gryzonie laboratoryjne
Gryzonie laboratoryjne to zwierzęta z rzędu Rodentia, takie jak myszy, szczury, chomiki czy świnki morskie, które są hodowane i wykorzystywane do badań naukowych i eksperymentów medycznych. Stanowią one około 95% wszystkich zwierząt laboratoryjnych ze względu na ich niewielkie rozmiary, krótki cykl reprodukcyjny, szybkie dojrzewanie i podobieństwo genetyczne do człowieka.
Najczęściej wykorzystywanymi gryzoniami laboratoryjnymi są myszy (Mus musculus) i szczury (Rattus norvegicus), które dzięki możliwości genetycznych modyfikacji stały się nieocenionym narzędziem w badaniach biomedycznych. Istnieją liczne szczepy wsobne tych zwierząt o ściśle określonych cechach genetycznych, co umożliwia prowadzenie badań o wysokiej powtarzalności wyników.
Gryzonie laboratoryjne są kluczowe w badaniach przedklinicznych leków, testowaniu toksyczności substancji, badaniach immunologicznych, onkologicznych oraz w modelowaniu chorób ludzkich. Modele mysie i szczurze chorób neurodegeneracyjnych, metabolicznych, nowotworowych czy kardiologicznych pozwalają na lepsze zrozumienie patofizjologii tych schorzeń oraz testowanie nowych terapii.
Badania z wykorzystaniem gryzoni laboratoryjnych podlegają ścisłym regulacjom prawnym i etycznym, w tym zasadzie 3R (replacement, reduction, refinement), która ma na celu ograniczenie liczby wykorzystywanych zwierząt oraz minimalizację ich cierpienia. Komisje etyczne do spraw doświadczeń na zwierzętach zatwierdzają protokoły badawcze i monitorują przestrzeganie standardów dobrostanu zwierząt.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Amlonor 5 mg
Przedkliniczne badania amlodypiny na szczurach i myszach wykazały, że podawanie leku w dawkach około 50-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę dla ludzi (w przeliczeniu na mg/kg masy ciała) powodowało opóźnienie i wydłużenie porodu oraz zmniejszoną przeżywalność potomstwa. W badaniach dotyczących płodności, podawanie amlodypiny w dawce 10 mg/kg/dobę (8-krotnie większej niż dawka maksymalna dla ludzi w przeliczeniu na mg/m²) nie wykazało negatywnego wpływu na płodność szczurów. Jednakże, w innym badaniu, podawanie amlodypiny samcom szczurów w dawce porównywalnej do stosowanej u ludzi (w mg/kg) przez 30 dni skutkowało obniżeniem stężenia FSH i testosteronu oraz pogorszeniem parametrów nasienia, co sugeruje potencjalny wpływ na męską płodność przy dawkach klinicznych.
aberracja chromosomowa, amlodypina, bezylan, dojrzałe spermatydy, działanie rakotwórcze, gęstość nasienia, gryzonie laboratoryjne, hormon folikulotropowy, komórki Sertoliego, maksymalna tolerowana dawka, mutacja genowa, opóźnienie porodu, parametry nasienia, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, potencjał rakotwórczy amlodypiny, przeżywalność potomstwa, testosteron w osoczu, toksyczny wpływ na płodność, wydłużenie porodu, zaburzenia płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neo-Cardiol 124,8 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne wyciągu z kwiatostanu głogu, substancji czynnej produktu leczniczego Neo-Cardiol, wykazały bardzo niski potencjał toksyczny. W badaniach toksyczności ostrej, po jednorazowym podaniu doustnym dawki 3000 mg/kg masy ciała u myszy i szczurów, nie zaobserwowano objawów toksycznych, a dawka letalna (LD50) nie została ustalona. W badaniach toksyczności przewlekłej, obejmujących szczury i psy, podawano dawki 30, 90 oraz 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni, nie stwierdzając żadnych działań toksycznych, co potwierdza korzystny profil bezpieczeństwa przy długotrwałym stosowaniu.
badanie przedkliniczne, dawka letalna, działanie mutagenne, działanie teratogenne, działanie toksyczne, ekspozycja na substancję, gryzonie laboratoryjne, Neo-Cardiol, oligomeryczna procyjanidyna, płodność, profil bezpieczeństwa leku, toksyczność, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, toksyczność reprodukcyjna, wyciąg z głogu