blokada receptorów beta2
Blokada receptorów beta2 to mechanizm działania niektórych leków, zwłaszcza beta-adrenolityków (beta-blokerów), polegający na hamowaniu wiązania się katecholamin (adrenaliny i noradrenaliny) z receptorami beta2-adrenergicznymi. Receptory te znajdują się głównie w oskrzelach, mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, macicy oraz w mięśniach szkieletowych.
W praktyce klinicznej blokada receptorów beta2 może prowadzić do skurczu oskrzeli, dlatego leki nieselektywne blokujące zarówno receptory beta1 jak i beta2 (np. propranolol) są przeciwwskazane u pacjentów z astmą i POChP. Beta-blokery kardioselektywne (np. metoprolol, bisoprolol), działające głównie na receptory beta1, wykazują mniejsze powinowactwo do receptorów beta2, co zmniejsza ryzyko powikłań oddechowych.
Blokada receptorów beta2 może również powodować obkurczenie naczyń obwodowych, zwiększając opór naczyniowy i prowadząc do objawów takich jak uczucie zimnych kończyn czy zaostrzenie objawów choroby Raynauda. Wpływa także na metabolizm węglowodanów, mogąc maskować objawy hipoglikemii i zmniejszać insulinowrażliwość, co ma znaczenie u pacjentów z cukrzycą leczonych lekami hipoglikemizującymi.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Atenolol Sanofi 25 25 mg
Atenolol jest selektywnym beta1-adrenolitykiem (kod ATC: C07AB03) o preferencyjnym działaniu na receptory beta1-adrenergiczne w mięśniu sercowym, z utratą selektywności przy wyższych dawkach. Nie wykazuje wewnętrznej aktywności sympatykomimetycznej ani działania stabilizującego błony komórkowe, a jego ujemne działanie inotropowe stanowi przeciwwskazanie do stosowania w niestabilnej niewydolności krążenia. Mechanizm terapeutyczny w nadciśnieniu tętniczym i dławicy piersiowej opiera się głównie na zwolnieniu czynności serca i zmniejszeniu kurczliwości mięśnia sercowego. Atenolol charakteryzuje się długim czasem działania, utrzymującym się co najmniej 24 godziny po pojedynczej dawce doustnej, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Lek wykazuje dobrą tolerancję w większości populacji, choć u pacjentów rasy czarnej efekt terapeutyczny może być mniej wyraźny.
aktywność sympatykomimetyczna, arytmia komorowa, blokada receptorów beta2, dławica piersiowa, działanie inotropowe, lek moczopędny, lek przeciwbólowy, lek przeciwnadciśnieniowy, nadciśnienie tętnicze, niewydolność krążenia, obszar zawału, ostry zawał mięśnia sercowego, receptor adrenergiczny beta1, selektywny beta-adrenolityk, skurcz oskrzeli, stabilizacja błon komórkowych - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Runrapiq 300 mg
Landiolol, substancja czynna leku Runrapiq 300 mg, jest wysoce selektywnym beta1-adrenolitykiem (selektywność 255-krotnie wyższa względem beta2), stosowanym w leczeniu tachyarytmii nadkomorowych. Mechanizm działania polega na hamowaniu dodatniego efektu chronotropowego katecholamin, co skutkuje zmniejszeniem częstości akcji serca, spowolnieniem przewodzenia w układzie bodźco-przewodzącym oraz wydłużeniem okresu refrakcji w węźle przedsionkowo-komorowym. Landiolol charakteryzuje się szybkim początkiem i krótkim czasem działania, co potwierdzono w badaniach klinicznych obejmujących ponad 4400 pacjentów, w tym 1369 z tachyarytmiami nadkomorowymi oraz 3039 w profilaktyce okołooperacyjnego migotania przedsionków i kontroli hemodynamiki podczas procedur inwazyjnych. Efektywność leczenia oceniano na podstawie redukcji częstości akcji serca i konwersji do rytmu zatokowego, a także stabilizacji ciśnienia tętniczego.
adrenalina i noradrenalina, amina katecholowa, antagonista receptorów beta1-adrenergicznych, beta-adrenolityk, blokada receptorów beta2, bradykardia, ciśnienie tętnicze, częstoskurcz zatokowy, działanie kardioprotekcyjne, działanie przeciwniedokrwienne, ektopowy częstoskurcz węzłowy, hipoglikemia, landiolol, migotanie przedsionków, niedociśnienie tętnicze, ognisko ektopowe, Runrapiq, rytm zatokowy, tachyarytmia nadkomorowa, tachyarytmia pooperacyjna, układ bodźco-przewodzący serca, układ współczulny, węzeł przedsionkowo-komorowy, zaburzenie rytmu serca