biopsja gruboigłowa
Biopsja gruboigłowa to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu tkanki za pomocą specjalnej igły o większej średnicy (zwykle 14-18G). W przeciwieństwie do biopsji cienkoigłowej, umożliwia ona pozyskanie większego fragmentu tkanki, co pozwala na pełniejszą ocenę histopatologiczną, w tym architektury tkankowej.
Metoda ta jest szczególnie wartościowa w diagnostyce zmian nowotworowych, zwłaszcza guzów piersi, prostaty, płuc, wątroby i nerek. Zwiększa dokładność diagnostyczną, umożliwiając rozróżnienie między zmianami łagodnymi a złośliwymi oraz pozwalając na określenie typu histologicznego nowotworu i jego cech biologicznych.
Biopsja gruboigłowa może być wykonywana pod kontrolą różnych technik obrazowania (USG, mammografia, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny), co zwiększa precyzję nakłucia. Zabieg przeprowadza się zwykle w znieczuleniu miejscowym, a potencjalne powikłania obejmują krwawienie, infekcję oraz uszkodzenie sąsiadujących struktur anatomicznych.
W onkologii biopsja gruboigłowa stanowi często niezbędny element diagnostyki przedoperacyjnej, umożliwiając zaplanowanie optymalnego leczenia (chirurgicznego, systemowego lub skojarzonego) w oparciu o dokładną charakterystykę histopatologiczną i immunohistochemiczną pobranego materiału.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mastitis – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie sutka (mastitis) diagnozuje się głównie na podstawie wywiadu i badania fizykalnego, uwzględniając objawy takie jak jednostronna bolesność, zaczerwienienie, gorączka powyżej 38,5°C oraz powiększenie regionalnych węzłów chłonnych. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie raka zapalnego piersi, zwłaszcza przy braku poprawy po antybiotykoterapii lub atypowym przebiegu. Ultrasonografia piersi pozwala na rozróżnienie zapalenia od ropnia oraz zmian nowotworowych, a w przypadku podejrzenia ropnia wskazane jest wykonanie aspiracji pod kontrolą USG z badaniem mikrobiologicznym. Diagnostyka mikrobiologiczna nie jest rutynowa, ale zalecana przy ciężkich infekcjach, zakażeniach szpitalnych, nawrotach lub braku odpowiedzi na leczenie. W przypadku mastitis u bydła mlecznego stosuje się m.in. liczenie komórek somatycznych (SCC > 200 000 komórek/ml), test California Mastitis Test (CMT), PCR oraz nowoczesne metody jak termografia i cytometria przepływowa.
antybiotykoterapia, aspiracja cienkoigłowa, badanie fizykalne, badanie mikrobiologiczne, biomarker, biopsja, biopsja gruboigłowa, California Mastitis Test, cytometria przepływowa, dehydrogenaza mleczanowa, fosfataza alkaliczna, gruźlica, hodowla bakteryjna, mammografia, poradnictwo laktacyjne, przetoka sutkowa, rak zapalny piersi, ropień, ropień piersi, sarkoidoza, technika molekularna, ultrasonografia piersi, węzły chłonne regionalne, zakażenie grzybicze, zapalenie przewodów mlecznych, zapalenie sutka, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi u mężczyzn (MBC) stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, z około 2800 diagnozami rocznie w USA. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, ze zwróceniem uwagi na czynniki ryzyka, takie jak historia rodzinna raka piersi/jajnika oraz mutacje BRCA1/2. Badanie kliniczne obejmuje ocenę guzków, zmian skórnych, brodawki sutkowej oraz węzłów chłonnych pachowych. Podstawowymi badaniami obrazowymi są mammografia (czułość ~92%, swoistość ~90%), USG piersi (szczególnie u mężczyzn <25 r.ż.) oraz MRI jako badanie uzupełniające. Biopsja gruboigłowa (CNB) jest preferowaną metodą potwierdzenia rozpoznania, umożliwiającą ocenę architektury tkanki i ewentualnego nacieku. Biopsja węzłów chłonnych, zwłaszcza węzła wartowniczego, pozwala na ocenę rozsiewu nowotworu.
badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie kliniczne piersi, badanie obrazowe, badanie ultrasonograficzne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, biopsja węzła wartowniczego, biopsja węzłów chłonnych, brodawka sutkowa, ginekomastia, guzek piersi, mammografia diagnostyczna, mutacja genu BRCA, potrójnie ujemny rak piersi, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, rak in situ, rak piersi u mężczyzn, receptor estrogenowy, receptor HER2, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, scyntygrafia kości, status HER2, system TNM, tomografia komputerowa, węzły chłonne pachowe, wskaźnik Ki-67 - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy – Diagnostyka i diagnoza
Guzy to zmiany o różnej konsystencji (miękkie, twarde, sprężyste), które mogą występować w dowolnej lokalizacji ciała i mieć charakter łagodny lub złośliwy. Diagnostyka guzów opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach obrazowych takich jak USG, TK, MRI, mammografia i PET-CT, które pozwalają ocenić lokalizację, rozmiar, strukturę i unaczynienie zmiany. Biopsje (cienkoigłowa, gruboigłowa, chirurgiczna) stanowią złoty standard w potwierdzeniu charakteru guza i umożliwiają ocenę histopatologiczną, w tym typ komórek i stopień zróżnicowania. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się cechy kliniczne i obrazowe sugerujące łagodność (np. powolny wzrost, dobrze odgraniczone brzegi) lub złośliwość (szybki wzrost, nieregularne granice, objawy systemowe). Markery nowotworowe (CEA, AFP, hCG, PSA, CA 15-3, CA 125) wspomagają diagnostykę, ale nie są specyficzne.
alfa-fetoproteina, antygen karcynoembrionalny, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, chemioterapia, dysfagia, gonadotropina kosmówkowa, guz łagodny, guz tkanki miękkiej, hormonoterapia, immunoterapia, limfadenopatia, mammografia, marker nowotworowy, nowotwór złośliwy, orchidektomia, patomorfolog, radioterapia, rak jajnika, rak piersi, rak prostaty, rak wątrobowokomórkowy, rezonans magnetyczny, ropień, swoisty antygen sterczowy, terapia celowana, tomografia komputerowa, torbiel, ultrasonografia, węzeł chłonny regionalny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołowy in situ – Epidemiologia
Rak gruczołowy in situ (LCIS) stanowi około 1-2% wszystkich nowotworów piersi, z częstością wykrywania 0,5-1,5% w biopsjach łagodnych zmian piersi oraz 1,8-2,5% wszystkich biopsji piersi. W ostatnich dekadach obserwuje się wzrost częstości występowania LCIS, m.in. z 2,0 do 2,75 na 100 000 kobiet w latach 2000-2009, co wiąże się z upowszechnieniem mammografii przesiewowych i stosowaniem hormonalnej terapii zastępczej. LCIS diagnozowany jest najczęściej u kobiet w wieku 45-49 lat, czyli około 10-15 lat wcześniej niż inwazyjny rak piersi. Kobiety z LCIS mają 7-12-krotnie wyższe ryzyko rozwoju inwazyjnego raka piersi, z ryzykiem 7,1% w ciągu 10 lat i 15-20% w ciągu 15-20 lat od diagnozy. Rak piersi po LCIS może mieć charakter zarówno przewodowy, jak i zrazikowy, przy czym odsetek raków zrazikowych jest wyższy (do 45%) niż w populacji ogólnej. Nowotwory te cechują się korzystniejszymi cechami prognostycznymi, co przekłada się na lepsze 5-letnie przeżycie specyficzne (91% vs. 85%).
biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, chemoprewencja, częstość występowania, eksemestan, hormonalna terapia zastępcza, inhibitor aromatazy, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak zrazikowy, Ki67, mammografia przesiewowa, marker molekularny, rak gruczołowy in situ, rak przewodowy, rak przewodowy in situ, rak zrazikowy, raloksyfen, receptor hormonalny, rezonans magnetyczny piersi, rokowanie, selektywny modulator receptora estrogenowego, stopień złośliwości, tamoksyfen, tomosynteza cyfrowa piersi, wywiad rodzinny - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Diagnostyka i diagnoza
Rak zapalny piersi (IBC) to rzadki (1-5% przypadków) i agresywny nowotwór piersi, klasyfikowany jako T4d w systemie TNM, charakteryzujący się szybkim początkiem objawów (rumień, obrzęk, „skórka pomarańczy”) trwających do 6 miesięcy i zajęciem co najmniej 1/3 powierzchni piersi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia o czułości ~68%, USG, MRI z czułością do 98-100%) oraz biopsji (gruboigłowa, skóry, węzłów chłonnych). Typowe cechy histopatologiczne to zatory nowotworowe w naczyniach limfatycznych skóry, choć ich brak nie wyklucza rozpoznania. IBC jest zwykle diagnozowany w stadium co najmniej III (IIIB, IIIC lub IV), z około 33% pacjentek mających przerzuty odległe przy rozpoznaniu. Kompleksowa ocena zaawansowania obejmuje badania laboratoryjne, CT, scyntygrafię kości i PET/CT.
antracykliny, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia neoadjuwantowa, docetaksel, hormonoterapia, inhibitory aromatazy, klasyfikacja AJCC, klasyfikacja TNM, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia, lumpektomia, mammografia, mastektomia, morfologia krwi, obrzęk, paklitaksel, PET-CT, potrójnie ujemny rak piersi, radioterapia, rak inwazyjny, rak zapalny piersi, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny, rumień, scyntygrafia kości, skórka pomarańczowa, status HER2, taksany, tamoksyfen, terapia celowana, tomografia komputerowa, trastuzumab, ultrasonografia, zapalenie piersi, zator nowotworowy - Leksykon chorób i schorzeń
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki – Diagnostyka i diagnoza
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki (AZT) to rzadka forma przewlekłego zapalenia trzustki o podłożu autoimmunologicznym, której diagnostyka jest kluczowa ze względu na podobieństwo objawów do raka trzustki. Rozpoznanie opiera się na kryteriach ICDC, uwzględniających obrazowanie (TK, MRI, MRCP, EUS, ERCP), badania serologiczne (szczególnie poziom IgG4 >135 mg/dl z czułością ~86% i swoistością ~96% dla typu 1 AZT), histopatologię oraz odpowiedź na leczenie glikokortykosteroidami (np. prednizon 40 mg/dobę oceniany po 2 tygodniach). Typ 1 AZT charakteryzuje się limfoplazmocytarnym naciekiem i podwyższonym IgG4, natomiast typ 2 – zmianami granulocytarnymi i brakiem podwyższonego IgG4. Diagnostyka różnicowa z rakiem trzustki jest wyzwaniem, wymagającym kompleksowej oceny klinicznej, obrazowej i laboratoryjnej, ze szczególnym uwzględnieniem cech obrazowych (np. „kiełbaskowate” powiększenie trzustki, otoczka torebkowa) oraz markerów nowotworowych.
autoimmunologiczne zapalenie trzustki, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, bliznowacenie trzustki, cholangiopankreatografia rezonansu magnetycznego, elastografia EUS, endoskopowa cholangiopankreatografia wsteczna, endoskopowa ultrasonografia, glikokortykosteroid, idiopatyczne zapalenie trzustki, immunoglobulina G4, komórki plazmatyczne, kortykosteroid, kryteria diagnostyczne, niewydolność wewnątrzwydzielnicza, pozorny współczynnik dyfuzji, przewlekłe zapalenie trzustki, rak trzustki, rezonans magnetyczny, stwardniające zapalenie dróg żółciowych, tomografia komputerowa, włóknienie trzustki, zapalenie żył - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Diagnostyka i diagnoza
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) stanowi stadium 0 raka piersi, charakteryzując się obecnością komórek nowotworowych ograniczonych do przewodów mlekowych bez naciekania tkanek otaczających. Diagnostyka opiera się głównie na mammografii, gdzie DCIS manifestuje się jako mikrozwapnienia o rozmiarach od 2 do 300 μm, z charakterystyczną liniową lub segmentalną dystrybucją, co wskazuje na rozprzestrzenianie się choroby. Dodatkowo stosuje się USG i MRI, które cechują się wysoką czułością, szczególnie MRI z kontrastem, umożliwiające precyzyjną ocenę zakresu zmiany przedoperacyjnie. Potwierdzenie rozpoznania wymaga biopsji gruboigłowej pod kontrolą obrazowania, z oceną histopatologiczną obejmującą stopień zróżnicowania (Grade I-III), wzory architektoniczne (comedo, lity, brodawkowaty, sitowaty, mikrobrodawkowaty) oraz status receptorów hormonalnych (ER, PR), co ma kluczowe znaczenie dla dalszego leczenia.
badanie histopatologiczne, badanie mammograficzne, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, inwazyjny rak piersi, mammografia, margines chirurgiczny, martwica typu comedo, mikrozwapnienia, MRI z kontrastem, radioterapia, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny, terapia hormonalna, test Oncotype DX, trudność w połykaniu, typ brodawkowaty, ultrasonografia piersi, zmiana przedinwazyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Patofizjologia i mechanizm
Guzy piersi są jedną z najczęstszych patologii zgłaszanych przez pacjentki, a ich etiologia jest ściśle związana z zaburzeniami hormonalnymi, zwłaszcza nadmierną ekspozycją na estrogeny i nieprawidłowym stosunkiem estrogenów do progesteronu. Terapia estrogenowa trwająca ponad 8 lat u kobiet po menopauzie zwiększa ryzyko łagodnych zmian piersi 1,7-krotnie, a estrogeny i progesteron mogą podnosić częstość proliferacyjnych zmian łagodnych nawet o 74%. W diagnostyce obrazowej ultrasonografia odgrywa kluczową rolę, gdzie cechy takie jak hipoechogeniczność, nieregularne granice, spikulacje czy zwiększone unaczynienie mają wysoką wartość predykcyjną dla złośliwości (około 82-88%). W przypadku podejrzanych zmian zalecana jest biopsja gruboigłowa ze względu na wyższą czułość i swoistość w wykrywaniu inwazji nowotworowej w porównaniu do biopsji cienkoigłowej.
atypowa hiperplazja, biopsja gruboigłowa, biopsja rdzeniowa, estrogen i progesteron, gen BRCA, gruczoł piersiowy, gruczolakowłókniak, guz piersi, HER2, hiperplazja, hipoechogeniczność, inwolucja, lek antyestrogenowy, martwica tłuszczowa, mastitis, mastopatia cukrzycowa, mastopatia włóknisto-torbielowata, mutacja genu naprawy DNA, nowotwór złośliwy piersi, rak zapalny piersi, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, ropień piersi, szlak PI3K/AKT, tamoksyfen, terapia estrogenowa, torbiel, uszkodzenie DNA, zapalenie gruczołu piersiowego - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększone węzły chłonne – Patofizjologia i mechanizm
Powiększenie węzłów chłonnych (limfadenopatia) jest wynikiem złożonych procesów immunologicznych, w których kluczową rolę odgrywa zwiększony napływ i proliferacja limfocytów T i B w węźle chłonnym, przewyższający ich odpływ. Mechanizm ten obejmuje prezentację antygenów, ekspansję klonalną komórek limfoidalnych oraz reakcję zapalną prowadzącą do rozciągnięcia torebki limfatycznej i miejscowej tkliwości. Limfadenopatia może mieć etiologię infekcyjną (wirusową, bakteryjną, grzybiczą, pasożytniczą), autoimmunologiczną (np. SLE, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza) lub nowotworową (chłoniaki, białaczki, przerzuty). Charakterystyka kliniczna węzłów (bolesność, konsystencja, mobilność, czas trwania) oraz lokalizacja (lokalna vs uogólniona) dostarczają istotnych wskazówek diagnostycznych, a uogólniona limfadenopatia często wskazuje na choroby systemowe lub nowotworowe. W diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne (morfologia, serologie, testy immunologiczne) oraz obrazowe (USG, TK, MRI, PET), a złotym standardem pozostaje biopsja węzła chłonnego.
angina paciorkowcowa, białaczka, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacięciowa, biopsja wycinkowa, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba autoimmunologiczna, choroba Gauchera, choroba spichrzeniowa, dysfagia, ekspansja klonalna, gruźlica, infekcja bakteryjna, infekcja grzybicza, infekcja wirusowa, komórka plazmatyczna, komórka prezentująca antygen, limfadenopatia, limfocyt, macierz pozakomórkowa, mononukleoza zakaźna, naczynie limfatyczne, płyn limfatyczny, powiększony węzeł chłonny, próba tuberkulinowa, przeciwciało przeciwjądrowe, przerzut nowotworowy, reumatoidalne zapalenie stawów, ropień węzła chłonnego, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, układ immunologiczny, układ siateczkowo-śródbłonkowy, uogólniona limfadenopatia, węzeł chłonny, zakażenie pasożytnicze, zapalenie migdałków, zespół nabytego niedoboru odporności - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy desmoidowe – Leczenie
Guzy desmoidowe (fibromatoza desmoidalna) to miejscowo agresywne nowotwory tkanki łącznej, charakteryzujące się brakiem przerzutów, ale wysokim ryzykiem naciekania tkanek i nawrotów (25-60% po leczeniu chirurgicznym). Obecnie preferowaną strategią pierwszego rzutu jest aktywna obserwacja („watch and wait”) z monitorowaniem obrazowym co 3-6 miesięcy, gdyż około 20% guzów ulega samoistnej regresji. Chirurgia jest zarezerwowana dla guzów ściany brzucha opornych na obserwację lub powodujących poważne objawy, a celem jest wycięcie guza z marginesem zdrowej tkanki, co bywa utrudnione ze względu na naciekający charakter zmian. Radioterapia stosowana jest jako leczenie uzupełniające lub ratunkowe, z dawkami mediana 54 Gy (zakres 39-66 Gy), skuteczna u około 75% pacjentów, ale z ryzykiem powikłań, zwłaszcza w obrębie jamy brzusznej. Terapie systemowe, w tym nowo zatwierdzony w 2023 r. nirogacestat (150 mg p.o. 2x dziennie), inhibitory kinazy tyrozynowej (sorafenib, imatynib, pazopanib) oraz chemioterapia (schematy oparte na doksorubicynie lub metotreksacie z alkaloidami vinca), są wskazane w przypadku progresji, objawowych guzów lub u pacjentów z FAP. Nirogacestat wykazał w badaniu DeFi 41% odpowiedzi obiektywnych i 76% przeżycia wolnego od progresji po 2 latach.
aktywna obserwacja, antyoksydant, badanie obrazowe, biopsja gruboigłowa, chemioterapia, cyklooksygenaza-2, dakarbazyna, doksorubicyna, działanie niepożądane, fibromatoza desmoidalna, guz desmoidowy, hormonoterapia, ibuprofen, imatynib, inhibitor gamma-sekretazy, inhibitor kinazy tyrozynowej, karboplatyna, krioablacja, leczenie chirurgiczne, leczenie ratunkowe, leczenie uzupełniające, metotreksat, mięsak, naciekanie tkanki, naproksen, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nirogacestat, pazopanib, przeztętnicza chemoembolizacja, radioterapia, rodzinna polipowatość gruczolakowata, samoistna regresja, sorafenib, strategia watch and wait, sulindak, tamoksyfen, tkanka łączna, wiązka promieniowania, winblastyna, winorelbina, wtórny nowotwór złośliwy, zespół specjalistyczny, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Objawy
Zapalny rak piersi (IBC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór stanowiący 1-5% wszystkich przypadków raka piersi, charakteryzujący się szybkim zajęciem naczyń limfatycznych skóry piersi przez komórki nowotworowe. Klinicznie manifestuje się nagłym zaczerwienieniem obejmującym co najmniej jedną trzecią piersi, obrzękiem, skórką pomarańczową (peau d’orange), ociepleniem oraz zmianami w obrębie brodawki sutkowej (inwersja, spłaszczenie, zmiana zabarwienia). Typowe jest również powiększenie węzłów chłonnych pachowych i nadobojczykowych. Objawy rozwijają się gwałtownie, zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, co odróżnia IBC od innych postaci raka piersi. Diagnostyka wymaga różnicowania z mastitis, zwłaszcza w kontekście braku odpowiedzi na antybiotykoterapię. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, obrazowych (mammografia, USG, MRI) oraz histopatologicznych, potwierdzających obecność inwazyjnego raka piersi.
biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, ból piersi, chemioterapia neoadjuwantowa, hipertermia miejscowa, inwersja brodawki sutkowej, komórki nowotworowe, mammografia, mutacja genu p53, naczynia limfatyczne, obrzęk piersi, przerzuty, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, rak potrójnie ujemny, receptor HER2, receptory estrogenowe, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny, rumień skóry, skórka pomarańczowa, stadium zaawansowania raka, ultrasonografia, węzły chłonne nadobojczykowe, węzły chłonne pachowe, wskaźnik przeżycia, zajęcie naczyń limfatycznych, zapalenie piersi, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi nawrotowy – Diagnostyka i diagnoza
Nawrót raka piersi definiowany jest jako ponowne pojawienie się choroby nowotworowej po zakończonym leczeniu pierwotnym, mogący manifestować się jako wznowa miejscowa, regionalna lub przerzuty odległe. Diagnostyka nawrotu opiera się na badaniach obrazowych takich jak mammografia (wykrywająca 8-50% wznów ipsilateralnych), ultrasonografia, rezonans magnetyczny (MRI) o czułości tkankowej 99%, tomografia komputerowa (CT), PET/CT oraz scyntygrafia kości. Biopsja pozostaje złotym standardem potwierdzenia nawrotu i oceny profilu molekularnego guza, co jest kluczowe dla wyboru terapii. W diagnostyce pomocne są także markery nowotworowe (CEA, CA 27.29) oraz nowoczesne metody, takie jak biopsja płynna wykrywająca krążące DNA guza (ctDNA), umożliwiająca wykrycie nawrotu średnio 15 miesięcy przed objawami klinicznymi. Testy genomowe, np. Oncotype DX Breast Recurrence Score, pozwalają ocenić ryzyko nawrotu (wynik 26-100 wskazuje na wysokie ryzyko) i wspierają personalizację leczenia.
antygen rakowo-zarodkowy, badanie PET-CT, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, brodawka sutkowa, dół pachowy, krążące DNA guza, martwica tłuszczowa, mutacja BRCA, Oncotype DX, potrójnie ujemny rak piersi, pozytonowa tomografia emisyjna, profil molekularny guza, rak piersi nawrotowy, rak zapalny piersi, receptor hormonalny, scyntygrafia kości, tomografia komputerowa, utrata masy ciała, wysięk surowiczy, wznowa miejscowa, wznowa odległa, wznowa regionalna, zabieg oszczędzający pierś, zajęcie węzłów chłonnych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u kobiet, a wczesne wykrycie znacząco poprawia rokowanie – 99% pacjentek z wczesnym stadium przeżywa 5 lat po diagnozie. Diagnostyka obejmuje badania przesiewowe, takie jak samobadanie piersi, badanie kliniczne oraz mammografię wykonywaną co 2 lata u kobiet w wieku 40-74 lat, zgodnie z zaleceniami USPSTF z 2023 roku. W diagnostyce obrazowej stosuje się mammografię (przesiewową i diagnostyczną), ultrasonografię (USG), rezonans magnetyczny (MRI) z kontrastem oraz zaawansowane techniki jak tomosynteza 3D, PET-CT, scyntygrafię piersi i elastografię MRI. Biopsja (cienkoigłowa, gruboigłowa, chirurgiczna) pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. System TNM AJCC służy do oceny zaawansowania choroby, a badania receptorów hormonalnych (ER, PR) i HER2 oraz testy molekularne (np. Oncotype DX) umożliwiają personalizację terapii.
antygen karcinoembrionalny, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, badanie obrazowe, badanie PET-CT, badanie przesiewowe, badanie skriningowe, białko HER2, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, gęsta tkanka piersiowa, hybrydyzacja in situ, immunoterapia, inwazyjny rak zrazikowy, lumpektomia, mammografia, mammografia 3D, mammografia diagnostyczna, mammografia przesiewowa, marker nowotworowy, mastektomia, mikrozwapnienie, morfologia krwi, mutacja genu BRCA, nowotwór złośliwy, obrazowanie dyfuzyjne, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut nowotworowy, radioterapia, rak in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, system TNM, sztuczna inteligencja w diagnostyce, terapia celowana, terapia hormonalna, test Oncotype DX, tomosynteza cyfrowa, ultrasonografia piersi, węzły chłonne pachowe - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołowy in situ – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak gruczołowy in situ (LCIS) to nieprawidłowy rozrost komórek w zrazikach gruczołu piersiowego, klasyfikowany jako zmiana przednowotworowa, a nie nowotwór złośliwy. LCIS charakteryzuje się pozostawaniem komórek w obrębie zrazików bez naciekania tkanek sąsiednich. Wyróżnia się podtypy: klasyczny (CLCIS), pleomorficzny (PLCIS) i florydny, z których PLCIS i florydny wymagają bardziej agresywnego leczenia. Kobiety z LCIS mają 7-12-krotnie zwiększone ryzyko rozwoju inwazyjnego raka piersi, z ryzykiem około 10% w ciągu 10 lat i 20-25% po 20 latach obserwacji. Diagnostyka opiera się na biopsji gruboigłowej lub chirurgicznej oraz badaniu histopatologicznym, gdyż LCIS rzadko jest widoczny w badaniach obrazowych, takich jak mammografia czy USG.
anastrozol, badanie histopatologiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, DCIS, eksemestan, florydny LCIS, hormonoterapia, inhibitor aromatazy, klasyczny LCIS, LCIS, letrozol, lumpektomia, mammografia, MRI piersi, pleomorficzny LCIS, profilaktyczna mastektomia obustronna, rak gruczołowy in situ, rak inwazyjny, rak przewodowy in situ, raloksyfen, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, SERM, tamoksyfen, USG piersi, zrazik gruczołu piersiowego - Leksykon chorób i schorzeń
Obrzęk węzłów chłonnych – Diagnostyka i diagnoza
Limfadenopatia, definiowana jako powiększenie węzłów chłonnych, jest objawem reakcji układu odpornościowego na różnorodne czynniki chorobowe, najczęściej infekcje, rzadziej choroby autoimmunologiczne, nowotwory lub działania leków. Diagnostyka powinna rozpocząć się od szczegółowego wywiadu i badania fizykalnego, oceniającego lokalizację, wielkość (węzły >2 cm mogą sugerować proces nowotworowy), konsystencję, ruchomość i bolesność węzłów. Badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi z rozmazem, markery stanu zapalnego (OB, CRP), testy serologiczne w kierunku infekcji (EBV, HIV, HBV) oraz badania biochemiczne. Obrazowanie (USG, RTG klatki piersiowej, TK, MRI, PET-CT) jest kluczowe dla oceny charakteru i rozległości zmian. Biopsja węzła chłonnego, szczególnie excizyjna, pozostaje złotym standardem diagnostycznym w przypadkach utrzymującej się limfadenopatii (>2-4 tygodnie), braku odpowiedzi na leczenie, objawów ogólnych (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała) lub lokalizacji nadobojczykowej.
badania biochemiczne, badanie podmiotowe, badanie przedmiotowe, białko C-reaktywne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Gauchera, choroba kociego pazura, choroba Niemanna-Picka, choroba Stilla, gruźlica, hepatosplenomegalia, kiła, limfadenopatia, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, niedokrwistość hemolityczna, nocne poty, obrzęk węzłów chłonnych, odczyn Biernackiego, ostra białaczka limfoblastyczna, PET-CT, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, rtg klatki piersiowej, sarkoidoza, splenomegalia, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł Virchowa, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Włókniakogruczolak piersi (fibroadenoma) to łagodny guz piersi, najczęściej występujący u kobiet w wieku 14-35 lat, dotykający około 10% populacji żeńskiej. Charakteryzuje się dobrze odgraniczoną, ruchomą, gładką i elastyczną masą o średnicy zwykle poniżej 2-3 cm, zbudowaną z tkanki gruczołowej i łącznej. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii (preferowanej u młodszych kobiet), mammografii (u kobiet powyżej 35. roku życia) oraz biopsji gruboigłowej lub cienkoigłowej. Włókniakogruczolak zwykle nie powoduje bólu ani zmian skórnych i często wykrywany jest przypadkowo. W większości przypadków leczenie ogranicza się do obserwacji klinicznej i obrazowej co 3-6 miesięcy, z edukacją pacjentki dotyczącą samobadania piersi i rozpoznawania objawów alarmowych.
ablacja prądem radiowym, badania obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja mammotomiczna, biopsja wycinkowa, cefotaksym, ketorolak, krioablacja, łagodny guz piersi, lumpektomia, objaw skórki pomarańczowej, parametry życiowe, patolog, powikłania pooperacyjne, samobadanie piersi, tkanka gruczołowa, transformacja złośliwa, ultrasonografia piersi, wciągnięcie brodawki sutkowej, wyciek z brodawki sutkowej, znieczulenie ogólne - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiele piersi – Diagnostyka i diagnoza
Torbiele piersi to łagodne, wypełnione płynem zmiany w tkance gruczołowej, stanowiące około 25% wszystkich mas piersiowych. Mogą występować jako mikrotorbiele, niewyczuwalne palpacyjnie, lub makrotorbiele o średnicy 2,5-5 cm, które są wyczuwalne i mogą powodować dyskomfort. Diagnostyka opiera się na trójstopniowym podejściu: badaniu klinicznym, badaniach obrazowych (USG jako metoda z wyboru, mammografia u kobiet powyżej 30-35 lat oraz MRI w wybranych przypadkach) oraz biopsji cienkoigłowej (FNA) lub gruboigłowej (CNB). USG pozwala z 95-100% czułości odróżnić torbiele proste (bezechowe, gładkie, z wzmocnieniem akustycznym) od złożonych i powikłanych, które mogą wymagać dalszej diagnostyki ze względu na ryzyko złośliwości (23-31% torbieli złożonych). Aspiracja cienkoigłowa jest zarówno narzędziem diagnostycznym, jak i terapeutycznym, umożliwiając usunięcie płynu i potwierdzenie diagnozy, zwłaszcza gdy płyn jest słomkowy i guzek znika po zabiegu.
aspiracja płynu, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, badanie przesiewowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, diagnostyka obrazowa, kliniczne badanie piersi, krwisty płyn, leczenie hormonalne, makrotorbiel, mammografia, mikrotorbiel, obraz USG, rak wewnątrztorbielowy, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, test potrójny, tkanka gruczołowa piersi, torbiel piersi, torbiel powikłana, torbiel złożona, ultrasonografia, USG piersi, zwapnienie - Leksykon chorób i schorzeń
Piersi włóknisto-torbielowate – Diagnostyka i diagnoza
Piersi włóknisto-torbielowate to powszechna, łagodna zmiana charakteryzująca się symetrycznym, grudkowatym naciekiem w obu piersiach, często zlokalizowanym w górnych zewnętrznych kwadrantach, występująca głównie u kobiet w wieku 30-50 lat. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu klinicznym, uwzględniającym wywiad i palpację piersi oraz węzłów chłonnych. W diagnostyce obrazowej stosuje się mammografię (szczególnie u kobiet >35-40 lat), ultrasonografię (u kobiet <35 lat lub z gęstą tkanką gruczołową) oraz w wybranych przypadkach rezonans magnetyczny (MRI). Mammografia może wykazać zwiększoną gęstość tkanki gruczołowej oraz mnogie torbiele, natomiast USG pozwala na różnicowanie prostych i złożonych torbieli oraz obszarów zwłóknień. Biopsja cienkoigłowa (FNA) jest wskazana przy dużych, bolesnych torbielach lub w celu różnicowania zmian torbielowatych od guzów litych, a biopsja gruboigłowa stosowana jest w przypadku podejrzenia zmian atypowych lub nowotworowych.
atypowa hiperplazja, badanie cytologiczne, badanie dopplerowskie, badanie fizykalne piersi, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne piersi, badanie przesiewowe, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, brodawczak wewnątrzprzewodowy, cykl miesiączkowy, diagnostyka różnicowa, gruczolakowłókniak, mammografia, pierś włóknisto-torbielowata, rak piersi, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, torbiel prosta, torbiel złożona, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy, wyciek z brodawki, zapalenie piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi u mężczyzn – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak piersi u mężczyzn stanowi mniej niż 1% wszystkich przypadków raka piersi, z około 2800 nowymi rozpoznaniami rocznie w USA, najczęściej diagnozowany jest w wieku 60-70 lat (średnia 67 lat). Ponad 90% guzów wykazuje ekspresję receptorów estrogenowych i/lub progesteronowych (HR+), co determinuje kluczową rolę hormonoterapii, głównie tamoksyfenu przez 5-10 lat. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, mammografię lub USG (w zależności od wieku), biopsję gruboigłową oraz ocenę receptorów hormonalnych i HER2. Leczenie chirurgiczne najczęściej polega na mastektomii radykalnej z limfadenektomią pachową, rzadziej lumpektomii z radioterapią. Chemioterapia i terapie celowane (w tym anty-HER2) stosowane są analogicznie jak u kobiet. Radioterapia pooperacyjna zmniejsza ryzyko nawrotów i poprawia przeżycie, szczególnie po lumpektomii lub w przypadku zajęcia węzłów chłonnych.
agonista GnRH, biopsja gruboigłowa, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia, cyklofosfamid, docetaksel, działanie niepożądane, ekspresja PD-L1, guzek piersi, hormonoterapia, immunoterapia, inhibitor aromatazy, inwersja brodawki sutkowej, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, limfadenektomia pachowa, lumpektomia, mammografia, mastektomia, mastektomia radykalna, mutacja PIK3CA, nawrót choroby, nowotwór hormonozależny, objaw skórki pomarańczowej, pertuzumab, radioterapia, rak piersi u mężczyzn, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, samobadanie piersi, status HER2, tamoksyfen, terapia anty-HER2, tkanka gruczołowa piersi, trastuzumab, ultrasonografia piersi, węzły chłonne pachowe, wskaźnik śmiertelności, wyciek z brodawki, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Inwazyjny rak zrazikowy – Diagnostyka i diagnoza
Inwazyjny rak zrazikowy (ILC) stanowi 10-15% inwazyjnych raków piersi i charakteryzuje się unikalnym, rozproszonym wzorcem wzrostu komórek, co utrudnia jego wykrycie w badaniach obrazowych. Komórki ILC rosną w pojedynczych liniach (indian file pattern) i wykazują utratę ekspresji E-kadheryny, co jest kluczowym markerem różnicującym go od inwazyjnego raka przewodowego. Diagnostyka obejmuje badanie fizykalne, mammografię (czułość 57-81%), USG (czułość 68-98%) oraz MRI, która wykazuje najwyższą czułość (83-100%) i jest szczególnie przydatna w ocenie rozmiaru guza, wykrywaniu zmian wieloogniskowych i obustronnych. Biopsja, w tym gruboigłowa i stereotaktyczna, pozwala na potwierdzenie rozpoznania i ocenę histopatologiczną, w tym status receptorów hormonalnych (ER, PR), HER2 (zwykle ujemny) oraz markera proliferacji Ki-67. Profilowanie genomowe, np. test Oncotype DX, wspomaga ocenę ryzyka nawrotu i planowanie terapii.
badanie fizykalne, badanie fizykalne piersi, badanie kliniczne, badanie obrazowe, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, inwazyjny rak przewodowy, inwazyjny rak zrazikowy, mammografia, mammografia z kontrastem, markery molekularne, pozytonowa tomografia emisyjna, profilowanie genomowe, receptory estrogenowe, receptory hormonalne, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny piersi, scyntygrafia kości, status HER2, system TNM, terapia hormonalna, test Oncotype DX, tomografia komputerowa, tomosynteza cyfrowa piersi, ultrasonografia piersi, wieloogniskowość nowotworu - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększone węzły chłonne – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Limfadenopatia, definiowana jako powiększenie węzłów chłonnych o średnicy przekraczającej 1 cm, wymaga systematycznej oceny obejmującej badanie palpacyjne węzłów pod kątem rozmiaru, konsystencji, ruchomości, tkliwości oraz lokalizacji. Charakterystyka węzłów (np. twarde, gumowate, nieruchome) oraz towarzyszące objawy, takie jak gorączka, nocne poty czy utrata masy ciała, mogą wskazywać na różne etiologie, w tym infekcje bakteryjne (leczone cefalosporynami, amoksycyliną z kwasem klawulanowym lub klindamycyną), wirusowe, choroby autoimmunologiczne czy nowotwory. W przypadku ropnia konieczne może być chirurgiczne nacięcie i drenaż. Biopsje cienko- lub gruboigłowe służą do różnicowania zmian łagodnych od złośliwych. Zaleca się obserwację trwającą 3-4 tygodnie u pacjentów bez niepokojących objawów, gdyż powiększenie często ustępuje po infekcji.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, antybiotyk, antybiotykoterapia, białaczka, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, cefalosporyna, chemioterapia, chłoniak, choroba autoimmunologiczna, dysfagia, ibuprofen, infekcja bakteryjna, infekcja gronkowcowa, infekcja paciorkowcowa, infekcja wirusowa, klindamycyna, lek przeciwbólowy, limfadenopatia, nowotwór, obrzęk limfatyczny, odwodnienie, paracetamol, patologia, powiększony węzeł chłonny, proces nowotworowy, radioterapia, ropień węzła chłonnego, układ odpornościowy - Leksykon chorób i schorzeń
Leiomyosarcoma – Diagnostyka i diagnoza
Leiomyosarcoma (LMS) to rzadki, agresywny mięsak wywodzący się z komórek mięśni gładkich, występujący w różnych lokalizacjach, m.in. w macicy, przewodzie pokarmowym czy naczyniach krwionośnych. Diagnostyka LMS opiera się na kompleksowej ocenie klinicznej, badaniach obrazowych (MRI, CT, PET/CT, USG, angiografia) oraz biopsji, która stanowi złoty standard potwierdzenia rozpoznania. W diagnostyce różnicowej szczególną uwagę zwraca się na odróżnienie LMS od łagodnych mięśniaków (leiomyoma) i innych mięsaków, co jest szczególnie trudne w przypadku zmian macicznych. Kryteria histopatologiczne obejmują obecność atypii cytologicznej, martwicy koagulacyjnej oraz wysokiej aktywności mitotycznej (>10 mitoz na 10 pól widzenia). Stopień złośliwości ocenia się na podstawie tych cech, a rozmiar guza powyżej 5 cm oraz obecność przerzutów pogarszają rokowanie. Badania immunohistochemiczne (SMA, ER, PR, p53, p16) oraz molekularne (analiza cytogenetyczna, sekwencjonowanie, badania ekspresji genów, płynna biopsja ctDNA) wspomagają klasyfikację i prognozę choroby, a także identyfikację potencjalnych celów terapeutycznych, np. wrażliwości na inhibitory PARP.
aktyna mięśni gładkich, analiza cytogenetyczna, angiografia, atypia cytologiczna, badanie ginekologiczne, białko C-reaktywne, białko p16, białko p53, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, dehydrogenaza mleczanowa, inhibitory PARP, klasyfikacja FIGO, krążące DNA guza, leiomyosarcoma, martwica koagulacyjna, mięsak naczyniowy, mięśniak gładkokomórkowy, mięśnie gładkie, morfologia krwi, płynna biopsja, pozytonowa tomografia emisyjna, receptory estrogenowe, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie genetyczne, stosunek neutrofilów do limfocytów, system TNM, tomografia komputerowa, ultrasonografia, wywiad lekarski - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołowy in situ – Leczenie
Rak gruczołowy in situ (LCIS) to stan przednowotworowy charakteryzujący się proliferacją nieprawidłowych komórek w zrazikach piersi, bez przekroczenia błony podstawnej. LCIS zwiększa ryzyko rozwoju inwazyjnego raka piersi o około 20% w ciągu życia, dotyczące obu piersi. Wyróżnia się trzy typy LCIS: klasyczny (CLCIS), pleomorficzny (PLCIS) i floridny (FLCIS), z których PLCIS i FLCIS mają wyższe ryzyko progresji i wymagają bardziej agresywnego leczenia, podobnego do DCIS. Leczenie LCIS jest zindywidualizowane i obejmuje aktywną obserwację (badania kliniczne co 6-12 miesięcy, coroczne mammografie, MRI w wybranych przypadkach), farmakoterapię prewencyjną (tamoksyfen, raloksyfen, inhibitory aromatazy) oraz leczenie chirurgiczne (lumpektomia, biopsja ekscyzyjna, mastektomia profilaktyczna). Tamoksyfen zmniejsza ryzyko inwazyjnego raka o około 56%, a leczenie hormonalne trwa zwykle 5 lat.
aktywna obserwacja, anastrozol, badanie kliniczne, badanie kliniczne piersi, biopsja ekscyzyjna, biopsja gruboigłowa, biopsja wspomagana próżnią, chemoprofilaktyka, eksemestan, farmakoterapia prewencyjna, inhibitor aromatazy, klasyczny LCIS, lumpektomia, mammografia, mastektomia profilaktyczna, mutacja genetyczna, pleomorficzny LCIS, radioterapia, rak gruczołowy in situ, rak inwazyjny, rak piersi, rak przewodowy in situ, raloksyfen, rezonans magnetyczny piersi, samobadanie piersi, selektywny modulator receptora estrogenowego, stan przednowotworowy, status menopauzalny, tamoksyfen - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka podejrzanego guza piersi wymaga wieloetapowego podejścia, obejmującego szczegółowy wywiad, badanie kliniczne oraz badania obrazowe, takie jak diagnostyczna mammografia (preferowana u kobiet powyżej 30-40 roku życia), ultrasonografia (szczególnie u kobiet poniżej 30 lat) oraz rezonans magnetyczny (MRI) w wybranych przypadkach. Badanie kliniczne charakteryzuje się czułością 49-69% i swoistością 86-99%, co podkreśla konieczność uzupełnienia diagnostyki o obrazowanie i biopsję. System klasyfikacji BI-RADS umożliwia ocenę ryzyka złośliwości zmian, gdzie kategorie 4 i 5 wskazują na konieczność biopsji. Biopsja gruboigłowa (core needle biopsy, CNB) jest metodą z wyboru ze względu na wysoką czułość, swoistość oraz możliwość oceny statusu receptorowego, natomiast biopsja cienkoigłowa (FNA) ma ograniczenia diagnostyczne. Potrójny test (badanie kliniczne, badania obrazowe i biopsja) osiąga czułość 99,6% i swoistość 62%, stanowiąc złoty standard diagnostyczny.
badanie fizykalne, badanie kliniczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, chemioterapia, klasyfikacja BI-RADS, mammografia przesiewowa, margines chirurgiczny, mastektomia, podejrzany guz piersi, radioterapia, rak inwazyjny, raport patologiczny, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny piersi, status HER2, terapia celowana, terapia hormonalna, tkanka piersi, torbiel piersi, ultrasonografia piersi, wynik fałszywie dodatni, wynik fałszywie ujemny, zajęcie naczyń limfatycznych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (dcis) – Objawy
Rak wewnątrzprzewodowy in situ (DCIS) to najwcześniejsza, nieinwazyjna forma raka piersi, ograniczona do przewodów mlekowych bez przekroczenia błony podstawnej. Stanowi 20-25% nowych diagnoz raka piersi i jest najczęściej wykrywany przypadkowo w mammografii jako mikrozwapnienia. DCIS klasyfikuje się na podstawie stopnia zróżnicowania komórek (niski, pośredni, wysoki) oraz ekspresji receptorów hormonalnych, co ma znaczenie prognostyczne i terapeutyczne. Ryzyko progresji nieleczonego DCIS do raka inwazyjnego wynosi od 25% do 60% w ciągu 9-24 lat, z rocznym wzrostem ryzyka o 1-2%. Czynniki zwiększające ryzyko progresji to młody wiek (<45-50 lat), wysoki stopień zróżnicowania, obecność martwicy typu comedo, duży rozmiar zmiany, dodatnie marginesy chirurgiczne oraz ekspresja markerów molekularnych, np. p16. Po leczeniu ryzyko wznowy wynosi 15-20%, przy czym radioterapia po lumpektomii redukuje je z 25-30% do około 15%, a mastektomia zmniejsza ryzyko wznowy do <1%.
aktywny nadzór, badanie histopatologiczne, badanie przesiewowe mammograficzne, biomarker prognostyczny, biopsja gruboigłowa, biopsja stereotaktyczna, błona podstawna, choroba Pageta brodawki sutkowej, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak przewodowy, komórki mioepitelialne, lumpektomia, martwica typu comedo, mastektomia, mikrozwapnienie, radioterapia, rak przedinwazyjny, rak przewodowy in situ, rak wewnątrzprzewodowy in situ, receptory hormonalne - Leksykon chorób i schorzeń
Rak z komórek merkla – Diagnostyka i diagnoza
Rak z komórek Merkla (MCC) to rzadki, agresywny nowotwór neuroendokrynny skóry, charakteryzujący się szybkim wzrostem i wysokim ryzykiem przerzutów, szczególnie do regionalnych węzłów chłonnych. Diagnostyka opiera się na dokładnym badaniu fizykalnym skóry i węzłów chłonnych, z zastosowaniem reguły AEIOU (asymptomatyczny, szybko powiększający się, niedobór odporności, wiek >50 lat, ekspozycja na UV). Kluczowym elementem jest biopsja zmiany (wycinająca, nacinająca, sztancowa lub ścinająca) oraz badanie histopatologiczne i immunohistochemiczne, gdzie typowy profil MCC obejmuje dodatnią cytokeratynę 20 (CK20) w 95% przypadków, ujemny TTF-1 oraz markery neuroendokrynne (synaptofizyna, chromogranina A, CD56, NSE). Ocena zaawansowania choroby wymaga biopsji węzła wartowniczego (SLNB) u pacjentów bez klinicznie powiększonych węzłów (30-38% pozytywnych wyników) lub biopsji cienko-/gruboigłowej przy powiększonych węzłach, a także badań obrazowych PET-CT, CT, MRI i USG w celu wykrycia przerzutów odległych i regionalnych. System TNM 8. edycji AJCC/UICC służy do klasyfikacji stopnia zaawansowania i planowania leczenia.
badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie mikroskopowe, badanie PET-CT, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja płynna, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, biopsja wycinająca, chirurg onkologiczny, chromogranina A, czerniak, dermatopatolog, dermatoskop, dermoskopia, drobnokomórkowy rak płuca, enolaza neuronowa, krążące DNA nowotworowe, marker neuroendokrynny, minimalna choroba resztkowa, nawrót choroby, nowotwór neuroendokrynny, przerzut odległy, radioterapeuta, rak z komórek Merkla, reguła AEIOU, rezonans magnetyczny, synaptofizyna, system TNM, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół multidyscyplinarny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy ślinianki przyusznej – Diagnostyka i diagnoza
Diagnostyka guzów ślinianki przyusznej wymaga wieloaspektowego podejścia, łączącego szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz zaawansowane metody obrazowe i cytologiczne. USG, jako pierwsza linia diagnostyczna, charakteryzuje się czułością 60%, swoistością 95,2% i dokładnością 90,3% w różnicowaniu zmian łagodnych i złośliwych, natomiast MRI, dzięki doskonałemu kontrastowi tkanek miękkich i technikom takim jak DWI i DCE-MRI, umożliwia precyzyjną ocenę rozprzestrzeniania okołonerwowego oraz charakteru guza. Biopsja aspiracyjna cienkoigłowa (FNA), często wykonywana pod kontrolą USG, wykazuje czułość 68-84% i swoistość 89-100% w wykrywaniu złośliwości, a jej wyniki klasyfikowane są według Systemu Mediolańskiego Raportowania Cytologii Gruczołów Ślinowych (MSRSGC). W przypadkach niejednoznacznych stosuje się biopsję gruboigłową lub badanie doraźne podczas operacji. Diagnostyka molekularna (FISH, RT-PCR, NGS) wspomaga rozpoznanie i prognozowanie, zwłaszcza w trudnych przypadkach.
badanie fizykalne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja śródoperacyjna, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gruczoł ślinowy, guz ślinianki przyusznej, guz Warthina, naciekanie okołonerwowe, nerw czaszkowy, nerw twarzowy, obrazowanie dyfuzyjne, otolaryngolog, porażenie nerwu twarzowego, pozytonowa tomografia emisyjna, rak mukoepidermoidalny, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł chłonny, współczynnik dyfuzji, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Powiększone węzły chłonne – Diagnostyka i diagnoza
Limfadenopatia, definiowana jako powiększenie węzłów chłonnych o średnicy powyżej 1-2 cm, wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej szczegółowy wywiad, badanie fizykalne oraz badania dodatkowe. Kluczowe jest rozpoznanie lokalizacji, konsystencji (miękka, twarda, gumowata), bolesności, ruchomości oraz obecności objawów ogólnych (gorączka, nocne poty, utrata masy ciała). Szczególną uwagę zwraca się na węzły nadobojczykowe, które mogą wskazywać na proces nowotworowy, zwłaszcza u pacjentów powyżej 40. roku życia. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje morfologię krwi z rozmazem, OB, CRP, próby wątrobowe i nerkowe, badania serologiczne oraz posiewy krwi, a w przypadku podejrzenia HIV – odpowiednie testy. Badania obrazowe (RTG klatki piersiowej, USG, CT, MRI, PET-CT) pozwalają na ocenę struktury i rozległości zmian oraz kwalifikację do biopsji.
antybiotykoterapia, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie serologiczne, białaczka, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja węzła chłonnego, biopsja wycięciowa, chłoniak, chłoniak Hodgkina, chłoniak nieziarniczy, choroba Gauchera, cytometria przepływowa, dysfagia, komórka Reed-Sternberga, limfadenopatia, limfadenopatia uogólniona, morfologia krwi z rozmazem, OB i CRP, objaw alarmowy, PET-CT, powiększony węzeł chłonny, próba wątrobowa, przewlekła białaczka limfocytowa, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, Staphylococcus aureus, toczeń rumieniowaty układowy, tomografia komputerowa, ultrasonografia, węzeł nadobojczykowy, węzeł Virchowa, zespół Sjögrena - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma nabłonkowate – Diagnostyka i diagnoza
Sarkoma nabłonkowate to rzadki (<1% mięsaków tkanek miękkich), agresywny nowotwór o mieszanym fenotypie nabłonkowym i mezenchymalnym, występujący w dwóch podtypach: dystalnym (kończyny) i proksymalnym (tułów). Charakteryzuje się wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych, zajęcia regionalnych węzłów chłonnych oraz przerzutów odległych. Diagnostyka jest utrudniona przez niespecyficzny obraz kliniczny (guz ≥5 cm, szybko rosnący, bolesny, głęboko położony), podobieństwo do zmian łagodnych i innych nowotworów oraz opóźnienia diagnostyczne na różnych etapach. Kluczowe jest badanie fizykalne, obrazowanie (MRI preferowane, CT, PET/CT, USG wysokiej rozdzielczości) oraz biopsja (gruboigłowa, wycinkowa lub otwarta) z oceną węzłów chłonnych. Histopatologia wykazuje komórki nabłonkowate do wrzecionowatych, naciekający wzrost, centralną martwicę i utratę ekspresji INI1 (SMARCB1) w >90% przypadków. Immunohistochemia potwierdza ekspresję cytokeratyny, EMA, wimentyny, CD34 (~50%) i CA 125.
badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie PET-CT, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinkowa, choroba miejscowo zaawansowana, choroba ziarniniakowa, cytokeratyna, czerniak, margines chirurgiczny, marker mezenchymalny, marker nabłonkowy, metylotransferaza histonowa, mięsak maziówkowy, mięsak tkanek miękkich, opieka multidyscyplinarna, przerzut odległy, radioterapia, rak przerzutowy, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, USG wysokiej rozdzielczości, węzły chłonne, wimentyna, wysoki stopień złośliwości, zespół uciskowy nerwu, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba pageta brodawki sutkowej – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Pageta brodawki sutkowej to rzadka postać raka piersi, stanowiąca 1-4% przypadków, najczęściej diagnozowana po 50. roku życia. Charakteryzuje się zmianami skórnymi w obrębie brodawki i otoczki sutkowej, takimi jak zaczerwienienie, łuszczenie, strupki, owrzodzenia oraz krwisty wyciek. W około 50% przypadków towarzyszy jej obecność guza piersi, wykrywalnego podczas badania palpacyjnego. Diagnostyka obejmuje badanie kliniczne, mammografię (nieprawidłowości u 50-60% pacjentów), ultrasonografię oraz rezonans magnetyczny (MRI) o czułości około 68%, przewyższającej mammografię (39%). Kluczowa jest biopsja skóry brodawki (stemplowa, klinowa lub powierzchniowa) oraz biopsja guza i węzłów chłonnych, jeśli są podejrzane. Histopatologia wykazuje obecność charakterystycznych komórek Pageta, a badania immunohistochemiczne (CD138, P53, CK7, HER2/Neu, EMA/MUC1) potwierdzają rozpoznanie i różnicują z innymi zmianami, np. czerniakiem.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie kliniczne piersi, biopsja gruboigłowa, biopsja klinowa, biopsja skóry, biopsja stemplowa, biopsja węzła wartowniczego, choroba Bowena, choroba Pageta brodawki sutkowej, DCIS, egzema, ekspresja HER2, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja TNM, komórka Pageta, komórka Tokera, kontaktowe zapalenie skóry, lumpektomia, łuszczyca, mammografia, mastektomia, mikrozwapnienie, naskórek brodawki sutkowej, przewodowy rak in situ, rak kolczystokomórkowy in situ, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny pachowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi – Diagnostyka i diagnoza
Rak piersi (carcinoma mammae) jest jednym z najczęściej diagnozowanych nowotworów złośliwych u kobiet, stanowiąc główną przyczynę zachorowań w Polsce. Diagnostyka opiera się na wieloetapowym podejściu, obejmującym badanie kliniczne, obrazowe (mammografia, USG, MRI), biopsję oraz badania laboratoryjne i molekularne. Mammografia, wykonywana co 1-2 lata u kobiet po 50. roku życia, pozostaje podstawową metodą przesiewową, umożliwiającą wykrycie zmian niewyczuwalnych palpacyjnie. USG jest szczególnie przydatne u kobiet z gęstą tkanką gruczołową oraz jako badanie uzupełniające. MRI, bardziej czułe niż mammografia i USG, stosuje się u pacjentek z wysokim ryzykiem (np. nosicielki mutacji BRCA1/BRCA2) oraz do oceny rozległości choroby i odpowiedzi na leczenie. Biopsja, w tym cienko- i gruboigłowa oraz biopsja węzła wartowniczego (SLNB), jest niezbędna do potwierdzenia diagnozy i oceny charakterystyki nowotworu.
badanie fizykalne piersi, badanie kliniczne, biopsja, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja mammotomiczna, biopsja płynna, biopsja węzła wartowniczego, duktografia, indeks proliferacji Ki-67, klasyfikacja TNM, krążąca komórka nowotworowa, limfedema, mammografia, mammografia diagnostyczna, mammografia przesiewowa, mutacja genetyczna, obrzęk limfatyczny, potrójnie ujemny rak piersi, profilowanie molekularne, przerzut odległy, rak piersi, receptor estrogenowy, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, rezonans magnetyczny piersi, stadium zaawansowania, status HER2, sztuczna inteligencja, ultrasonografia piersi, węzeł chłonny - Leksykon chorób i schorzeń
Guzy desmoidowe – Diagnostyka i diagnoza
Guzy desmoidowe, czyli fibromatoza agresywna, to rzadkie, łagodne nowotwory tkanki łącznej o miejscowej agresywności i braku potencjału przerzutowego, najczęściej lokalizujące się w obrębie brzucha, kończyn i tułowia. Diagnostyka obrazowa opiera się głównie na MRI, które umożliwia precyzyjną ocenę lokalizacji, wielkości oraz stopnia komórkowości guza (sygnał T2), a także monitorowanie odpowiedzi na leczenie, z uniknięciem promieniowania jonizującego. CT jest szczególnie przydatne w guzach krezki jelita, natomiast USG służy do wstępnej oceny i obrazowania guzów piersi. PET-CT ma ograniczoną wartość diagnostyczną, choć możliwy jest umiarkowany wychwyt FDG (SUVmax). Ostateczne rozpoznanie wymaga biopsji gruboigłowej z oceną histopatologiczną i immunohistochemiczną, w tym dodatnim wybarwieniem na jądrową β-kateninę (ok. 90% przypadków). Analiza molekularna obejmuje sekwencjonowanie CTNNB1 (mutacje w eksonie 3 w 85-90% sporadycznych przypadków) oraz APC, co pozwala na różnicowanie guzów sporadycznych od związanych z FAP i zespołem Gardnera.
aktywna obserwacja, badanie immunohistochemiczne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, fibromatoza agresywna, guz desmoidowy, guz podścieliskowy przewodu pokarmowego, guz włóknisty odosobniony, keloid, kolonoskopia, mięsak prążkowanokomórkowy, mięśniak gładkokomórkowy, nerwiakowłókniak, nowotwór tkanki łącznej, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardniające zapalenie krezki, tłuszczakomięsak, tomografia komputerowa, ultrasonografia, włókniakomięsak, włóknienie zaotrzewnowe, zespół Gardnera, zespół polipowatości rodzinnej - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalny rak piersi (IBC) to agresywny, rzadki podtyp miejscowo zaawansowanego raka piersi, stanowiący 1-5% przypadków, charakteryzujący się szybkim rozwojem i blokadą naczyń limfatycznych skóry piersi, co prowadzi do zaczerwienienia i obrzęku bez wyczuwalnego guzka. Diagnoza jest często opóźniona z powodu podobieństwa objawów do zapalenia sutka. IBC jest klasyfikowany co najmniej jako stadium III, z około 33% przypadków z przerzutami odległymi. Standardowe leczenie obejmuje trójmodalne podejście: chemioterapię neoadjuwantową, zmodyfikowaną radykalną mastektomię z usunięciem węzłów chłonnych I i II poziomu oraz radioterapię obejmującą ścianę klatki piersiowej i regionalne węzły chłonne. Chemioterapia neoadjuwantowa ma na celu zmniejszenie guza i poprawę rokowania, a całkowita odpowiedź patologiczna (pCR) jest silnym wskaźnikiem lepszego przeżycia. W przypadku HER2-dodatnich guzów stosuje się terapię celowaną, np. trastuzumab i pertuzumab. Natomiast oszczędzające metody chirurgiczne nie są zalecane ze względu na agresywny charakter choroby i ryzyko nawrotu.
biopsja gruboigłowa, chemioterapia neoadjuwantowa, EGFR, HER2-dodatni, integralność skóry, lapatynib, mammografia, mastektomia radykalna, naczynie limfatyczne, obrzęk limfatyczny, onkolog, opieka paliatywna, PET-CT, pielęgniarka specjalistyczna, przerzut odległy, rezonans magnetyczny, samobadanie piersi, terapia celowana, terapia multimodalna, trastuzumab, węzeł chłonny, węzeł chłonny pachowy, węzeł nadobojczykowy, zapalenie sutka, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Naczyniakomłoniak – Diagnostyka i diagnoza
Naczyniakomłoniak (angiosarcoma) to rzadki, agresywny nowotwór złośliwy wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych lub limfatycznych, stanowiący 1-2% mięsaków tkanek miękkich. Charakteryzuje się szybkim wzrostem, wysokim ryzykiem miejscowych nawrotów oraz przerzutów do węzłów chłonnych i narządów odległych. Diagnostyka kliniczna opiera się na szczegółowym badaniu pacjenta, uwzględniającym czynniki ryzyka takie jak wcześniejsza radioterapia, ekspozycja na chlorek winylu czy przewlekły obrzęk limfatyczny. Obraz kliniczny jest zróżnicowany w zależności od lokalizacji guza (skóra, pierś, serce), a opóźnienie w rozpoznaniu wynosi średnio 5-7 miesięcy. Diagnostyka obrazowa obejmuje MRI (preferowane do oceny miejscowego zaawansowania), CT, PET oraz USG, jednakże cechy radiologiczne są niespecyficzne. Kluczową rolę odgrywa biopsja (grubo- lub cienkoigłowa) z badaniem histopatologicznym i immunohistochemicznym, gdzie markery takie jak CD31, CD34, Fli-1, ERG oraz VEGF potwierdzają rozpoznanie. W przypadkach związanych z radioterapią pomocne jest wykrycie amplifikacji genu MYC metodą FISH lub immunohistochemii. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. czerniaka anaplastycznego, raki nabłonkowe oraz naczyniaki.
amplifikacja genu MYC, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, czerniak anaplastyczny, czynnik von Willebranda, czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego, dermoskopia, echokardiografia przezklatkowa, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, fuzja genowa, komórki śródbłonka, łysienie bliznowaciejące, mięsak tkanki miękkiej, mutacje genowe, naczynia limfatyczne, naczyniak, naczyniakomłoniak, naczyniakomłoniak wątroby, obrzęk limfatyczny, pozytronowa tomografia emisyjna, przerzuty do węzłów chłonnych, radioterapia, rezonans magnetyczny, tomografia komputerowa, zatorowość płucna - Leksykon chorób i schorzeń
Przerzuty nowotworowe do kości – Diagnostyka i diagnoza
Przerzuty nowotworowe do kości stanowią istotny problem kliniczny, szczególnie u pacjentów z rakiem piersi, prostaty, płuc i nerek, gdzie częstość ich występowania wynosi odpowiednio 65-75%, 30-40% i 20-32%. Diagnostyka obrazowa jest kluczowa w wykrywaniu i ocenie zaawansowania zmian przerzutowych. Standardowo stosuje się zdjęcia rentgenowskie (czułość około 50%), scyntygrafię kości (czułość do 83,3%), tomografię komputerową (czułość około 85%) oraz rezonans magnetyczny (czułość około 90%), a także PET/CT z 18F-FDG lub 18F-NaF, które charakteryzują się najwyższą czułością (do 100%) i swoistością (do 97%). Każda z tych metod ocenia inne aspekty zmian kostnych: scyntygrafia – przebudowę kostną, TK – destrukcję kory kostnej, MR – zajęcie szpiku i tkanek miękkich, PET-CT – metabolizm glikolityczny. Wybór metody zależy od typu histologicznego guza i charakteru przerzutów (osteolityczne, sklerotyczne, mieszane).
biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja płynna, biopsja szpiku kostnego, diagnostyka obrazowa, elektroforeza białek surowicy, fosfataza alkaliczna, głęboka sieć neuronowa, hiperkalcemia, kompresja rdzenia kręgowego, krążąca komórka nowotworowa, krążące DNA nowotworowe, mięsak Ewinga, morfologia krwi, obrazowanie dyfuzyjne, pęcherzyk zewnątrzkomórkowy, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut nowotworowy do kości, przerzut osteoblastyczny, przerzut osteolityczny, przerzut sklerotyczny, radiografia konwencjonalna, rak nerki, rak piersi, rak płuc, rak prostaty, rak tarczycy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sztuczna inteligencja, tomografia komputerowa, zespół multidyscyplinarny, złamanie patologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Epidemiologia
Włókniakogrusczolak piersi (fibroadenoma) jest najczęstszym łagodnym guzem piersi, szczególnie u kobiet w wieku rozrodczym, z najwyższą częstością występowania między 15 a 35 rokiem życia, a szczyt zachorowań przypada na wiek 20-30 lat (zwłaszcza 21-25 lat). Częstość występowania w populacji światowej wynosi około 10-15%, jednak w badaniu z Chin (prowincja Guangdong) u kobiet 18-40 lat sięgała aż 27,6%. Czynniki ryzyka obejmują rasę (częstsze u kobiet afroamerykańskich), wyższy status społeczno-ekonomiczny, środowisko miejskie (72% przypadków), stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych, przyrost masy ciała ≥3 kg w ciągu 18 lat, silny stres oraz historię rodzinną raka piersi. Włókniakogrusczolaki wykazują zmienność pod wpływem hormonów – powiększają się przed miesiączką, w ciąży i podczas karmienia piersią. Około 1/3 zmian może samoistnie zmniejszyć się lub zniknąć, 1/3 powiększyć, a reszta pozostaje stabilna.
atypia, badanie dopplerowskie, badanie mammograficzne, badanie ultrasonograficzne, biopsja gruboigłowa, biopsja piersi, biopsja wycinająca, cykl miesiączkowy, doustny środek antykoncepcyjny, historia rodzinna, inwazyjny rak piersi, klasyfikacja BI-RADS, łagodny guz piersi, rak piersi, terapia hormonalna zastępcza, transformacja złośliwa, wskaźnik masy ciała, zachorowalność - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak stawowy – Diagnostyka i diagnoza
Mięsak stawowy (synovial sarcoma) to rzadki, złośliwy nowotwór tkanek miękkich, najczęściej lokalizujący się w kończynach (80-95%), zwłaszcza w okolicach dużych stawów dolnych (60-70%), z przewagą wieku 15-40 lat. Charakteryzuje się powolnym wzrostem, co często prowadzi do opóźnień diagnostycznych i błędnych rozpoznań, np. zapalenia stawów. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowym (MRI jako złoty standard, CT do oceny zwapnień i przerzutów, RTG, PET/CT, USG) oraz biopsji, z preferencją dla biopsji igłowej gruboigłowej (CNB). Histopatologia wykazuje typy dwufazowy, jednofazowy i słabo zróżnicowany, a immunohistochemia potwierdza obecność markerów TLE1, wimentyny, EMA, cytokeratyn oraz białka fuzyjnego SS18-SSX. Charakterystyczna jest translokacja t(X;18)(p11.2;q11.2) wykrywana metodami RT-PCR (czułość 96%, swoistość 100%) lub FISH.
biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, błona maziowa stawu, chemioterapia, diagnostyka histopatologiczna, diagnostyka molekularna, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gen fuzyjny SS18-SSX, guz tkanek miękkich, guz włóknisty odosobniony, leczenie chirurgiczne, mięsak Ewinga, mięsak maziówkowy, mięsak stawowy, mięsak tkanek miękkich, niezróżnicowany mięsak pleomorficzny, pozytonowa tomografia emisyjna, przerzut odległy, radioterapia, reakcja łańcuchowa polimerazy, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, stopień złośliwości histologicznej, tomografia komputerowa, translokacja chromosomowa, ultrasonografia, wznowa miejscowa, zapalenie kaletki maziowej, zapalenie stawów, zdjęcie rentgenowskie, złośliwy nowotwór osłonek nerwów obwodowych - Leksykon chorób i schorzeń
Włókniakogruczolak piersi – Diagnostyka i diagnoza
Włókniakogruczolak piersi stanowi najczęstszą łagodną zmianę guzkową u kobiet w wieku 15-35 lat, występując u około 25% populacji. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, ultrasonografii (USG) oraz w wybranych przypadkach biopsji. USG, jako podstawowa metoda obrazowa u kobiet poniżej 35. roku życia, charakteryzuje się wysoką czułością (78,8-99,5%) i pozwala na identyfikację dobrze odgraniczonych, owalnych, hipo- lub izoechogenicznych zmian o szerokości większej niż wymiar przednio-tylny, często otoczonych cienką echogeniczną torebką. Mammografia, z czułością około 83,9%, jest mniej przydatna u młodszych pacjentek ze względu na gęstość tkanki piersiowej i ekspozycję na promieniowanie, natomiast rezonans magnetyczny (MRI) stosowany jest sporadycznie w diagnostyce różnicowej. Biopsja cienkoigłowa cechuje się zmienną dokładnością (36,3-91,7%), natomiast biopsja gruboigłowa i biopsja wspomagana próżnią (VAB) oferują wyższą precyzję (93,4-98,3%) i umożliwiają dokładną ocenę histologiczną, niezbędną do różnicowania z guzami liściastymi (phyllodes).
badanie cytologiczne, badanie histopatologiczne, badanie przesiewowe, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja mammotomiczna, biopsja wspomagana próżnią, guz liściasty, krioablacja, łagodny guz piersi, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, rak piersi, rezonans magnetyczny piersi, różnicowanie guzów, samobadanie piersi, struktura hipoechogeniczna, torbiel piersi, ultrasonografia, włókniakogruczolak piersi, włókniakogruczolak złożony - Leksykon chorób i schorzeń
Chłoniak hodgkina (choroba hodgkina) – Diagnostyka i diagnoza
Chłoniak Hodgkina to złośliwy nowotwór układu limfatycznego charakteryzujący się obecnością komórek Reed-Sternberga w specyficznym mikrośrodowisku zapalnym. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym, podstawowych badaniach laboratoryjnych (m.in. morfologia, OB, LDH) oraz zaawansowanych badaniach obrazowych, z PET-CT jako standardem w ocenie zaawansowania i monitorowaniu odpowiedzi na leczenie. Biopsja wycinająca węzeł chłonny pozostaje złotym standardem diagnostycznym, umożliwiając pełną ocenę histopatologiczną i immunofenotypową. Klasyfikacja WHO wyróżnia klasyczny chłoniak Hodgkina (ok. 95% przypadków) z podtypami oraz chłoniaka guzkowego z przewagą limfocytów (NLPHL). Stopniowanie wg Ann Arbor z modyfikacją Lugano oraz ocena czynników prognostycznych (m.in. objawy B, masywne zajęcie śródpiersia, IPS) są kluczowe dla planowania terapii.
badanie cytogenetyczne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, badanie molekularne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja nacinająca, biopsja wycinająca, chłoniak Hodgkina, chłoniak nie-Hodgkinowski, choroba Hodgkina, dehydrogenaza mleczanowa, eozynofilia, gorączka nieznanego pochodzenia, gruźlica, klasyczny chłoniak Hodgkina, komórki Reed-Sternberga, limfopenia, międzynarodowy wskaźnik prognostyczny, mononukleoza zakaźna, morfologia krwi, neutrofilia, nocne poty, objawy B, odczyn Biernackiego, PET-CT, pozytonowa tomografia emisyjna, rentgen klatki piersiowej, reumatoidalne zapalenie stawów, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, sekwencjonowanie nowej generacji, stwardnienie guzkowe, świąd skóry, szpik kostny, terapia celowana, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, tomografia komputerowa, układ limfatyczny, utrata wagi - Leksykon chorób i schorzeń
Gist (guz podścieliskowy przewodu pokarmowego) – Diagnostyka i diagnoza
Nowotwory podścieliskowe przewodu pokarmowego (GIST) to najczęstsze nowotwory mezenchymalne przewodu pokarmowego, charakteryzujące się często niespecyficznymi objawami, takimi jak krwawienie z przewodu pokarmowego, ból brzucha, masa w jamie brzusznej czy objawy niedrożności. Diagnostyka opiera się na badaniach obrazowych, przede wszystkim TK jamy brzusznej z kontrastem, które pozwala na ocenę lokalizacji, wielkości i naciekania guza, a także wykrycie przerzutów. MRI i PET z FDG stanowią uzupełnienie diagnostyki w wybranych przypadkach. Endoskopia wraz z ultrasonografią endoskopową (EUS) umożliwia ocenę zmian podśluzówkowych i pobranie materiału do biopsji (EUS-FNA lub EUS-TCB). Histopatologia wykazuje dominację komórek wrzecionowatych (70-80%) lub epitelioidnych (20-30%), a diagnostyka immunohistochemiczna opiera się na markerach CD117 (95% przypadków), DOG1 oraz CD34, SMA, S-100 i desminie. Analiza molekularna wykrywa mutacje w genach KIT (ok. 80%) i PDGFRA (ok. 10%), które mają kluczowe znaczenie dla predykcji odpowiedzi na leczenie inhibitorami kinazy tyrozynowej (TKI).
aktyna mięśni gładkich, anemia, avapritinib, badanie immunohistochemiczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, dehydrogenaza bursztynianowa, dysfagia, endoskopowa ultrasonografia, gen KIT, GIST typu dzikiego, imatynib, inhibitor kinazy tyrozynowej, klasyfikacja TNM, krwawienie z przewodu pokarmowego, leczenie adjuwantowe, leczenie neoadjuwantowe, masa w jamie brzusznej, mutacja D842V, niedrożność przewodu pokarmowego, nowotwór mezenchymalny przewodu pokarmowego, nowotwór podścieliskowy przewodu pokarmowego, receptor CD117, regorafenib, rezonans magnetyczny, sunitynib, tomografia emisyjna pozytonowa, tomografia komputerowa, wskaźnik mitotyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Ropień piersiowy – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Ropień piersiowy to zlokalizowane zbiorowisko ropy w tkance gruczołu piersiowego, najczęściej powikłanie mastitis, szczególnie u kobiet karmiących w pierwszych 3 miesiącach po porodzie. Etiologia obejmuje zakażenie bakteryjne, głównie Staphylococcus aureus, oraz czynniki ryzyka takie jak wiek matki >30 lat, palenie tytoniu (zwiększające ryzyko 8-krotnie), pierwsza ciąża i problemy z karmieniem. Klinicznie manifestuje się bolesnym, twardym guzem z zaczerwienieniem, obrzękiem, gorączką i możliwą fluktuacją. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym i ultrasonografii piersi, z możliwością biopsji cienko- lub gruboigłowej w celu wykluczenia nowotworu, szczególnie u kobiet niekarmiących. Morfologia krwi może wykazać leukocytozę, a posiew ropy pozwala na identyfikację patogenu i dobór antybiotykoterapii. Mammografia jest zalecana u pacjentek >35 roku życia po ustąpieniu infekcji.
amoksycylina z kwasem klawulanowym, aspiracja igłowa, badanie fizykalne, badanie ultrasonograficzne piersi, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, biopsja wspomagana próżnią, brodawka sutkowa, cefalosporyna, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fluktuacja, klarytromycyna, klindamycyna, konsultant laktacyjny, martwica tkanek, mastitis, metronidazol, morfologia krwi, MRSA, niesteroidowe leki przeciwzapalne, objawy grypopodobne, otoczka brodawki sutkowej, posiew mikrobiologiczny, przetoka mleczna, przewód mleczny, ropień piersiowy, ropień podotoczkowy, sepsa, Staphylococcus aureus, włókniakogruczolak, zapalenie piersi, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Podejrzane guzy piersi – Leczenie
Leczenie podejrzanych guzów piersi opiera się na precyzyjnej diagnostyce, w tym badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia, USG, MRI) oraz biopsji (FNA, gruboigłowa, chirurgiczna), co stanowi tzw. test potrójny o skuteczności diagnostycznej przekraczającej 99%. W przypadku zmian łagodnych, takich jak torbiele, gruczolakowłókniaki czy brodawczaki, stosuje się metody zachowawcze (obserwacja, aspiracja cienkoigłowa, kontrola obrazowa) lub interwencyjne (chirurgiczne usunięcie, krioablacja). Leczenie zmian włóknisto-torbielowatych obejmuje farmakoterapię przeciwbólową i hormonalną, natomiast infekcje i ropnie wymagają antybiotykoterapii oraz ewentualnego drenażu. W przypadku guzów łagodnych o średnicy powyżej 3-4 cm lub wykazujących cechy niepokojące, wskazane jest leczenie chirurgiczne lub alternatywne metody, takie jak krioablacja.
antybiotykoterapia, aspiracja cienkoigłowa, biopsja aspiracyjna cienkoigłowa, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja węzłów chłonnych, brachyterapia, brodawczak wewnątrzprzewodowy, chemioterapia adjuwantowa, chemioterapia neoadjuwantowa, gruczolakowłókniak, guz piersi, IMRT, inhibitor aromatazy, krioablacja, lumpektomia, mastektomia, niesteroidowy lek przeciwzapalny, rak hormonozależny, receptor estrogenowy, ropień piersi, tamoksyfen, teleradioterapia, terapia celowana, test potrójny, torbiel piersi, trastuzumab, zmiana łagodna, zmiana włóknisto-torbielowata - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak – Diagnostyka i diagnoza
Mięsaki to rzadkie, złośliwe nowotwory tkanek łącznych, stanowiące około 1% wszystkich nowotworów u dorosłych i 15% u dzieci, z roczną zachorowalnością w USA na poziomie około 16 000 przypadków (4000 mięsaków kości i 13 000 tkanek miękkich). Diagnostyka jest wyzwaniem ze względu na heterogeniczność i niespecyficzne objawy, takie jak bezbolesny guz powiększający się powyżej 5 cm, głęboko położony względem powięzi, czasem z towarzyszącym bólem. Kluczowe jest wykonanie badań obrazowych przed biopsją, z preferencją MRI dla kończyn, CT dla jamy brzusznej i klatki piersiowej, RTG przy podejrzeniu mięsaków kości oraz PET/CT do oceny aktywności metabolicznej i przerzutów. Biopsja gruboigłowa jest metodą z wyboru, wykonywaną w ośrodkach specjalistycznych, z wykorzystaniem technik obrazowych do precyzyjnego pobrania materiału. Badania histopatologiczne i immunohistochemiczne pozwalają na określenie typu i stopnia złośliwości (grade 1-3), co ma istotne znaczenie prognostyczne.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja chirurgiczna, biopsja cienkoigłowa, biopsja gruboigłowa, chirurgia onkologiczna, czas protrombinowy, czynnik ryzyka, FISH, INR, klasyfikacja TNM, krzepnięcie krwi, mięsak, mięsak tkanki miękkiej, morfologia krwi, neurofibromatoza, obrzęk, przerzut nowotworowy, radioterapia, rezonans magnetyczny, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie nowej generacji, siatkówczak, stopień złośliwości nowotworu, tkanka łączna, tomografia komputerowa, węzeł chłonny, zespół Li-Fraumeni, zespół Wernera - Leksykon chorób i schorzeń
Miksyfibrosarkom – Diagnostyka i diagnoza
Miksyfibrosarkom (MFS) to częsty mięsak tkanek miękkich u dorosłych, zwłaszcza osób starszych, z predylekcją do kończyn i wysokim ryzykiem nawrotów miejscowych. Diagnostyka MFS jest wyzwaniem ze względu na brak specyficznych markerów immunohistochemicznych oraz histologiczną heterogenność guza. Kluczową rolę odgrywa rezonans magnetyczny (MRI), który umożliwia ocenę zaawansowania i zasięgu guza, wykazując charakterystyczny objaw ogona (tail sign) oraz zmiany o niskiej/pośredniej intensywności sygnału w T1 i wysokiej w T2. Diagnostyka histopatologiczna wymaga biopsji gruboigłowej lub otwartej, barwień immunohistochemicznych (pozytywność dla wimentyny, czasem aktyny mięśni gładkich i CD34) oraz badań molekularnych w celu wykluczenia innych mięsaków, np. tłuszczakomięsaka śluzowatego z translokacją t(12;16)(q13;p11). MFS charakteryzuje się złożonym kariotypem bez specyficznych aberracji chromosomowych, a rozpoznanie opiera się na cechach cytomorfologicznych, takich jak podścielisko śluzowate, atypia jądrowa, pseudolipoblasty i charakterystyczne naczynia krwionośne o zakrzywionym przebiegu.
badanie ultrasonograficzne, biopsja gruboigłowa, marker immunohistochemiczny, mięsak tkanki miękkiej, miksyfibrosarkom, mutacja TP53, nawrót miejscowy, nerwiak osłonkowy, nerwiakowłókniak, objaw ogona, obraz T2-zależny, PET-CT, przerzut do płuc, rezonans magnetyczny, sekwencjonowanie nowej generacji, tłuszczakomięsak śluzowaty, tomografia komputerowa, translokacja t(12;16), wimentyna, złośliwy włóknisty histiocytoma - Leksykon chorób i schorzeń
Rak gruczołowy in situ – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Rak gruczołowy in situ (LCIS) to rzadki stan przedrakowy piersi, stanowiący 1-2% wszystkich nowotworów piersi i 5,3% zmian in situ, który znacząco zwiększa ryzyko rozwoju inwazyjnego raka piersi (20-30% vs. 12% w populacji ogólnej). LCIS jest bezobjawowy i najczęściej wykrywany przypadkowo w badaniach histopatologicznych. Czynniki prognostyczne wpływające na całkowite przeżycie (OS) obejmują wiek (lepsze rokowanie u pacjentek <40 lat), rasę (gorsze u czarnoskórych i rdzennych Amerykanów) oraz status receptorów hormonalnych (dłuższe przeżycie u PR+). Współwystępowanie LCIS z inwazyjnym rakiem piersi zwiększa ryzyko raka drugiej piersi 3,3-krotnie (3,3% vs. 1,0%). Nowy podpis molekularny LobSig wykazuje wysoką wartość prognostyczną, przewyższając tradycyjny Nottingham Prognostic Index, szczególnie w guzach ILC stopnia 2 i 3, i może mieć zastosowanie w prognozowaniu przebiegu LCIS.
badanie histopatologiczne, biopsja gruboigłowa, czynnik prognostyczny, indeks prognostyczny Nottingham, inwazyjny rak piersi, inwazyjny rak zrazikowy, leczenie chirurgiczne, marker genetyczny, marker molekularny, mutacja genu, nowotwór piersi, nowotwór złośliwy, przeżycie całkowite, radioterapia, rak drugiej piersi, rak gruczołowy in situ, rak przewodowy, rak przewodowy in situ, rak zrazikowy, rak zrazikowy in situ, receptor hormonalny, receptor progesteronowy, stratyfikacja ryzyka - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak tłuszczakowaty – Diagnostyka i diagnoza
Mięsak tłuszczakowaty (liposarcoma) stanowi około 20% mięsaków tkanek miękkich u dorosłych i wymaga kompleksowej diagnostyki obejmującej badanie kliniczne, obrazowanie (MRI, CT, PET) oraz ocenę histopatologiczną i molekularną. MRI jest badaniem z wyboru, umożliwiającym ocenę charakterystyki guza, jego relacji anatomicznych oraz obecności komponentu nietłuszczowego, co koreluje z agresywnością nowotworu. CT jest niezbędne do wykrywania przerzutów, zwłaszcza do płuc. Biopsja gruboigłowa pod kontrolą obrazowania stanowi podstawę do potwierdzenia diagnozy i określenia podtypu histologicznego, natomiast badania molekularne (IHC, FISH, RT-PCR) pozwalają na identyfikację charakterystycznych zmian genetycznych, takich jak amplifikacja MDM2 i CDK4 w WD-LS/DDLS czy translokacje t(12;16)(q13;p11) w śluzowatym mięsaku tłuszczakowatym (MLS). Nowoczesne metody, jak test NanoString, umożliwiają szybką i precyzyjną diagnostykę z 97,8% zgodnością ze standardami, skracając czas oczekiwania do 36 godzin.
badanie fizykalne, badanie genetyczne, badanie kliniczne, badanie molekularne, badanie obrazowe, badanie palpacyjne, biopsja chirurgiczna, biopsja gruboigłowa, biopsja otwarta, biopsja wycinająca, dermatofibrosarcoma protuberans, dobrze zróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, immunohistochemia, komórka tłuszczowa, lipoblast, mięsak tkanek miękkich, mięsak tłuszczakowaty, nerwiakowłókniak, obraz T1-zależny, obraz T2-zależny, ocena histopatologiczna, odróżnicowany mięsak tłuszczakowaty, pleomorficzny mięsak tłuszczakowaty, pozytonowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, RT-PCR, śluzowaty mięsak tłuszczakowaty, stopień złośliwości histologicznej, system TNM, tomografia komputerowa, translokacja t(12;16), ultrasonografia