martwica brodawki nerkowej
Martwica brodawek nerkowych (ang. renal papillary necrosis, RPN) to stan chorobowy charakteryzujący się niedokrwieniem i martwicą brodawek nerkowych, które stanowią część rdzenia nerki. W przebiegu schorzenia dochodzi do oddzielenia się martwiczej tkanki brodawki, która może następnie zostać wydalona z moczem.
Najczęstszymi przyczynami martwicy brodawek nerkowych są cukrzyca, odmiedniczkowe zapalenie nerek, nadużywanie leków przeciwbólowych (szczególnie niesteroidowych leków przeciwzapalnych), niedokrwistość sierpowatokrwinkowa oraz niedrożność dróg moczowych. Patofizjologia obejmuje głównie mechanizm niedokrwienia brodawek z powodu zaburzeń mikrokrążenia nerkowego.
Klinicznie martwica brodawek nerkowych może manifestować się bólem w okolicy lędźwiowej, krwiomoczem, białkomoczem, gorączką oraz objawami ostrego uszkodzenia nerek. W przypadkach zaawansowanych może prowadzić do przewlekłej choroby nerek. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych (USG, urografia, tomografia komputerowa) oraz ocenie funkcji nerek.
Leczenie martwicy brodawek nerkowych koncentruje się na eliminacji czynnika wywołującego, zapewnieniu odpowiedniego nawodnienia, kontroli infekcji oraz leczeniu objawowym. W przypadkach zaawansowanych może być konieczne leczenie nerkozastępcze. Rokowanie zależy od przyczyny podstawowej, stopnia uszkodzenia nerek oraz skuteczności leczenia przyczynowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Movalis 7,5 mg
Badania przedkliniczne meloksykamu wykazały profil bezpieczeństwa typowy dla NLPZ, z charakterystycznymi działaniami niepożądanymi przy długotrwałym podawaniu dużych dawek, obejmującymi owrzodzenia i nadżerki przewodu pokarmowego oraz martwicę brodawek nerkowych u dwóch gatunków zwierząt. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawki ≥1 mg/kg m.c. (toksyczne dla matki) powodowały zmniejszenie owulacji, zahamowanie implantacji oraz embriotoksyczną resorpcję zarodków. Nie stwierdzono działania teratogennego przy dawkach do 4 mg/kg u szczurów i 80 mg/kg u królików, co stanowi 5-10-krotność dawek klinicznych (7,5-15 mg dla osoby 75 kg). Meloksykam przenika do mleka zwierząt karmiących, co sugeruje możliwość przenikania do mleka matki w okresie laktacji.
badanie in vitro, badanie in vivo, badanie przedkliniczne, działanie embriotoksyczne, działanie mutagenne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, inhibitor syntezy prostaglandyn, martwica brodawki nerkowej, niesteroidowy lek przeciwzapalny, owrzodzenie i nadżerka, potencjał genotoksyczny, potencjał karcynogenny, przewód pokarmowy, resorpcja zarodka, wpływ na reprodukcję, zahamowanie implantacji - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Gefitinib Synthon 250 mg
Dane przedkliniczne dotyczące gefitynibu wskazują na potencjalne działania niepożądane, które nie zostały zaobserwowane w badaniach klinicznych, ale mogą mieć znaczenie w praktyce klinicznej. W badaniach na zwierzętach przy ekspozycji porównywalnej do klinicznej stwierdzono zmiany oczne (zanik nabłonka rogówki, ścieńczenie rogówki), nerkowe (martwica brodawek nerkowych) oraz wątrobowe (martwica hepatocytów i nacieki eozynofilowe makrofagów w zatokach wątrobowych). Gefitynib wykazuje potencjał do hamowania repolaryzacji mięśnia sercowego, co mogłoby wydłużać odstęp QT, jednak doświadczenia kliniczne nie potwierdziły tego efektu. W badaniach reprodukcyjnych u szczurów dawka 20 mg/kg mc./dobę powodowała zmniejszenie płodności samic oraz obniżenie przeżywalności noworodków, natomiast u królików dawki ≥ 20 mg/kg mc./dobę skutkowały zmniejszoną masą ciała płodów bez wad rozwojowych. Gefitynib przenika do mleka w stężeniach 11-19-krotnie wyższych niż we krwi, co wskazuje na konieczność ostrożności podczas karmienia piersią.
badanie przedkliniczne, EGFR, fototoksyczność, gefitynib, genotoksyczność, gruczolak wątroby, martwica brodawki nerkowej, nabłonek rogówki, naciek eozynofilowy, naczyniakomięsak krwionośny, odstęp QT, organogeneza, potencjał czynnościowy, receptor naskórkowego czynnika wzrostu, repolaryzacja mięśnia sercowego, rogówka, toksyczność narządowa, wada rozwojowa, węzeł krezki, zatoka wątrobowa, znakowanie radioizotopowe