okołooperacyjne nadciśnienie płucne

Okołooperacyjne nadciśnienie płucne stanowi poważne powikłanie, które może wystąpić podczas zabiegów chirurgicznych, szczególnie kardiochirurgicznych i torakochirurgicznych. Jest to stan charakteryzujący się patologicznym wzrostem ciśnienia w tętnicy płucnej (średnie ciśnienie ≥25 mmHg w spoczynku), który rozwija się w okresie okołooperacyjnym.

Patofizjologia tego stanu obejmuje zwiększony opór naczyniowy płuc, często wtórny do hipoksji, kwasicy, hipotermii, bólu lub reakcji zapalnej wywołanej zabiegiem. Szczególnie narażeni są pacjenci z istniejącą wcześniej chorobą płuc, wadami zastawkowymi serca (zwłaszcza mitralną i aortalną) oraz pacjenci poddawani zabiegom z użyciem krążenia pozaustrojowego.

Diagnostyka opiera się na monitorowaniu hemodynamicznym z wykorzystaniem cewnika Swana-Ganza lub echokardiografii przezprzełykowej. Leczenie obejmuje optymalizację wentylacji, korekcję kwasicy i hipoksji, adekwatne leczenie przeciwbólowe oraz w cięższych przypadkach – stosowanie leków wazodylatacyjnych płucnych, takich jak tlenek azotu, prostacyklina, inhibitory fosfodiesterazy-5 czy antagoniści receptora endoteliny.

Zapobieganie i wczesne rozpoznanie okołooperacyjnego nadciśnienia płucnego ma kluczowe znaczenie dla zmniejszenia śmiertelności okołooperacyjnej, ponieważ stan ten może prowadzić do niewydolności prawokomorowej serca, zmniejszenia rzutu serca i wstrząsu kardiogennego. Odpowiednia stratyfikacja ryzyka przedoperacyjnego oraz właściwe monitorowanie śródoperacyjne są podstawą skutecznego postępowania.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl