testy funkcji wątroby
Testy funkcji wątroby (LFT – Liver Function Tests) to zestaw badań laboratoryjnych służących do oceny stanu i funkcjonowania wątroby. Obejmują one oznaczenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AST, GGTP, ALP), stężenia bilirubiny, albumin oraz wskaźników układu krzepnięcia (czas protrombinowy, INR).
Aminotransferazy (ALT, AST) są głównie markerami uszkodzenia hepatocytów – ich podwyższone wartości sugerują trwający proces zapalny lub martwicę komórek wątrobowych. Fosfataza alkaliczna (ALP) i gamma-glutamylotranspeptydaza (GGTP) to enzymy związane z drogami żółciowymi, których wzrost może wskazywać na cholestazę.
Bilirubina jest produktem rozpadu hemoglobiny, a jej podwyższony poziom w surowicy prowadzi do żółtaczki. Albuminy i czynniki krzepnięcia są syntetyzowane przez wątrobę, dlatego ich obniżone stężenia mogą świadczyć o upośledzeniu funkcji syntetycznej narządu w przewlekłych chorobach wątroby.
Testy funkcji wątroby są niezbędne w diagnostyce chorób wątroby takich jak wirusowe zapalenia wątroby, alkoholowa choroba wątroby, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, choroby autoimmunologiczne wątroby oraz w monitorowaniu hepatotoksyczności leków. Interpretacja wyników powinna być zawsze dokonywana w kontekście klinicznym i w odniesieniu do innych badań diagnostycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Żółtaczka noworodkowa – Diagnostyka i diagnoza
Żółtaczka noworodkowa, czyli hiperbilirubinemia, dotyczy około 60% noworodków donoszonych i 80% wcześniaków, manifestując się żółtym zabarwieniem skóry i twardówek. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym oraz pomiarze całkowitego stężenia bilirubiny w surowicy (TSB), które jest złotym standardem. Zaleca się ocenę poziomu bilirubiny między 24 a 48 godziną życia lub przed wypisem ze szpitala. Przezskórna bilirubinometria (TcB) stanowi nieinwazyjną metodę przesiewową, jednak w przypadku podwyższonych wartości konieczne jest potwierdzenie badaniem krwi. Patologiczna żółtaczka charakteryzuje się pojawieniem się objawów w pierwszych 24 godzinach życia, wzrostem TSB o >5 mg/dL/dobę lub przekroczeniem 17 mg/dL u donoszonych noworodków. Dodatkowa diagnostyka obejmuje oznaczenie bilirubiny sprzężonej (>2 mg/dL lub >20% TSB), test Coombsa, morfologię, badania w kierunku niedoboru G6PD, testy funkcji wątroby oraz obrazowanie USG jamy brzusznej.
atrezja dróg żółciowych, badanie fizykalne, bilirubina bezpośrednia, bilirubina całkowita w surowicy, cholestaza, encefalopatia bilirubinowa, fototerapia, hiperbilirubinemia, hiperbilirubinemia sprzężona, immunoglobuliny dożylne, kernicterus, krwiak podokostnowy, morfologia krwi, mózgowe porażenie dziecięce, niedobór dehydrogenazy glukozo-6-fosforanowej, niedrożność dróg żółciowych, niezgodność grup krwi, stężenie bilirubiny, test antyglobulinowy bezpośredni, test Coombsa, testy funkcji wątroby, transfuzja wymienna, żółtaczka jąder podkorowych, żółtaczka noworodkowa, żółtaczka patologiczna - Leksykon chorób i schorzeń
Rak trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Rak trzustki charakteryzuje się wysoką złośliwością i niskim 5-letnim wskaźnikiem przeżycia około 6%, co wynika z trudności w wczesnej diagnostyce spowodowanej głębokim położeniem narządu i bezobjawowym przebiegiem w początkowych stadiach. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach laboratoryjnych, w tym ocenie funkcji wątroby i markerów nowotworowych (CA 19-9 o czułości 50-75% i swoistości 83%, CEA o niskiej wartości diagnostycznej). Kluczową rolę odgrywają badania obrazowe: tomografia komputerowa (TK) z protokołem trzustkowym (czułość 90-95%), rezonans magnetyczny (MRI), cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego (MRCP, czułość 84%, swoistość 97%), endoskopowa ultrasonografia (EUS, wykrywalność 99-100%) oraz endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna (ERCP, nieprawidłowości u 90-95% pacjentów). Definitywne rozpoznanie stawia się na podstawie biopsji, najczęściej cienkoigłowej pod kontrolą EUS (EUS-FNA) o czułości 90,8% i swoistości 96,5%.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie fizykalne, badanie histologiczne, badanie przesiewowe, biomarker, biopsja cienkoigłowa, biopsja płynna, biopsja przezskórna, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, cukrzyca, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, gruczolakorak trzustki, guz trzustki, laparoskopia diagnostyczna, leczenie neoadjuwantowe, marker CA 19-9, marker nowotworowy, marskość wątroby, mutacja BRCA1, mutacja BRCA2, mutacja genetyczna, nowotwór złośliwy, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie molekularne, przerzut odległy, przerzuty, przestrzeń zaotrzewnowa, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, resekcyjność guza, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie DNA, śmiertelność, struktury naczyniowe, system TNM, sztuczna inteligencja, terapia celowana, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, zapalenie dróg żółciowych, zespół Lyncha, zmiana przedrakowa, żółtaczka, żyła krezkowa górna, żyła wrotna - Leksykon chorób i schorzeń
Ukąszenie przez pająka – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka ukąszeń pająków wymaga spełnienia trzech kluczowych kryteriów: obserwacji momentu ukąszenia, identyfikacji pająka przez entomologa oraz wystąpienia charakterystycznych objawów miejscowych lub ogólnoustrojowych. W praktyce klinicznej rozpoznanie opiera się głównie na wywiadzie i obrazie klinicznym, jednak często dochodzi do błędnej diagnozy, gdyż wiele zmian skórnych przypisywanych ukąszeniom pająków jest w rzeczywistości spowodowanych innymi patologiami, np. zakażeniem MRSA. Objawy ukąszeń różnią się w zależności od gatunku: ukąszenia czarnej wdowy (Latrodectus) charakteryzują się ostrym bólem, zaczerwienieniem, obrzękiem i objawami neurotoksycznymi utrzymującymi się 1-3 dni, natomiast brązowy pustelnik (Loxosceles) powoduje martwicę tkanek z charakterystycznym rumieniem w kształcie tarczy strzelniczej, pęcherzami i objawami ogólnoustrojowymi, takimi jak gorączka i dreszcze. W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić zakażenia, boreliozę, martwicze zapalenie powięzi, nowotwory skóry oraz wąglik skórny.
antytoksyna, borelioza, brązowy pustelnik, czarna wdowa, czas protrombinowy, dehydrogenaza mleczanowa, diagnoza różnicowa, kinaza kreatynowa, martwica tkanki, martwicze zapalenie powięzi, morfologia krwi, MRSA, neurotoksyna, objawy ogólnoustrojowe, panel biochemiczny, rabdomioliza, rumień wędrujący, testy funkcji wątroby, ukąszenie przez pająka, wąglik skórny, zakażenie MRSA, zakażenie tkanek miękkich - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wątroby – Diagnostyka i diagnoza
Rak wątroby, szczególnie rak wątrobowokomórkowy (HCC), jest często diagnozowany w zaawansowanym stadium, co ogranicza możliwości terapeutyczne. Wczesne wykrycie, z pięcioletnim przeżyciem przekraczającym 70%, wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badania laboratoryjne (m.in. alfa-fetoproteinę (AFP) z poziomem diagnostycznym powyżej 400-500 ng/ml, testy funkcji wątroby, badania w kierunku HBV i HCV oraz markery takie jak PIVKA-II i glipikan-3) oraz badania obrazowe. Ultrasonografia (USG) z czułością około 45-60% i swoistością 97% u pacjentów z marskością jest podstawowym badaniem przesiewowym, natomiast tomografia komputerowa (CT) wielofazowa i rezonans magnetyczny (MRI) stanowią złoty standard diagnostyczny, charakteryzując się wysoką dokładnością i czułością, szczególnie MRI w obrazowaniu HCC. Typowe cechy radiologiczne HCC (wzmocnienie w fazie tętniczej, wypłukiwanie kontrastu w fazie żylnej) pozwalają na postawienie diagnozy bez biopsji w wielu przypadkach.
albumina, alfa-fetoproteina, badania przesiewowe, bilirubina, biopsja płynna, biopsja wątroby, enzymy wątrobowe, glipikan-3, klasyfikacja TNM, krążące DNA nowotworowe, krążące komórki nowotworowe, marskość wątroby, obrazowanie molekularne, pozytonowa tomografia emisyjna, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny wątroby, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa wątroby, ultrasonografia wątroby, wirusowe zapalenie wątroby, wzmocnienie kontrastowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak ampulli vatera – Diagnostyka i diagnoza
Rak ampulli Vatera to rzadki nowotwór złośliwy o częstości występowania 0,5-0,9/100 000, lokalizujący się w miejscu połączenia przewodu żółciowego wspólnego i przewodu trzustkowego z dwunastnicą. Charakterystycznym objawem jest żółtaczka występująca u 72-90% pacjentów, wynikająca z obstrukcji dróg żółciowych. Diagnostyka opiera się na badaniach laboratoryjnych (podwyższona bilirubina, markery CA 19-9 i CEA), obrazowych (USG, TK, MRI, MRCP, PET-CT) oraz endoskopowych (endoskopia, ERCP, EUS, IDUS). EUS wykazuje wyższą czułość i swoistość niż TK w ocenie zaawansowania miejscowego. Biopsja, mimo ryzyka fałszywie ujemnych wyników (20-40%), pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Istotne jest określenie podtypu histologicznego (jelitowy lub trzustkowo-żółciowy), gdyż podtyp trzustkowo-żółciowy wiąże się z gorszym rokowaniem (mediana przeżycia 33-41 miesięcy vs. 72-80 miesięcy dla podtypu jelitowego).
badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, biopsja cienkoigłowa, CA 19-9, CEA, chemioterapia, chirurgia endoskopowa, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, klasyfikacja TNM, leczenie paliatywne, markery nowotworowe, niestabilność mikrosatelitarna, nowotwór trzustkowo-żółciowy, pankreatoduodenektomia, pozytronowa tomografia emisyjna, przerzut do węzłów chłonnych, przewód żółciowy, radioterapia, rak ampulli Vatera, rak brodawki Vatera, rak dwunastnicy, rak trzustki, rezonans magnetyczny, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, ultrasonografia jamy brzusznej, zabieg Whipple’a, zażółcenie skóry, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Talasemia – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Talasemia to dziedziczne zaburzenie hemoglobiny prowadzące do nieskutecznej erytropoezy i różnego stopnia niedokrwistości, od bezobjawowego nosicielstwa po ciężkie postaci wymagające regularnych transfuzji. Klasyfikacja obejmuje alfa- i beta-talasemię, a leczenie zależy od nasilenia choroby. Standardowa terapia ciężkich postaci obejmuje transfuzje koncentratu krwinek czerwonych (do 20 ml/kg co 3-4 tygodnie) z celem utrzymania poziomu hemoglobiny 9-10 g/dl, terapię chelatującą żelazo (np. deferoksaminę lub doustne chelatory) w celu zapobiegania przeładowaniu żelazem oraz suplementację kwasu foliowego. Przeszczep szpiku kostnego od zgodnego dawcy pozostaje jedyną metodą potencjalnie leczniczą. Nowoczesne opcje terapeutyczne to m.in. luspatercept oraz terapia genowa CASGEVY zatwierdzona przez FDA w 2024 roku dla pacjentów powyżej 12 lat z beta-talasemią zależną od transfuzji.
echokardiografia, ferrytyna w surowicy, gęstość mineralna kości, hematolog, koncentrat krwinek czerwonych, kwas foliowy, monitorowanie parametrów życiowych, morfologia krwi, nieskuteczna erytropoeza, pielęgniarka hematologiczna, poradnictwo genetyczne, poziom hemoglobiny, próby wątrobowe, przeładowanie żelazem, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep szpiku kostnego, rezonans magnetyczny serca, stan odżywienia, talasemia, terapia genowa, testy funkcji wątroby, tlenoterapia, transfuzja koncentratu krwinek czerwonych, transfuzja krwi - Leksykon chorób i schorzeń
Mukowiscydoza – Epidemiologia
Mukowiscydoza (CF) jest najczęstszą dziedziczną chorobą genetyczną w populacji kaukaskiej, charakteryzującą się postępującym uszkodzeniem układu oddechowego i pokarmowego. Współczynnik zachorowalności w populacjach europejskich wynosi obecnie około 1/3000 do 1/6000 żywych urodzeń, z różnicami etnicznymi: 1/3000-4000 u kaukaskich, 1/9200-9500 u Latynosów, 1/15000-17000 u Afroamerykanów oraz 1/31000 u Azjatów. Diagnostyka opiera się na badaniach przesiewowych noworodków (NBS), które umożliwiają wczesne wykrycie u ponad 75% pacjentów do 2. roku życia. Odkrycie genu CFTR umożliwiło wprowadzenie terapii modulatorowych oraz poprawę rokowania, co skutkuje medianą przeżycia około 50 lat w krajach rozwiniętych (np. 44,4 lata w Irlandii, 47,4 w USA, 52,1 w Kanadzie). Epidemiologia CF różni się geograficznie, z najwyższą zapadalnością w Europie (8-12/100 000 mieszkańców) i najniższą w Azji, gdzie choroba jest często niedodiagnozowana. W krajach arabskich mediana przeżycia wynosi 10-20 lat, co podkreśla potrzebę lepszej diagnostyki i opieki.
badania przesiewowe nosicieli, badania przesiewowe noworodków, badanie kohortowe, CFTR, choroba wątroby związana z mukowiscydozą, chorobowość, ciężkość choroby, dysfunkcja płuc, funkcja płuc, gen CFTR, hepatomegalia, lek immunosupresyjny, mukowiscydoza, mutacja F508del, niedrożność smółkowa, niewydolność trzustki, przeszczepienie narządów, rak jelita grubego, standaryzowany współczynnik zapadalności, status społeczno-ekonomiczny, testy funkcji wątroby, układ oddechowy, układ pokarmowy, współczynnik zachorowalności - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie wątroby alkoholowe – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie wątroby alkoholowe (AZWA) to ostry zespół kliniczny charakteryzujący się nagłym początkiem żółtaczki w ciągu ostatnich 8 tygodni oraz nieprawidłowościami w funkcjonowaniu wątroby u pacjentów z długotrwałym, intensywnym spożywaniem alkoholu (≥3 standardowe drinki/dzień u kobiet, ≥4 u mężczyzn przez minimum 6 miesięcy). Diagnostyka opiera się na kryteriach Narodowego Instytutu ds. Nadużywania Alkoholu i Alkoholizmu, obejmujących m.in. stężenie bilirubiny całkowitej ≥3 mg/dl (51,3 μmol/l), aktywność AST ≥50 U/l (0,83 μkat/l) z AST/ALT ≥1,5 oraz AST i ALT zazwyczaj <400 U/l (6,68 μkat/l). Badania laboratoryjne wykazują podwyższoną bilirubinę, GGTP, wydłużony czas protrombinowy/INR, obniżone albuminy, leukocytozę z neutrofilią (>20,0 x 10^9/l) oraz podwyższone CRP jako marker zapalenia. Diagnostyka różnicowa obejmuje wykluczenie innych przyczyn uszkodzenia wątroby, takich jak wirusowe zapalenia, choroby autoimmunologiczne czy polekowe uszkodzenia. Biopsja wątroby, choć nie jest rutynowo wymagana, pozostaje złotym standardem potwierdzającym rozpoznanie w około 85-95% przypadków i jest wskazana w diagnostycznych wątpliwościach lub przed leczeniem farmakologicznym.
aminotransferazy, autoimmunologiczna choroba wątroby, białko C-reaktywne, bilirubina całkowita, biopsja wątroby, choroba alkoholowa wątroby, choroba Wilsona, ciałka Mallory’ego-Denka, cytokeratyna 18, czas protrombinowy, dysfunkcja wątroby, elastografia przejściowa, fosfatydyloetanol, funkcja dyskryminacyjna Maddreya, gamma-glutamylotranspeptydaza, Model for End-Stage Liver Disease, morfologia krwi, niealkoholowa stłuszczeniowa choroba wątroby, polekowe uszkodzenie wątroby, rak wątrobowokomórkowy, ropień wątroby, stosunek AST/ALT, testy funkcji wątroby, transferyna uboga w węglowodany, ultrasonografia jamy brzusznej, wirusowe zapalenie wątroby, zapalenie dróg żółciowych, zapalenie wątroby alkoholowe, żółtaczka - Leksykon chorób i schorzeń
Rak pęcherzyka żółciowego – Diagnostyka i diagnoza
Rak pęcherzyka żółciowego (RPŻ) to rzadki, agresywny nowotwór, którego diagnostyka jest utrudniona ze względu na głęboką lokalizację narządu i brak specyficznych objawów we wczesnych stadiach. Około 80% przypadków diagnozowanych jest w zaawansowanym stadium, co pogarsza rokowanie. Diagnostyka obejmuje badania laboratoryjne, w tym testy funkcji wątroby (bilirubina, albumina, fosfataza zasadowa, AST, ALT, GGT) oraz markery nowotworowe, takie jak CEA i CA 19-9 (o czułości 72% i swoistości 96%), a także dodatkowe markery CA 242, CA 15-3 i CA 125. Badania obrazowe, w tym ultrasonografia (czułość 85%, swoistość 80%), endoskopowa ultrasonografia (EUS), tomografia komputerowa (TK) z fazą tętniczą i żylną (czułość 99%, swoistość 76%), rezonans magnetyczny (MR/MRCP) oraz PET-CT, są kluczowe do oceny lokalizacji, zaawansowania i przerzutów. Procedury endoskopowe, takie jak ERCP i biopsje, umożliwiają ocenę drożności dróg żółciowych i pobranie materiału do badania histopatologicznego, które jest jedyną metodą potwierdzającą rozpoznanie.
badanie histopatologiczne, biopsja cienkoigłowa, CA 19-9, CEA, cholecystektomia, dysfagia, enzymy wątrobowe, ERCP, EUS, kamica pęcherzyka żółciowego, klasyfikacja TNM, laparoskopia diagnostyczna, morfologia krwi, MRCP, naciekanie struktur, PET-CT, pogrubienie ściany pęcherzyka żółciowego, polipy pęcherzyka żółciowego, przerzuty nowotworowe, PTC, rak pęcherzyka żółciowego, rezonans magnetyczny, testy funkcji wątroby, tomografia komputerowa, USG jamy brzusznej, xanthogranulomatous cholecystitis