ryzykiem kardiotoksyczności zależnej od dawki kumulacyjnej. Kardiotoksyczność może mieć charakter ostry, podostry lub przewlekły, prowadząc do nieodwracalnej kardiomiopatii i niewydolności serca. Czynniki ryzyka obejmują wysoką dawkę kumulacyjną, wcześniejsze choroby serca, jednoczesną radioterapię klatki piersiowej oraz skrajne wieku pacjentów.

W celu ograniczenia kardiotoksyczności stosuje się strategie kardioprotekcyjne, takie jak stosowanie deksrazoksanu, liposomalnych postaci antracyklin, monitorowanie funkcji serca podczas terapii (badania echokardiograficzne, oznaczanie biomarkerów sercowych) oraz ścisłe przestrzeganie maksymalnych dawek kumulacyjnych. Najnowsze badania koncentrują się na opracowaniu biomarkerów predykcyjnych kardiotoksyczności oraz nowych strategii ochrony mięśnia sercowego.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl