N-tlenek bosutynibu

N-tlenek bosutynibu jest metabolitem leku przeciwnowotworowego bosutynibu, który należy do grupy inhibitorów kinazy tyrozynowej. Bosutynib jest stosowany głównie w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej (CML), szczególnie u pacjentów z opornością lub nietolerancją na wcześniejsze terapie.

W procesie metabolizmu bosutynibu w organizmie, jedną z dróg przemian jest N-oksydacja, prowadząca do powstania N-tlenku bosutynibu. Ten metabolit ma zmodyfikowaną strukturę chemiczną w porównaniu do związku macierzystego, co wpływa na jego właściwości farmakologiczne, w tym na aktywność biologiczną, profil bezpieczeństwa oraz farmakokinetykę.

Z perspektywy klinicznej, badanie obecności i stężenia N-tlenku bosutynibu w płynach ustrojowych może mieć znaczenie w monitorowaniu terapii, ocenie metabolizmu leku u poszczególnych pacjentów oraz w badaniach nad potencjalnymi interakcjami lekowymi. Jest to istotne zwłaszcza w kontekście indywidualizacji leczenia pacjentów onkologicznych.

Powiązane wpisy

Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 400 mg

Bosutynib, stosowany w terapii przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje specyficzny profil farmakokinetyczny. Po podaniu dawki 500 mg podczas posiłku biodostępność wynosi 34%, a Tmax to 6 godzin. W stanie stacjonarnym u pacjentów z CML po dawce 400 mg raz dziennie podczas posiłku średnia Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast po dawce 500 mg Cmax to 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib wykazuje dużą dystrybucję do tkanek (objętość dystrybucji 2331 L) oraz wysokie wiązanie z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) mają ≤5% aktywności biologicznej związku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem nerkowym (~1%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
analiza farmakokinetyczna, białko osocza, bilans masy, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, guz lity złośliwy, interakcja farmakologiczna, klirens, klirens kreatyniny, metabolizm wątrobowy, mikrosom wątroby, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, parametr farmakokinetyczny, pH żołądka, przewlekła białaczka szpikowa Ph+, skala Childa-Pugha, spożycie leku, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletka powlekana, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg

Bosutynib, stosowany w leczeniu przewlekłej białaczki szpikowej z chromosomem Philadelphia (Ph+), wykazuje biodostępność doustną na poziomie 34% przy podaniu podczas posiłku, co istotnie zwiększa jego wchłanianie (Cmax wzrasta 1,8-krotnie, AUC 1,7-krotnie). Farmakokinetyka leku jest liniowa w zakresie dawek 200-600 mg, z Tmax około 6 godzin. U pacjentów z CML po dawce 400 mg podczas posiłku średnia geometryczna Cmax wynosi 145 ng/ml (CV 14%), a AUCss 2700 ng•h/ml (CV 16%), natomiast przy dawce 500 mg Cmax osiąga 200 ng/ml (CV 6%), a AUCss 3640 ng•h/ml (CV 12%). Bosutynib charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (~2331 L) i wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm zachodzi głównie w wątrobie przez CYP3A4, a główne metabolity (M2, M5, M6) wykazują ≤5% aktywności farmakologicznej leku macierzystego. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (91,3%), z minimalnym wydalaniem z moczem (3,29%). Okres półtrwania wynosi około 35,5 godziny, a klirens 61,9 L/h.
badanie bilansu masy, badanie ex vivo, biodostępność bosutynibu, bloker H2, chromosom Philadelphia, cytochrom P450, dystrybucja do tkanek, eliminacja z kałem, farmakokinetyka bosutynibu, inhibitor pompy protonowej, interakcja lekowa, izoenzym CYP3A4, jednoczesne stosowanie leków, klasyfikacja Childa-Pugha, klirens kreatyniny, metabolizm bosutynibu, mikrosomy wątrobowe, N-demetylowany bosutynib, N-tlenek bosutynibu, nudności, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydechlorowany bosutynib, przewlekła białaczka szpikowa, rozpuszczalność leku, tabletka powlekana, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia połykania, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby
Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 100 mg

Bosutynib, inhibitor kinazy tyrozynowej stosowany w terapii przeciwnowotworowej, wykazuje biodostępność 34% po podaniu doustnym dawki 500 mg podczas posiłku, z Tmax około 6 godzin. W zakresie dawek 200-600 mg obserwuje się proporcjonalny wzrost AUC i Cmax, przy czym podanie z posiłkiem zwiększa Cmax 1,8-krotnie i AUC 1,7-krotnie. Lek charakteryzuje się dużą objętością dystrybucji (2331 L) oraz wysokim wiązaniem z białkami osocza (94-96%). Metabolizm bosutynibu odbywa się głównie w wątrobie przez CYP3A4, z identyfikacją aktywnych metabolitów M2, M5 i M6, które mają ≤5% aktywności leku macierzystego. Okres półtrwania wynosi średnio 35,5 godziny, a eliminacja odbywa się głównie przez kał (91,3% dawki), z minimalnym wydalaniem przez mocz (3,29%).
białaczka Philadelphia, biodostępność bosutynibu, ciężkie zaburzenia czynności nerek, CYP3A4, farmakokinetyka populacyjna, inhibitor kinazy tyrozynowej, klirens, klirens kreatyniny, łagodne zaburzenia czynności nerek, maksymalne stężenie leku, metabolit N-demetylowany, metabolit oksydechlorowany, N-tlenek bosutynibu, okres półtrwania leku, pochodzenie etniczne, przewlekła białaczka szpikowa, skala Childa-Pugha, umiarkowane zaburzenia czynności nerek, wiązanie z białkami osocza, wzór Cockcrofta-Gaulta, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby

N-tlenek bosutynibu

Powiązane wpisy

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Stada 400 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 500 mg

Właściwości farmakokinetyczne – Bosutinib Zentiva 100 mg