okrelizumab
Okrelizumab to humanizowane przeciwciało monoklonalne skierowane przeciwko antygenom CD20 na powierzchni limfocytów B. Jest stosowany w leczeniu stwardnienia rozsianego (SM), zarówno w postaci rzutowo-remisyjnej (RRMS), jak i pierwotnie postępującej (PPMS).
Mechanizm działania okrelizumabu polega na selektywnej deplecji limfocytów B CD20+, które odgrywają kluczową rolę w patogenezie SM poprzez wytwarzanie autoprzeciwciał, prezentację antygenów i produkcję cytokin prozapalnych. Lek ten nie wpływa na komórki macierzyste szpiku kostnego ani na dojrzałe komórki plazmatyczne, co pozwala na zachowanie funkcji immunologicznych i produkcji immunoglobulin.
W badaniach klinicznych OPERA I i OPERA II okrelizumab wykazał znaczącą redukcję rocznego wskaźnika rzutów (ARR) o około 46-47% w porównaniu z interferonem beta-1a u pacjentów z RRMS. W badaniu ORATORIO lek spowolnił progresję niepełnosprawności u pacjentów z PPMS o około 24% w porównaniu z placebo. Okrelizumab jest podawany dożylnie co 6 miesięcy, po początkowej dawce podzielonej na dwie infuzje.
Do najczęstszych działań niepożądanych okrelizumabu należą reakcje związane z infuzją, infekcje górnych dróg oddechowych oraz zakażenia wirusem Herpes. Istnieje również potencjalne ryzyko rozwoju postępującej wieloogniskowej leukoencefalopatii (PML) oraz zwiększonego ryzyka nowotworów złośliwych, choć dane długoterminowe są wciąż gromadzone. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykluczenie aktywnych infekcji, w tym wirusowego zapalenia wątroby typu B.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Stwardnienie rozsiane – Objawy
Stwardnienie rozsiane (SM) to przewlekła choroba autoimmunologiczna ośrodkowego układu nerwowego, charakteryzująca się demielinizacją i uszkodzeniem aksonów, co prowadzi do zaburzeń przewodzenia impulsów nerwowych. Klinicznie objawia się szerokim spektrum symptomów neurologicznych, takich jak zaburzenia czucia (np. drętwienie, mrowienie), osłabienie mięśniowe, spastyczność, zaburzenia równowagi, dysfunkcje pęcherza i jelit, a także objawy wzrokowe (neuritis optica) i poznawcze. Przebieg choroby dzieli się na postaci: rzutowo-remisyjną (RRMS, 85% przypadków), wtórnie postępującą (SPMS) oraz pierwotnie postępującą (PPMS, 10-15%). Rzuty trwają zwykle od kilku dni do kilku tygodni, a remisje mogą być całkowite lub częściowe. Progresja choroby wiąże się z przewlekłym stanem zapalnym, uszkodzeniem neuronów i aksonów, a czynniki takie jak palenie tytoniu (zwiększające ryzyko progresji 1,5-krotnie), niski poziom witaminy D, wiek oraz lokalizacja zmian w OUN wpływają na tempo i charakter postępu. Średni czas do konieczności pomocy przy chodzeniu wynosi około 5-7 lat w SPMS i PPMS, a bez leczenia 50% pacjentów z RRMS przechodzi w SPMS w ciągu 10 lat.
choroba autoimmunologiczna, depresja, DMT, drętwienie, dysfagia, dysfunkcja pęcherza moczowego, dysfunkcja seksualna, mielina, objaw Lhermitte’a, ofatumumab, okrelizumab, optyczna koherentna tomografia, osłabienie mięśniowe, ośrodkowy układ nerwowy, padaczka, rdzeń kręgowy, skala EDSS, spastyczność, stwardnienie rozsiane, układ odpornościowy, zaburzenia czucia, zaburzenia poznawcze, zaburzenia równowagi, zapalenie nerwu wzrokowego, zawroty głowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie nerwu wzrokowego – Leczenie
Zapalenie nerwu wzrokowego (ZNW) to stan zapalny nerwu wzrokowego, który może prowadzić do pogorszenia widzenia i bólu ocznego. Leczenie opiera się głównie na dożylnym podawaniu metyloprednizolonu w dawce 1000 mg/dobę przez 3-5 dni, z następną doustną kontynuacją prednizonu (1 mg/kg/dobę) i stopniowym zmniejszaniem dawki przez 11-14 dni. Badanie ONTT wykazało, że dożylne kortykosteroidy przyspieszają powrót funkcji wzrokowych, ale nie wpływają na ostateczny wynik leczenia, natomiast stosowanie samych doustnych kortykosteroidów w niskich dawkach jest przeciwwskazane ze względu na ryzyko nawrotów. W ciężkich przypadkach, obustronnym zajęciu nerwów wzrokowych, obecności mroczków, silnym bólu lub zmianach demielinizacyjnych w MRI, leczenie dożylne jest szczególnie wskazane. W sytuacjach opornych na kortykosteroidy rozważa się plazmaferezę, zwłaszcza w NMOSD i MOG-ON, a także dożylne immunoglobuliny (IVIG) lub immunoadsorbcję.
azatiopryna, choroba autoimmunologiczna, choroba Devica, cyklofosfamid, ekulizumab, erytropoetyna, fenytoina, fingolimod, fumaran dimetylu, immunoadsorbcja, immunoglobulina dożylna, inebilizumab, inhibitor pompy protonowej, interferon beta, kortykosteroid, lek przeciwgrzybiczny, lek przeciwwirusowy, metotreksat, metyloprednizolon, mykofenolan mofetylu, natalizumab, octan glatirameru, okrelizumab, optyczna koherentna tomografia, plazmafereza, pogorszenie widzenia, prednizon, przeciwciało przeciwko akwaporynie 4, przewlekłe nawracające zapalenie nerwu wzrokowego, rytuksymab, satralizumab, stwardnienie rozsiane, terapia neuroprotekcyjna, terapia remielinizacyjna, teriflunomid, warstwa włókien nerwowych siatkówki, wymiana osocza, zakażenie bakteryjne, zapalenie nerwu wzrokowego