osłabiona czynność nerek
Osłabiona czynność nerek (inaczej upośledzenie funkcji nerek) to stan kliniczny, w którym dochodzi do zmniejszenia zdolności nerek do filtrowania krwi i usuwania produktów przemiany materii. Stan ten może być wynikiem ostrego uszkodzenia nerek (AKI) lub przewlekłej choroby nerek (PChN).
Diagnostyka opiera się głównie na badaniach laboratoryjnych oceniających stężenie kreatyniny w surowicy, współczynnik przesączania kłębuszkowego (eGFR) oraz obecność białkomoczu. Za wartości wskazujące na upośledzenie czynności nerek przyjmuje się eGFR poniżej 60 ml/min/1,73 m², utrzymujący się przez co najmniej 3 miesiące.
Wśród najczęstszych przyczyn osłabionej czynności nerek wymienia się cukrzycę, nadciśnienie tętnicze, kłębuszkowe zapalenie nerek, nefropatię śródmiąższową, choroby autoimmunologiczne, wady wrodzone oraz działania niepożądane niektórych leków. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalnie nefrotoksyczne leki, takie jak NLPZ, aminoglikozydy czy niektóre leki przeciwwirusowe.
Postępowanie kliniczne obejmuje leczenie choroby podstawowej, modyfikację dawek leków wydalanych przez nerki, kontrolę ciśnienia tętniczego oraz gospodarki wodno-elektrolitowej. W zaawansowanych stadiach upośledzenia czynności nerek może być konieczne leczenie nerkozastępcze (dializa) lub przeszczepienie nerki.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Mycosyst 200 mg
Flukonazol, substancja czynna Mycosyst 200 mg, wykazuje wysoką biodostępność (>90%) po podaniu doustnym, z szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu (0,5-1,5 h). Lek charakteryzuje się proporcjonalnością stężeń do dawki oraz długim okresem półtrwania eliminacji (~30 h u dorosłych), co umożliwia wygodne schematy dawkowania (np. pojedyncza dawka dobowo lub raz w tygodniu). Flukonazol przenika do płynów ustrojowych, osiągając stężenia w płynie mózgowo-rdzeniowym do 80% stężenia w osoczu, co jest istotne w terapii zakażeń OUN. W skórze i paznokciach kumuluje się długo po zakończeniu terapii (np. 4,05 μg/g w zdrowych paznokciach po 4 miesiącach stosowania 150 mg/tydzień). Metabolizm flukonazolu jest minimalny (11% wydalane z moczem w formie metabolitów), a lek jest umiarkowanym inhibitorem CYP2C9 i CYP3A4 oraz silnym inhibitorem CYP2C19, co wymaga uwagi przy politerapii. Eliminacja odbywa się głównie przez nerki (80% dawki w postaci niezmienionej), a klirens koreluje z klirensem kreatyniny.
biodostępność, ciężka niewydolność nerek, dawka nasycająca, dializa otrzewnowa, diuretyk, faza eliminacji, flukonazol, grzybicze zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, hemodializa, kandydoza błony śluzowej, kandydoza pochwy, klirens flukonazolu, klirens kreatyniny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, osłabiona czynność nerek, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie dożylne, pole pod krzywą AUC, spożycie pokarmu, stężenie leku w osoczu, stężenie stanu stacjonarnego, stężenie w osoczu, substancja czynna, wiązanie z białkami osocza, zakażenie grzybicze paznokci, zakażenie ośrodkowego układu nerwowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Allopurinol Medreg 300 mg
Dawkowanie allopurynolu powinno być indywidualnie dostosowane do stanu klinicznego pacjenta, stopnia nasilenia choroby oraz funkcji nerek. U dorosłych zaleca się dawki 100-200 mg/dobę w stanach lekkich, 300-600 mg/dobę w stanach umiarkowanie ciężkich oraz 700-900 mg/dobę w stanach ciężkich, przy czym dawki powyżej 300 mg należy podawać w dawkach podzielonych, nie przekraczając pojedynczej dawki 300 mg. U dzieci i młodzieży poniżej 15 lat dawka wynosi 10-20 mg/kg masy ciała na dobę, maksymalnie do 400 mg/dobę, jednak stosowanie allopurynolu w tej grupie jest ograniczone do specyficznych wskazań, takich jak białaczka czy zespół Lescha-Nyhana. U pacjentów w podeszłym wieku oraz z zaburzeniami czynności nerek zaleca się stosowanie najmniejszej skutecznej dawki, z możliwością redukcji poniżej 100 mg/dobę w ciężkiej niewydolności nerek, monitorując stężenie oksypurynolu w osoczu poniżej 100 μmol/L (15,2 mg/L). U pacjentów dializowanych dawkę 300-400 mg podaje się bezpośrednio po każdej dializie, bez podawania między zabiegami.
alkalizacja moczu, allopurynol, białaczka, choroba nowotworowa, dializa nerkowa, diureza, hiperurykemia, hiperurykozuria, leczenie cytotoksyczne, moczany w surowicy, nefropatia moczanowa, nietolerancja żołądkowo-jelitowa, niewydolność nerek, oksypurynol, osłabiona czynność nerek, stężenie moczanów w surowicy, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie enzymatyczne, zespół Lescha-Nyhana - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Pragiola 200 mg
Pregabalina, dostępna w preparacie Pragiola w kapsułkach o zawartości od 25 mg do 300 mg, jest stosowana w leczeniu bólu neuropatycznego, padaczki oraz zaburzeń lękowych uogólnionych. Zalecane dawkowanie wynosi od 150 mg do 600 mg na dobę, podzielone na dwie lub trzy dawki. W przypadku bólu neuropatycznego i padaczki dawkę początkową 150 mg/dobę można zwiększać co 7 dni do maksymalnie 600 mg/dobę, natomiast w zaburzeniach lękowych dawkę można stopniowo zwiększać do 600 mg/dobę w ciągu 3 tygodni. W przypadku konieczności przerwania terapii zaleca się stopniowe odstawianie leku przez co najmniej 1 tydzień. Pregabalina jest eliminowana głównie przez nerki w postaci niezmienionej, a jej klirens jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co wymaga indywidualnej modyfikacji dawki u pacjentów z niewydolnością nerek.
ból neuropatyczny, hemodializa, kapsułka twarda, klirens kreatyniny, klirens pregabaliny, lek Pragiola, osłabiona czynność nerek, padaczka, pregabalina, stężenie kreatyniny w surowicy, wydalanie nerkowe, wywiad medyczny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie lękowe uogólnione