mikrojąderka w szpiku kostnym
Mikrojąderka w szpiku kostnym to struktury cytoplazmatyczne powstające podczas podziału komórkowego, gdy fragmenty chromosomów lub całe chromosomy nie zostają włączone do głównego jądra komórkowego. Ich obecność jest wskaźnikiem uszkodzeń chromosomowych lub zaburzeń aparatu mitotycznego.
W diagnostyce hematologicznej, zwiększona liczba mikrojąderek w komórkach szpiku kostnego może wskazywać na toksyczne uszkodzenie DNA, ekspozycję na promieniowanie jonizujące lub obecność procesów nowotworowych. Test mikrojąderkowy stanowi czułą metodę oceny genotoksyczności różnych czynników i jest wykorzystywany w monitorowaniu pacjentów poddawanych chemioterapii lub radioterapii.
Ocena częstości występowania mikrojąderek w szpiku kostnym ma szczególne znaczenie w diagnostyce zespołów mielodysplastycznych, gdzie może korelować ze stopniem niestabilności genetycznej komórek progenitorowych. Badanie to może również dostarczyć informacji prognostycznych w ocenie ryzyka transformacji w ostrą białaczkę szpikową.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gabapentin Teva 100 mg
Przedkliniczne badania gabapentyny wykazały brak istotnego potencjału genotoksycznego oraz mutagennego, co potwierdzono w testach in vitro i in vivo. W dwuletnich badaniach rakotwórczości na myszach i szczurach, jedynie samce szczurów otrzymujące najwyższą dawkę 2000 mg/kg mc./dobę (około 5-krotność dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²) wykazały statystycznie istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność czy przerzuty. W badaniach reprodukcyjnych nie zaobserwowano negatywnego wpływu na płodność przy dawkach do 2000 mg/kg mc., co odpowiada około 5-krotności dawki stosowanej u ludzi (3600 mg/dobę).
aberracja chromosomowa, badanie teratologiczne, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gabapentyna, in vitro, in vivo, mikrojąderka w szpiku kostnym, opóźnienie kostnienia, organogeneza, płodność i rozrodczość, potencjał genotoksyczny, test mutagenności, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Neurontin 800 800 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa gabapentyny (Neurontin) obejmowały ocenę potencjału rakotwórczego, mutagennego oraz wpływu na reprodukcję i rozwój na modelach zwierzęcych. W dwuletnich badaniach na myszach i szczurach stosowano dawki od 200 do 2000 mg/kg/dobę, co odpowiada stężeniom w osoczu przekraczającym 10-krotnie poziomy terapeutyczne u ludzi (3600 mg/dobę). U samców szczurów poddanych najwyższej dawce zaobserwowano wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki o niskim stopniu złośliwości, bez wpływu na przeżywalność i przerzuty. Badania genotoksyczności nie wykazały mutagenności gabapentyny, a ocena płodności u szczurów przy dawkach do 2000 mg/kg nie ujawniła negatywnego wpływu na rozrodczość. W badaniach teratologicznych na myszach, szczurach i królikach stosowano dawki wielokrotnie przekraczające dawkę ludzką (do 50-krotności w mg/kg i do 8-krotności w mg/m²), nie stwierdzając wzrostu wad wrodzonych.
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, badanie teratologiczne, dawka terapeutyczna, działanie niepożądane, gabapentyna, margines bezpieczeństwa, mikrojąderka w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, potencjał genotoksyczny, potencjał mutagenny, potencjał rakotwórczy, stężenie leku w osoczu, teratogenność, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Epigapent 800 mg
Przedkliniczne badania gabapentyny wykazały brak istotnego działania rakotwórczego u myszy przy dawkach do 2000 mg/kg mc./dobę (do 4-krotności dawki ludzkiej w przeliczeniu na mg/m²). U szczurów zaobserwowano statystycznie istotny wzrost częstości nowotworów z komórek zrazikowych trzustki jedynie u samców przy najwyższej dawce 2000 mg/kg mc./dobę (do 5-krotności dawki ludzkiej), przy czym stężenia w osoczu przekraczały 10-krotnie poziomy osiągane u ludzi po dawce 3600 mg/dobę. Gabapentyna nie wykazała działania mutagennego ani genotoksycznego w badaniach in vitro i in vivo. W badaniach na szczurach nie stwierdzono wpływu na płodność i rozrodczość przy dawkach do 2000 mg/kg mc. (około 5-krotność dawki ludzkiej w mg/m²).
aberracja chromosomowa, badanie in vitro, badanie in vivo, dawka dobowa, działanie genotoksyczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, Epigapent, gabapentyna, margines bezpieczeństwa, mikrojąderka w szpiku kostnym, nowotwór z komórek zrazikowych trzustki, opóźnienie kostnienia, organogeneza, rozwój płodowy, utrata płodu po zagnieżdżeniu, wada wrodzona, wodniak moczowodu, wodonercze