żółtaczka patologiczna

Żółtaczka patologiczna to stan chorobowy charakteryzujący się podwyższonym poziomem bilirubiny w surowicy krwi (hiperbilirubinemia), prowadzący do zażółcenia skóry, twardówek i błon śluzowych. W przeciwieństwie do żółtaczki fizjologicznej noworodków, żółtaczka patologiczna jest zawsze objawem choroby.

Przyczyny żółtaczki patologicznej można podzielić na trzy główne kategorie: przedwątrobowe (hemolityczne), wątrobowe (miąższowe) i zewnątrzwątrobowe (cholestatyczne). Żółtaczka przedwątrobowa wynika ze zwiększonego rozpadu erytrocytów, wątrobowa z uszkodzenia hepatocytów, a zewnątrzwątrobowa z zaburzeń odpływu żółci.

Diagnostyka żółtaczki patologicznej obejmuje ocenę poziomu bilirubiny całkowitej i bezpośredniej, aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, ALP, GGTP), badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa, cholangiografia MR) oraz w wybranych przypadkach biopsję wątroby. Kluczowe jest określenie mechanizmu powstawania żółtaczki, co warunkuje dalsze postępowanie.

Leczenie żółtaczki patologicznej zależy od przyczyny podstawowej. Może obejmować farmakoterapię, leczenie endoskopowe (np. ERCP z papillotomią), zabiegi chirurgiczne czy w przypadku ciężkiej niewydolności wątroby – przeszczepienie narządu. Żółtaczka patologiczna wymaga szybkiej diagnostyki, gdyż może być objawem poważnych schorzeń wymagających pilnej interwencji.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl