mutacja KRAS
Mutacja KRAS to genetyczna zmiana w genie KRAS, który koduje białko odpowiedzialne za regulację podziału i wzrostu komórek. Mutacje tego genu należą do najczęściej wykrywanych zmian molekularnych w nowotworach złośliwych, szczególnie w raku trzustki (90-95% przypadków), jelita grubego (40-50%) oraz płuca (20-30%).
Zmutowane białko KRAS pozostaje w stanie stałej aktywacji, co prowadzi do niekontrolowanej proliferacji komórek nowotworowych i przyczynia się do progresji choroby. Mutacje najczęściej dotyczą kodonów 12, 13 i 61, a ich obecność wiąże się z gorszym rokowaniem oraz opornością na niektóre terapie celowane, w tym inhibitory EGFR w raku jelita grubego.
Identyfikacja mutacji KRAS ma istotne znaczenie kliniczne, ponieważ determinuje strategię leczenia. Pacjenci z rakiem jelita grubego z obecną mutacją KRAS nie odnoszą korzyści z terapii przeciwciałami monoklonalnymi anty-EGFR (cetuksymab, panitumumab). W ostatnich latach pojawiły się pierwsze terapie celowane specyficznie w mutację KRAS G12C (sotorasib, adagrasib), co stanowi przełom w leczeniu nowotworów z tą konkretną zmianą genetyczną.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Rak płuca – Diagnostyka i diagnoza
Rak płuca pozostaje najczęstszą przyczyną zgonów onkologicznych na świecie, głównie z powodu późnego rozpoznania. Pięcioletnie przeżycie w stadium I wynosi 88%, podczas gdy w stadium IV spada do 19%. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, takich jak RTG, TK, PET-TK oraz MRI, które umożliwiają ocenę lokalizacji, wielkości i zaawansowania guza. Badania laboratoryjne, w tym morfologia krwi, biochemia oraz cytologia plwociny, dostarczają dodatkowych informacji, jednak potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji (bronchoskopia, biopsja igłowa, EBUS, mediastinoskopia, torakoskopia). Nowoczesne metody diagnostyki molekularnej pozwalają na identyfikację mutacji EGFR, ALK, KRAS, ekspresji PD-L1 i innych biomarkerów, co umożliwia personalizację terapii celowanej i immunoterapii. Biopsja płynna stanowi nieinwazyjną alternatywę do monitorowania choroby i wykrywania mutacji.
badania biochemiczne, badania molekularne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja igłowa, biopsja płynna, bronchoskopia, cfDNA, chirurg klatki piersiowej, ctDNA, cytologia plwociny, ekspresja PD-L1, LDCT, mediastinoskopia, medycyna precyzyjna, morfologia krwi, mutacja EGFR, mutacja KRAS, nowotwór, onkolog kliniczny, patolog, PET, pięcioletnie przeżycie, pulmonolog, radiolog, radioterapeuta, rak płuca, rearanżacja ALK, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sztuczna inteligencja w medycynie, tomografia komputerowa, torakocenteza, torakoskopia, zespół wielodyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jajnika – Patofizjologia i mechanizm
Rak jajnika charakteryzuje się heterogenicznością i złożoną patogenezą, co utrudnia jednoznaczne wyjaśnienie mechanizmów jego powstawania. Obecny dualistyczny model dzieli nowotwory na Typ I (wolno rosnące, genetycznie stabilne, często ograniczone do jajnika, np. raki surowicze niskiego stopnia, śluzowe, endometrioidalne, jasnokomórkowe) oraz Typ II (szybko rosnące, agresywne, z mutacjami TP53, np. surowiczy rak wysokiego stopnia złośliwości – HGSOC). Kluczowym odkryciem jest pochodzenie wielu raków surowiczych wysokiego stopnia z nabłonka strzępków jajowodu, co potwierdzają zmiany typu STIC u kobiet z mutacjami BRCA1/2. Mutacje TP53 (w eksonach 5-10, kodony R273C/H/L) występują niemal we wszystkich HGSOC, a mutacje BRCA1/2, PIK3CA i KRAS wpływają na różne podtypy raka jajnika. Zaburzenia w szlakach sygnałowych TGF-β, Hippo i Wnt oraz defekty w naprawie DNA (szlak rekombinacji homologicznej) odgrywają istotną rolę w progresji i oporności na leczenie.
E-kadheryna, endometrioza, fibroblasty związane z rakiem, guz graniczny, inhibitor BCL2, inhibitor PARP, komórka macierzysta raka, metylacja DNA, mikrośrodowisko guza, modyfikacja histonów, mutacja BRCA, mutacja genu TP53, mutacja KRAS, mutacja PIK3CA, nabłonek jajowodu, naprawa uszkodzeń DNA, oporność na leki, płyn otrzewnowy, profilaktyczna salpingo-ooforektomia, rak endometrioidalny, rak jajnika, rak śluzowy, rak surowiczy, rekombinacja homologiczna, salpingo-ooforektomia, stan zapalny, stres oksydacyjny, szlak Hippo, szlak TGF-β, szlak Wnt, transformacja nowotworowa, transporter ABC - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Leczenie
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką agresywnością i złym rokowaniem, z około 20% pacjentów kwalifikujących się do resekcji chirurgicznej w momencie diagnozy. Klasyfikacja nowotworu obejmuje postaci resekcyjne, granicznie resekcyjne, nieresekcyjne miejscowo zaawansowane oraz przerzutowe, co determinuje wybór terapii. Leczenie resekcyjne obejmuje pankreatoduodenektomię (procedura Whipple’a), dystalną pankreatektomię lub całkowitą pankreatektomię, natomiast w zaawansowanych stadiach stosuje się chemioterapię (schematy FOLFIRINOX, gemcytabina + nab-paklitaksel, gemcytabina monoterapia) oraz radioterapię (EBRT, SBRT, IMRT, radioterapia protonowa). Chemioterapia neoadjuwantowa i adjuwantowa poprawia wyniki leczenia, a radiochemioterapia zwiększa skuteczność terapii w guzach miejscowo zaawansowanych. Terapie celowane (np. olaparib, erlotynib, inhibitory KRAS) oraz immunoterapia (pembrolizumab u pacjentów z MSI-H/dMMR) stanowią uzupełnienie leczenia, szczególnie w kontekście profilu molekularnego guza.
blokada splotu trzewnego, całkowita pankreatektomia, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, dystalna pankreatektomia, enzym trzustkowy, erlotynib, FOLFIRINOX, fuzja genu NTRK, fuzja genu RET, gemcytabina, gruczolakorak trzustki, inhibitor PARP, inhibitor punktów kontrolnych, medycyna precyzyjna, mutacja BRCA, mutacja KRAS, niedobór naprawy niesparowania, niestabilność mikrosatelitarna, niewydolność zewnątrzwydzielnicza trzustki, olaparib, pankreatoduodenektomia, pembrolizumab, profil molekularny guza, radiochemioterapia, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia protonowa, radioterapia z modulacją intensywności wiązki, rak przerzutowy, rak trzustki, resekcja chirurgiczna, stent dróg żółciowych, teleradioterapia, żółtaczka mechaniczna - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele trzustki – Patofizjologia i mechanizm
Torbiele trzustki to zmiany płynowe o zróżnicowanej etiologii i potencjale złośliwości, których częstość wzrasta z wiekiem, sięgając 10-25% w siódmej dekadzie życia. Pod względem patogenezy dzielą się na nienowotworowe (pseudotorbiele, torbiele zapalne, retencyjne i proste) oraz nowotworowe (IPMN, MCN, SPN, torbielowate nowotwory neuroendokrynne). Pseudotorbiele powstają głównie w przebiegu ostrego lub przewlekłego zapalenia trzustki, z przerwaniem ciągłości przewodu trzustkowego, najczęściej związane z alkoholem lub kamicą żółciową (75-85%). Nowotworowe torbiele wykazują mutacje genetyczne, m.in. KRAS i GNAS w IPMN, RNF43 w MCN oraz mutacje genów supresorowych TP53, CDKN2A, SMAD4 i genów mTOR, które korelują z zaawansowaną neoplazją i ryzykiem transformacji złośliwej.
antygen rakowo-zarodkowy, choroba von Hippel-Lindau, dysplazja wysokiego stopnia, gruczolakorak przewodowy trzustki, kamica żółciowa, mukowiscydoza, mutacja GNAS, mutacja KRAS, ostre zapalenie trzustki, przewlekłe zapalenie trzustki, pseudotorbiel, sekwencjonowanie nowej generacji, śluzowy nowotwór torbielowaty, torbiel nowotworowa, torbiel retencyjna, torbiel trzustki, torbiel zapalna, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, wielotorbielowatość nerek, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Przerzuty do mózgu – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Przerzuty do mózgu są najczęstszym typem guzów mózgu u dorosłych, występując u 10-26% pacjentów z zaawansowanym rakiem. Rokowanie zależy od wielu czynników, takich jak wiek (≥65 lat), liczba i wielkość przerzutów, stan sprawności według skali Karnofsky’ego (KPS ≥90% koreluje z lepszym przeżyciem), obecność przerzutów pozaczaszkowych, status receptorów HER2 oraz objętość największej zmiany. W raku piersi z przerzutami do mózgu (BCBM) czynniki prognostyczne obejmują m.in. odstęp czasowy ≥3 lat od diagnozy raka piersi do przerzutów oraz pozytywny status HER2. Nowoczesne systemy prognostyczne, takie jak wskaźnik dla radiochirurgii robotycznej czy nowy system oceny ryzyka dla BCBM, wykazują wyższą dokładność prognostyczną (AUC ~0,77) niż tradycyjne metody (breast-GPA AUC ~0,5-0,6). Mechanistyczne modele progresji przerzutów, zwłaszcza w NSCLC, oraz metody sztucznej inteligencji (np. Random Forest, sieci neuronowe) poprawiają predykcję przeżycia i kontroli miejscowej (LC) po radioterapii stereotaktycznej (SRT), osiągając dokładność do 80% i AUC 0,84.
choroba nowotworowa, choroba wewnątrzczaszkowa, dysfagia, funkcja poznawcza, guz mózgu, kontrola miejscowa, martwica popromienna, mutacja EGFR, mutacja KRAS, neurotoksyczność, niedrobnokomórkowy rak płuca, opieka wspierająca, przerzut do mózgu, przeżycie całkowite, radiochirurgia gamma knife, radiochirurgia stereotaktyczna, radioterapia całego mózgu, radioterapia stereotaktyczna, rak piersi, receptor HER2, resekcja chirurgiczna, skala Karnofsky’ego, steroid, wielowarstwowy perceptron - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita grubego – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku jelita grubego jest silnie uzależnione od stadium choroby w momencie diagnozy, które stanowi najważniejszy czynnik prognostyczny. Pięcioletnie wskaźniki przeżycia wynoszą około 90% dla raka zlokalizowanego (stadium I), 85% dla stadium II, 65% dla stadium III oraz jedynie 10% dla stadium IV z przerzutami odległymi. Dodatkowo, przeżywalność po operacji chirurgicznej wynosi około 45% w ciągu 5 lat. Poza stadium, istotne czynniki wpływające na rokowanie to: marginesy chirurgiczne (dodatnie marginesy pogarszają rokowanie), inwazja naczyń limfatycznych i krwionośnych, poziom CEA przed operacją, obecność niedrożności lub perforacji jelita, stopień zróżnicowania guza oraz typ histologiczny (np. gruczolakorak śluzowy i rak z komórek sygnetowatych mają gorsze rokowanie). W ostatnich latach coraz większą rolę odgrywają markery molekularne, takie jak niestabilność mikrosatelitarna (MSI), mutacje genów KRAS i BRAF, które również wpływają na prognozę i dobór terapii.
antygen karcynoembrionalny, długie niekodujące RNA, drobnokomórkowy rak, gruczolakorak śluzowy, inwazja naczyniowa, margines chirurgiczny, marker prognostyczny, mutacja BRAF, mutacja KRAS, nawrót miejscowy, nawrót regionalny, niedrożność jelita, niestabilność mikrosatelitarna, nomogram prognostyczny, pączkowanie guza, perforacja jelita, pięcioletni wskaźnik przeżycia, przerzut do węzłów chłonnych, przerzut odległy, rak jelita grubego, resekcja guza, skala ECOG, skala Glasgow, stadium nowotworu, stan odżywienia, wskaźnik CONUT, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna – Etiologia i przyczyny
Malformacje tętniczo-żylne (AVM) to patologiczne połączenia między tętnicami a żyłami, omijające łożysko kapilarne, co prowadzi do zaburzeń hemodynamicznych i niedotlenienia tkanek. Etiologia AVM jest złożona i wieloczynnikowa, obejmując wady rozwojowe płodu, zaburzenia angiogenezy oraz potencjalnie nabyte przyczyny, takie jak urazy OUN czy ekspozycja na promieniowanie. Genetycznie, somatyczne mutacje w genach MAP2K1, BRAF, KRAS i HRAS aktywujące szlak MAPK odgrywają kluczową rolę w patogenezie nie-dziedzicznych AVM, natomiast dziedziczne formy związane są z mutacjami w genach RASA1, EPHB4, PTEN oraz komponentach szlaku TGF-β/BMP (ENG, ACVRL1, SMAD4, GDF2/BMP9). Warto podkreślić, że AVM mogą występować w kontekście zespołów genetycznych, takich jak dziedziczna telangiektazja krwotoczna (HHT), zespół Parkesa Webera czy zespół Wyburna-Masona, które znacząco zwiększają ryzyko ich rozwoju.
choroba moyamoya, dietylostilbestrol, dziedziczna telangiektazja krwotoczna, efekt podkradania, komórka śródbłonka, malformacja tętniczo-żylna, miąższ mózgu, mutacja KRAS, mutacja somatyczna, naczynie włosowate, napad drgawkowy, nidus, płyn mózgowo-rdzeniowy, przestrzeń podpajęczynówkowa, przetoka tętniczo-żylna, szlak MAPK, uraz ośrodkowego układu nerwowego, wada rozwojowa płodu, zaburzenie angiogenezy, zaburzenie drgawkowe, zespół Cobba, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera, zespół Proteusza, zespół Wyburna-Masona - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna – Epidemiologia
Malformacje tętniczo-żylne (AVM) są wrodzonymi nieprawidłowościami naczyniowymi charakteryzującymi się bezpośrednim połączeniem tętnic z żyłami, z pominięciem łożyska włośniczkowego. Epidemiologicznie, zapadalność na malformacje tętniczo-żylne mózgu wynosi około 0,89-1,34 na 100 000 osobolat, z chorobowością szacowaną na 10-18 na 100 000 osób. Roczne ryzyko krwawienia z nieleczonych AVM mózgu wynosi 2-4%, a śmiertelność po krwawieniu oscyluje między 10-15%. Malformacje tętniczo-żylne rdzenia kręgowego mają szacowaną zapadalność 0,3-0,4 na 100 000 osobolat, stanowiąc 3-4% wszystkich wewnątrztwardówkowych zmian masowych, jednak brak jest dokładnych danych dotyczących ryzyka krwawienia i śmiertelności. Malformacje pozaczaszkowe wykazują niższą zapadalność (0,24 na 100 000 osobolat), a ich ryzyko i śmiertelność zależą od lokalizacji. Wśród czynników genetycznych, zespoły takie jak HHT (z częstością AVM mózgu 10,4% u pacjentów z HHT) oraz mutacje w genach RASA1 i KRAS odgrywają kluczową rolę w patogenezie AVM.
angiografia, chorobowość, cięcie cesarskie, drgawki, dziedziczna teleangiektazja krwotoczna, komórka śródbłonka, krwawienie wewnątrzczaszkowe, malformacja tętniczo-żylna, malformacja tętniczo-żylna mózgu, malformacja tętniczo-żylna płucna, malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego, malformacja włośniczkowa, malformacja żylna, mutacja KRAS, neowaskularyzacja, ośrodkowy układ nerwowy, pęknięcie AVM, połączenie tętniczo-żylne, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, udar krwotoczny, zapadalność, zespół kliniczny, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Sturge-Webera, zespół von Hippel-Lindau - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego – Epidemiologia
Malformacje żylnego układu naczyniowego wewnątrzczaszkowego (icVM) stanowią rzadkie, ale istotne wady naczyniowe mózgu, charakteryzujące się nieprawidłowo powiększonymi żyłami. Występują z częstością 2,1% w badaniu kohortowym 898 pacjentów, przy czym rozwojowe anomalie żylne (DVA), podtyp icVM, wykazują częstość 3-9% w badaniach MRI z kontrastem. Malformacje te często współistnieją z dużymi, złożonymi malformacjami żylnymi pozaczaszkowymi (78,9% przypadków) oraz sinus pericranii (47,3%). Epidemiologicznie icVM różnią się od malformacji tętniczo-żylnych (AVMs), które występują u około 0,05% populacji i cechują się wyższym ryzykiem krwotoku śródczaszkowego (2-4% rocznie). W icVM ryzyko powikłań, takich jak samoistna zakrzepica żyły zbiorczej czy krwotok, jest niskie, około 0,15% rocznie, a większość pacjentów pozostaje bezobjawowa.
cyfrowa angiografia subtrakcyjna, dziedziczna krwotoczna teleangiektazja, krwotok mózgowy, krwotok podpajęczynówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok śródmózgowy, malformacja jamista, malformacja naczyniowa wewnątrzczaszkowa, malformacja tętniczo-żylna, malformacja żylna wewnątrzczaszkowa, mutacja KRAS, nadciśnienie żylne, napad padaczkowy, rezonans magnetyczny, rozwojowa anomalia żylna, teleangiektazja włośniczkowa, tętniak tętniczy, zawał żylny, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Sturge’a-Webera - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Etiologia i przyczyny
Cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej (guz Klatskina) to agresywny nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych w obrębie wnęki wątroby, stanowiący ponad 50% przypadków cholangiocarcinoma. Patogeneza opiera się na wieloetapowej transformacji nowotworowej indukowanej przewlekłym stanem zapalnym i zastojem żółci, prowadzącym do mutacji w onkogenach (np. KRAS) i genach supresorowych (np. TP53). Kluczowym czynnikiem ryzyka jest pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych (PSC), które zwiększa ryzyko raka nawet 400-krotnie, z dożywotnią częstością występowania 6-36%. Inne istotne czynniki to wrodzone anomalie dróg żółciowych (ryzyko 6-30%), infekcje przywrami (Clonorchis sinensis, Opisthorchis viverrini), kamica żółciowa (ryzyko wzrostu 4-64-krotnie), przewlekłe choroby wątroby (marskość, wirusowe zapalenia HBV/HCV, NAFLD/NASH) oraz przewlekłe choroby zapalne jelit (ryzyko 4-krotnie wyższe). Mutacje genetyczne IDH1/2 oraz fuzje FGFR2 stanowią potencjalne cele terapeutyczne.
aberracja genetyczna, apoptoza, autoimmunologiczna choroba wątroby, cholangiocarcinoma, cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej, choroba Caroliego, choroba Leśniowskiego-Crohna, Clonorchis sinensis, cyklooksygenaza-2, czynnik martwicy nowotworów alfa, dichlorek propylenu, dwutlenek toru, fuzja FGFR2, guz Klatskina, hemochromatoza, interleukina-6, kamica przewodowa, kamica wewnątrzwątrobowa, marskość wątroby, mediator zapalny, mikrobiom jelitowy, motylica wątrobowa, mukowiscydoza, mutacja DNA, mutacja KRAS, mutacja TP53, nabłonek dróg żółciowych, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, niealkoholowe stłuszczeniowe zapalenie wątroby, Opisthorchis viverrini, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przywra wątrobowa, rak jelita grubego niezwiązany z polipowatością, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, Thorotrast, tlenek azotu, torbiel dróg żółciowych, transformacja nowotworowa, wirusowe zapalenie wątroby, wnęka wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zastój żółci, zespół Lyncha, zwłóknienie torbielowate - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzonu macicy – Patofizjologia i mechanizm
Rak trzonu macicy (endometrium) jest najczęstszym nowotworem złośliwym żeńskiego układu rozrodczego w krajach rozwiniętych, stanowiąc około 7% wszystkich nowotworów u kobiet. Patogeneza obejmuje złożone mechanizmy molekularne, hormonalne i genetyczne. Tradycyjna klasyfikacja wyróżnia typ I (endometrioidalny, 80% przypadków, estrogenozależny, lepsze rokowanie) oraz typ II (nieendometrioidalny, estrogenoniezależny, gorsze rokowanie). Nowoczesna klasyfikacja molekularna TCGA dzieli raka na cztery podtypy: CNH (copy number high) z mutacjami TP53 i złym rokowaniem, MSI z defektem naprawy DNA i wysokim obciążeniem mutacyjnym, ultramutowaną z mutacją POLE oraz CNL z niską liczbą kopii. W praktyce klinicznej stosuje się klasyfikację ProMisE, identyfikującą podtypy MMRd, POLE, p53abn i p53wt. Kluczowym czynnikiem ryzyka jest długotrwała ekspozycja na estrogeny bez przeciwwagi progesteronu, co prowadzi do rozrostu endometrium, atypowego rozrostu (EIN) i transformacji nowotworowej. Czynniki zwiększające ryzyko to m.in. otyłość, PCOS, cukrzyca typu 2, HTZ bez progestagenów, tamoksyfen, wczesna menarche, późna menopauza i nulliparitas.
apoptoza komórek, atypowy rozrost endometrium, badanie immunohistochemiczne, defekt naprawy DNA, hiperestrogenizm, hiperinsulinemia, hormonalna terapia zastępcza, immunoterapia, inwazja mięśniówki macicy, klasyfikacja molekularna, mutacja KRAS, mutacja PTEN, mutacja TP53, nadekspresja HER2/neu, niestabilność mikrosatelitarna, proliferacja komórek, przerzut nowotworowy, przerzuty do węzłów chłonnych, rak endometrioidalny, rak endometrium, rak jasnokomórkowy, rak nieendometrioidalny, rak surowiczy, rak trzonu macicy, rozrost endometrium, sekwencjonowanie DNA, szlak PI3K/AKT/mTOR, tamoksyfen, zespół Cowdena, zespół Lyncha, zespół policystycznych jajników - Leksykon chorób i schorzeń
Rak jelita cienkiego – Patofizjologia i mechanizm
Rak jelita cienkiego (SBC) to grupa rzadkich nowotworów złośliwych obejmujących różne typy histologiczne, takie jak gruczolakoraki (25-40% przypadków), nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST), mięsakomięsaki, guzy neuroendokrynne oraz chłoniaki. Patogeneza SBC jest złożona i różni się w zależności od typu nowotworu, z kluczową rolą mutacji genów takich jak TP53, KRAS (53,6%), APC (27%), SMAD4 (17,4%) i BRAF. Gruczolakorak jelita cienkiego wykazuje unikalny profil molekularny, różniący się od raka jelita grubego i żołądka, z istotnym udziałem niestabilności mikrosatelitarnej (MSI) w 15-18% przypadków oraz wysokim obciążeniem mutacyjnym (TMB). Czynniki ryzyka obejmują dziedziczne zespoły nowotworowe (m.in. zespół Lyncha, FAP, PJS), choroby zapalne jelit (IBD, choroba Leśniowskiego-Crohna z RR około 20), celiakię (HR 3,92 dla jelita czczego i krętego), a także czynniki środowiskowe jak palenie tytoniu, alkohol i dieta. Patogeneza GIST wiąże się z mutacjami protoonkogenu KIT i ekspresją CD117.
angiogeneza, bakteria komensalna, brodawka Vatera, celiakia, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba zapalna jelit, dysbioza mikrobioty jelitowej, ekstrawazacja, gruczolakorak jelita cienkiego, guz neuroendokrynny, inwazja limfatyczna, komórka gruczołowa, komórki Cajala, krążąca komórka nowotworowa, limfangiogeneza, mięsak tkanek miękkich, mikrobiom jelitowy, mikrosatelitarnie stabilny, mutacja APC, mutacja CDKN2A, mutacja KRAS, mutacja SMAD4, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, nowotwór przewodu pokarmowego, nowotwór złośliwy, obciążenie mutacyjne guza, przejście nabłonkowo-mezenchymalne, rak jelita cienkiego, receptor KIT, resekcja radykalna, rodzinna polipowatość gruczolakowata, sekwencja gruczolak-rak, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zespół Lyncha, zespół Peutza-Jeghersa - Leksykon chorób i schorzeń
Rak odbytnicy – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rokowanie w raku odbytnicy jest determinowane przez szereg czynników klinicznych, patologicznych i molekularnych. Kluczowe znaczenie ma stopień zaawansowania TNM, z 5-letnimi względnymi wskaźnikami przeżycia wynoszącymi 90% dla raka miejscowego, 74% dla regionalnego i 18% dla przerzutowego (SEER). Istotne są także: stopień zróżnicowania guza (niski zróżnicowanie zwiększa ryzyko zgonu, HR=2,98), zajęcie węzłów chłonnych (stadium III, HR=1,78), obecność inwazji żylnej pozaściennej (EMVI, HR=2,46), owrzodzenie guza, wiek ≥70 lat (HR=4,66), stan odżywienia (BMI ≥18,5 jest czynnikiem ochronnym, HR=0,37), płeć męska oraz spożywanie alkoholu. Poziom CEA, status MSI oraz mutacje KRAS i BRAF również wpływają na prognozę. Wznowa miejscowa występuje u 4-16% pacjentów w stadium I, a zastosowanie radioterapii poprawia przeżycie wolne od choroby (DFS do 57%). Przerzuty odległe rozwijają się u 30-60% chorych, najczęściej w wątrobie i płucach, a EMVI zwiększa ryzyko przerzutów do 25% w ciągu roku (RR=3,70).
antygen rakowo-płodowy, chemioterapia, chemioterapia neoadjuwantowa, klasyfikacja TNM, margines chirurgiczny, mediana przeżycia całkowitego, mutacja BRAF, mutacja KRAS, niestabilność mikrosatelitarna, owrzodzenie guza, przerzut do wątroby, przerzut odległy, przeżycie wolne od choroby, radioterapia, radioterapia przedoperacyjna, rak odbytnicy, rak okrężnicy, stan odżywienia, stopień zaawansowania nowotworu, terapia neoadjuwantowa, węzły chłonne, wskaźnik przeżywalności, wznowa miejscowa, zróżnicowanie guza - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Zapobieganie i profilaktyka
Rak trzustki, głównie w postaci gruczolakoraka przewodowego (PDAC), stanowi około 95% nowotworów trzustki i charakteryzuje się bardzo niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia na poziomie około 11%. W Polsce jest piątą najczęstszą przyczyną zgonów nowotworowych. Kluczowe modyfikowalne czynniki ryzyka obejmują palenie tytoniu (odpowiedzialne za około 25% przypadków, zwiększające ryzyko 2-3-krotnie), otyłość (BMI ≥30 zwiększa ryzyko o około 20-50%), dietę bogatą w tłuszcze nasycone i czerwone mięso, brak aktywności fizycznej, intensywne spożycie alkoholu oraz ekspozycję na kancerogeny w miejscu pracy. Zaprzestanie palenia, utrzymanie prawidłowej masy ciała, zdrowa dieta bogata w owoce, warzywa i pełne ziarna, ograniczenie alkoholu do 1 drinka dziennie u kobiet i 2 u mężczyzn oraz unikanie toksycznych substancji chemicznych stanowią podstawę profilaktyki. Ponadto, osoby z cukrzycą typu 2, przewlekłym zapaleniem trzustki oraz z dziedzicznymi mutacjami genetycznymi (np. BRCA, PALB2, ATM) są w grupie podwyższonego ryzyka i mogą kwalifikować się do badań przesiewowych za pomocą MRI/MRCP lub EUS, rozpoczynając je około 50. roku życia lub 10 lat wcześniej niż najwcześniejszy przypadek w rodzinie.
apoptoza, aspiryna, benzen, chemoprewencja, chlorek winylu, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cukrzyca typu 2, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak przewodowy trzustki, gruczolakorak trzustki, inhibitor COX-2, insulinooporność, kancerogeny, karcinogeneza, kurkumina, kwas foliowy, marskość wątroby, melatonina, modyfikowalne czynniki ryzyka, mutacja KRAS, mutacje genetyczne, otyłość brzuszna, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, tlenek węgla, torbiel śluzowa, torbiel trzustki, wewnątrzprzewodowy brodawkowaty nowotwór śluzowy, wskaźnik masy ciała, wskaźnik przeżycia, zapalenie trzustki - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Etiologia i przyczyny
Rak trzustki, głównie gruczolakorak przewodowy (90% przypadków) oraz nowotwory neuroendokrynne (12%), rozwija się w wyniku niekontrolowanych podziałów komórek trzustki, wywołanych mutacjami genetycznymi. Około 5-10% przypadków ma podłoże dziedziczne, związane z mutacjami w genach BRCA1/2, PALB2, CDKN2A, STK11, PRSS1, SPINK1, APC, a także zespołami Lyncha, FAMMM, Peutza-Jeghersa, von Hippel-Lindau i MEN1. Ryzyko jest szczególnie wysokie u osób z co najmniej dwoma krewnymi pierwszego stopnia chorymi na raka trzustki przed 50. rokiem życia. Mutacje nabyte, zwłaszcza w genie KRAS, BRAF i DPC4 (SMAD4), odpowiadają za 90-95% przypadków i mogą być indukowane przez czynniki środowiskowe, takie jak dym tytoniowy, który podwaja ryzyko zachorowania i odpowiada za 20-30% przypadków.
cholecystektomia, czerwone mięso, dysfagia, dziedziczne zapalenie trzustki, gen supresorowy nowotworu, gruczolakorak trzustki, Helicobacter pylori, kamica żółciowa, mutacja BRAF, mutacja BRCA, mutacja genetyczna, mutacja KRAS, narażenie zawodowe, nowotwór neuroendokrynny, onkogen, otyłość brzuszna, palenie tytoniu, przewlekłe zapalenie trzustki, przewody trzustkowe, rodzinna polipowatość gruczolakowata, WZW typu B, zespół FAMMM, zespół Lyncha, zespół MEN1, zespół Peutza-Jeghersa, zespół von Hippel-Lindau - Leksykon chorób i schorzeń
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (cholangiocarcinoma okolicy wątrobowo-dwunastniczej) – Patofizjologia i mechanizm
Rak dróg żółciowych w okolicy wątrobowo-dwunastniczej (hilar cholangiocarcinoma) to złośliwy nowotwór wywodzący się z nabłonka dróg żółciowych w obrębie wnęki wątroby, charakteryzujący się powolnym wzrostem i naciekaniem tkanek nerwowych oraz podnabłonkowych. Patogeneza tego nowotworu jest wieloetapowa i związana z przewlekłym stanem zapalnym oraz cholestazą, które indukują mutacje w onkogenach (np. KRAS 22-53%) i genach supresorowych (np. TP53, SMAD4). Kluczową rolę odgrywają cytokiny prozapalne, zwłaszcza IL-6, oraz aktywacja receptorów kinazy tyrozynowej (IL-6R, c-MET, EGFR), które poprzez szlaki JAK/STAT3, PI3K/Akt i ERK1/2 promują proliferację, unikanie apoptozy i progresję guza. Mikrośrodowisko guza, bogate w fibroblasty związane z rakiem (CAF), limfocyty T i makrofagi, wspiera angiogenezę i inwazję, a także umożliwia ucieczkę nowotworu spod nadzoru immunologicznego poprzez mechanizmy takie jak ekspresja FasL i aktywacja punktów kontrolnych immunologicznych (PD-1/PD-L1, CTLA-4).
chemioterapia adjuwantowa, cholangiocarcinoma, cholestaza, cyklooksygenaza-2, czynnik martwicy nowotworu, czynnik wzrostu pochodzący z płytek krwi, drogi żółciowe, fibroblasty związane z rakiem, indukowalna syntaza tlenku azotu, interleukina-6, kamica dróg żółciowych, kwasy żółciowe, limfocyty CD8+, makrofagi związane z guzem, marskość wątroby, mutacja KRAS, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, nowotwór złośliwy, pierwotne stwardniające zapalenie dróg żółciowych, przeszczep wątroby, przywry wątrobowe, rak dróg żółciowych, reaktywne formy azotu, receptory kinazy tyrozynowej, resekcja chirurgiczna, szlak Hedgehog, szlak Notch, terapia fotodynamiczna, torbiele przewodów żółciowych, transformacja nowotworowa, wewnątrzwątrobowy rak dróg żółciowych, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, wnęka wątroby - Leksykon chorób i schorzeń
Malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego – Etiologia i przyczyny
Malformacje tętniczo-żylne (AVM) rdzenia kręgowego to rzadkie, patologiczne struktury naczyniowe, stanowiące około 4% pierwotnych zmian wewnątrzkanałowych. Charakteryzują się bezpośrednim połączeniem tętnic z żyłami, omijając sieć naczyń włosowatych, co prowadzi do przenoszenia ponad 70% ciśnienia tętniczego do układu żylnego i wywołuje nadciśnienie żylne. AVM mogą mieć etiologię wrodzoną, rozwijając się podczas życia płodowego, lub być nabyte, np. po urazach kręgosłupa. Występują w różnych typach, z których najczęstsze to przetoki tętniczo-żylne opony twardej (DAVF, do 85% przypadków) oraz wewnątrzrdzeniowe malformacje typu glomus (około 20%). Ryzyko krwotoku u pacjentów z AVM typu II wynosi około 4% rocznie, wzrastając do 10% po wcześniejszym krwotoku. AVM mogą prowadzić do mielopatii z powodu zastojów żylnych, krwawienia podpajęczynówkowego lub śródmiąższowego, niedokrwienia rdzenia z powodu fenomenu podkradania tętniczego oraz efektu masy.
krwawienie podpajęczynówkowe, krwotok rdzenia kręgowego, malformacja tętniczo-żylna rdzenia kręgowego, mielopatia, mutacja KRAS, mutacja MAP2K1, naczynie włosowate, nadciśnienie żylne, niedokrwienie rdzenia kręgowego, połączenie tętniczo-żylne, przestrzeń podpajęczynówkowa, przetoka tętniczo-żylna opony twardej, zaburzenie hemodynamiczne, zespół Cobba, zespół Klippela-Trenaunaya, zespół Oslera-Webera-Rendu, zespół Parkesa-Webera