biopsja skóry
Biopsja skóry to procedura diagnostyczna polegająca na pobraniu fragmentu tkanki skórnej w celu badania histopatologicznego. Jest kluczowym narzędziem w diagnostyce chorób dermatologicznych, pozwalającym na rozpoznanie różnych schorzeń skóry, w tym nowotworów, chorób zapalnych i infekcyjnych.
Istnieje kilka rodzajów biopsji skóry, w tym biopsja sztancowa (punch), wycinająca, ścinająca i głęboka. Wybór metody zależy od lokalizacji zmiany, jej wielkości, głębokości oraz podejrzewanego rozpoznania. Biopsja sztancowa jest najczęściej stosowaną metodą, pozwalającą na pobranie pełnej grubości skóry za pomocą specjalnego narzędzia przypominającego wydrążony cylinder.
Procedura biopsji skóry jest zazwyczaj wykonywana w znieczuleniu miejscowym, co minimalizuje dyskomfort pacjenta. Po pobraniu materiał jest umieszczany w formalinie i przesyłany do laboratorium, gdzie patolog dokonuje oceny mikroskopowej. Wynik badania histopatologicznego dostarcza kluczowych informacji na temat charakteru zmiany, co umożliwia lekarzowi postawienie precyzyjnej diagnozy i zaplanowanie odpowiedniego leczenia.
Wskazaniami do wykonania biopsji skóry są m.in. podejrzane znamiona barwnikowe, nieustępujące zmiany skórne, nietypowe owrzodzenia, przewlekłe zapalenia skóry o niejasnej etiologii oraz zmiany sugerujące nowotwór skóry. Jest to procedura o niskim ryzyku powikłań, które mogą obejmować krwawienie, infekcję lub tworzenie się blizn.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca – Objawy
Łuszczyca to przewlekła, autoimmunologiczna choroba zapalna skóry charakteryzująca się przyspieszonym cyklem odnowy naskórka (3-7 dni vs. 28 dni w warunkach fizjologicznych), co prowadzi do powstawania dobrze odgraniczonych, czerwonych, łuszczących się zmian pokrytych srebrzystobiałymi łuskami. Typowe lokalizacje zmian to łokcie, kolana, skóra głowy i dolna część pleców. Wyróżnia się kilka postaci klinicznych, m.in. łuszczycę plackowatą (80-90% przypadków), kropelkową, odwróconą, krostkową i erytrodermiczną, z których dwie ostatnie stanowią stany zagrożenia życia. Około 50% pacjentów ma zmiany paznokciowe (naparstkowanie, onycholiza, przebarwienia). Łuszczyca przebiega z okresami zaostrzeń i remisji, a czynniki wyzwalające obejmują infekcje (zwłaszcza paciorkowcowe), urazy skóry (zjawisko Koebnera), stres, warunki pogodowe, niektóre leki oraz używki (alkohol, tytoń). Nieleczona choroba może prowadzić do powikłań, takich jak wtórne infekcje, łuszczycowe zapalenie stawów (30% pacjentów), choroby sercowo-naczyniowe, metaboliczne, zapalne jelit, zaburzenia psychiczne i okulistyczne.
analog witaminy D, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba współistniejąca, choroba zapalna skóry, cyklosporyna, czynnik wyzwalający, dysfagia, fałd skórny, fototerapia, infekcja paciorkowcowa, inhibitor kalcyneuryny, kortykosteroid, lek biologiczny, lek ogólnoustrojowy, leukonychia, łuszczyca erytrodermiczna, łuszczyca kropelkowa, łuszczyca krostkowa, łuszczyca odwrócona, łuszczyca paznokci, łuszczyca plackowata, łuszczyca skóry głowy, łuszczycowe zapalenie stawów, metotreksat, onycholiza, remisja, rzut choroby, światło ultrafioletowe, układ odpornościowy, wtórna infekcja skóry, zjawisko Koebnera, zmiana łuszczycowa - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba bowena – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Bowena, czyli rak kolczystokomórkowy in situ, to wczesna postać raka skóry ograniczona do naskórka, bez naciekania skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako czerwone, łuszczące się, dobrze odgraniczone zmiany, najczęściej na obszarach eksponowanych na UV. Diagnostyka opiera się na badaniu fizykalnym, dermoskopii (obserwacja łuszczącej powierzchni, charakterystycznych naczyń kłębuszkowatych i zmian barwnikowych) oraz przede wszystkim biopsji skóry (shave, punch lub wycinkowa), która pozostaje złotym standardem potwierdzenia rozpoznania. Histopatologia wykazuje pełną dysplazję naskórka z atypią keratynocytów, hiperkeratozę, parakeratozę i brak naciekania błony podstawnej. Immunohistochemia (markery PCNA, CK10, CK14, p16, p53, Ki-67, p27) wspomaga diagnostykę różnicową, zwłaszcza z chorobą Pageta. Nowoczesne metody obrazowania in vivo, takie jak mikroskopia konfokalna refleksyjna (RCM), pozwalają na ocenę zmian na poziomie komórkowym bez biopsji, szczególnie przydatne w postaci barwnikowej i monitorowaniu leczenia.
akantoza, badanie fizykalne skóry, badanie histopatologiczne, badanie immunohistochemiczne, biopsja ścinająca, biopsja skóry, biopsja sztancowa, biopsja wycinkowa, błona podstawna, choroba Bowena, choroba Pageta, cytokeratyna, dermoskopia, dysplazja naskórka, figura mitotyczna, hiperkeratoza, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, keratynocyt, łuszczyca, mikroskopia konfokalna refleksyjna, parakeratoza, powierzchowny rak podstawnokomórkowy, rak kolczystokomórkowy in situ, rogowacenie słoneczne, wyprysk - Leksykon chorób i schorzeń
Grzybiec pierścieniowy – Diagnostyka i diagnoza
Grzybiec pierścieniowy (Granuloma annulare, GA) to łagodne, niezakaźne ziarniniakowe schorzenie skóry, charakteryzujące się obrączkowatymi zmianami rumieniowymi lub cielistymi, najczęściej lokalizowanymi na grzbietowych i bocznych powierzchniach rąk i stóp. Diagnostyka opiera się głównie na ocenie klinicznej, z uwzględnieniem braku łuszczenia się naskórka, co odróżnia GA od grzybicy i innych łuszczących się dermatoz. W przypadkach niejednoznacznych wskazana jest biopsja skóry, która wykazuje obecność ziarniniaków palisadowych, degenerację kolagenu, złogi mucyny oraz naciek limfohistiocytarny. Barwienia koloidalne żelazem lub błękitem acianowym uwidaczniają zwiększoną ilość mucyny, co jest cechą diagnostyczną odróżniającą GA od innych ziarniniakowych chorób skóry, takich jak sarkoidoza czy necrobiosis lipoidica.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, czynnik reumatoidalny, degeneracja kolagenu, granuloma annulare, grzybica skóry, grzybiec pierścieniowy, guzek reumatoidalny, immunofluorescencja, liszaj płaski, morfologia krwi, naciek limfohistiocytarny, przeciwciała anty-Ro, przeciwciała przeciwjądrowe, rezonans magnetyczny, sarkoidoza, toczeń rumieniowaty podostry skórny, tomografia komputerowa, wskaźnik opadania erytrocytów, ziarniniak grzybiasty - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry nieczerniakowy – Objawy
Nieczerniakowy rak skóry (NMSC) obejmuje głównie raka podstawnokomórkowego (BCC, 75% przypadków) oraz raka kolczystokomórkowego (SCC, 20-25%). BCC charakteryzuje się powolnym wzrostem, manifestując się jako perłowo-białe, różowe lub czerwone guzki, często z owrzodzeniem i krwawieniem, z ryzykiem przerzutów około 0,1%. SCC natomiast rośnie szybciej, prezentując się jako twarde, łuszczące się guzki z tendencją do krwawienia i bólu, z ryzykiem przerzutów od 0,33% do 3,7%, szczególnie w podgrupach wysokiego ryzyka. Zmiany przednowotworowe, takie jak rogowacenie słoneczne i choroba Bowena (rak in situ), mogą progresować do SCC. Lokalizacje predysponujące to obszary eksponowane na UV: twarz, szyja, uszy, ramiona, dłonie i dolne części nóg, choć zmiany mogą pojawić się także w innych miejscach, np. na paznokciach czy okolicach anogenitalnych.
biopsja skóry, carcinoma in situ, choroba Bowena, czerniak, immunosupresja, inwazja tkanek, inwazyjny rak kolczystokomórkowy, nieczerniakowy rak skóry, owrzodzenie skóry, przerzut nowotworowy, radioterapia, rak in situ, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, rogowacenie słoneczne, stadium zaawansowania nowotworu, terapia fotodynamiczna, tkanka podskórna, węzeł chłonny, zajęcie okołonerwowe, zmiana przednowotworowa - Leksykon chorób i schorzeń
Łuszczyca biała – Diagnostyka i diagnoza
Łuszczyca biała (Lichen sclerosus, LS) to przewlekła, zapalna dermatoza najczęściej zajmująca okolice narządów płciowych, charakteryzująca się białawymi, hiperkeratotycznymi i stwardniałymi zmianami skórnymi, często z towarzyszącym rumieniem, szczelinami i pęknięciami. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym, jednak w przypadkach niejednoznacznych lub podejrzenia transformacji nowotworowej wskazana jest biopsja skóry, która ujawnia typowe cechy histopatologiczne, takie jak zanik naskórka, hialinizacja kolagenu w górnych warstwach skóry właściwej, skleroza oraz naciek limfocytarny. Biopsję należy wykonywać przed rozpoczęciem terapii silnymi kortykosteroidami, aby nie zaburzyć obrazu histopatologicznego. Wskazania do biopsji obejmują m.in. podejrzenie zmian nowotworowych, brak odpowiedzi na leczenie, zmiany pigmentacyjne oraz zmiany pozagenitalne sugerujące nakładanie się z morphea.
akantoza, atrofia urogenitalna, badanie przedmiotowe, balanitis xerotica obliterans, bielactwo, biopsja skóry, bliznowacenie, choroba autoimmunologiczna, choroby pęcherzowe, dermoskopia, hiperkeratoza, kandydoza, liszaj płaski, liszaj prosty przewlekły, liszaj twardzinowy, naciek limfocytarny, pęcherzyca, pemfigoid, rak płaskonabłonkowy, rumień, stulejka, twardzina ograniczona, wymaz mikrobiologiczny, zanik naskórka, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Wyprysk potowy (świerzb potowy) – Diagnostyka i diagnoza
Wyprysk potowy (miliaria) to dermatoza wynikająca z zablokowania gruczołów potowych i przewodów wyprowadzających pot, prowadząca do cofania się potu do naskórka lub skóry właściwej. Klinicznie manifestuje się jako małe, czerwone grudki o średnicy 2-4 mm, lokalizujące się w obszarach narażonych na pocenie, często z towarzyszącym świądem i uczuciem kłucia. Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym i wywiadzie, uwzględniającym ekspozycję na wysoką temperaturę i wilgotność, noszenie obcisłej odzieży oraz nadmierne pocenie. W przypadkach trudnych do rozpoznania lub podejrzenia powikłań stosuje się dodatkowe metody, takie jak dermoskopia (obserwacja białych globuli otoczonych ciemniejszymi obwódkami), biopsja skóry z oceną histopatologiczną (miliaria crystallina – pęcherzyki w warstwie rogowej naskórka, miliaria rubra – spongioza i pęcherzyki spongiotyczne), badanie Tzancka, HR-OCT oraz posiewy w przypadku podejrzenia infekcji bakteryjnej.
badanie histopatologiczne, biopsja skóry, dermatolog, dermoskop, dermoskopia, gruczoł potowy, infekcja grzybicza, lampa Wooda, miliaria, miliaria crystallina, miliaria rubra, obraz histopatologiczny, opryszczka zwykła, optyczna tomografia koherencyjna, reakcja polekowa, spongioza, świerzb potowy, trądzik, wyprysk kontaktowy, wyprysk potowy, zakażenie bakteryjne, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Fibroza układowa nefrogeniczna – Objawy
Fibroza układowa nefrogeniczna (NSF) to rzadka, ale ciężka choroba włóknieniowa występująca u pacjentów z upośledzoną funkcją nerek, najczęściej po ekspozycji na środki kontrastowe zawierające gadolin stosowane w MRI. Objawy pojawiają się zwykle w okresie 2-10 tygodni (średnio 5 tygodni) po ekspozycji, choć mogą wystąpić już po kilku dniach lub nawet po wielu latach (opisano przypadek po 10 latach). Pierwsze symptomy dotyczą skóry i obejmują obrzęk kończyn, ból, świąd, zaczerwienienie oraz teleangiektazje twardówki. W miarę progresji dochodzi do symetrycznego, obustronnego stwardnienia i pogrubienia skóry, zwłaszcza kończyn dolnych, z charakterystycznym wyglądem „skórki pomarańczowej” (peau d’orange), przykurczów stawowych i ograniczenia ruchomości. NSF może również zajmować narządy wewnętrzne, prowadząc do włóknienia serca, płuc, przepony, nerek i przewodu pokarmowego, co skutkuje poważnymi powikłaniami, takimi jak kardiomiopatia restrykcyjna czy niewydolność oddechowa.
biopsja skóry, erythema nodosum, fibroza układowa nefrogeniczna, hemodializa, hiperpigmentacja skóry, kardiomiopatia restrykcyjna, komórki olbrzymie, obrzęk kończyn, ostre uszkodzenie nerek, peau d’orange, proces włóknienia, przeszczep nerki, przewlekła choroba nerek, przykurcz stawowy, restrykcyjna choroba płuc, rezonans magnetyczny, rumień, środek kontrastowy zawierający gadolin, stwardnienie skóry, upośledzenie funkcji nerek, włóknienie płuc, zaburzenie motoryki przełyku, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Dermografizm – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Dermografizm, czyli dermatographic urticaria, to najczęstsza forma pokrzywki indukowanej, dotykająca 2-5% populacji. Charakteryzuje się potrójną odpowiedzią Lewisa: po drażnieniu skóry pojawia się czerwona linia (rozszerzenie naczyń włosowatych), rumień (rozszerzenie tętniczek) oraz liniowy bąbel (obrzęk i przesięk płynu). Objawy, takie jak wypukłe, czerwone linie, bąble, świąd, pieczenie czy mrowienie, zwykle ustępują samoistnie w ciągu 30 minut. Diagnostyka opiera się na teście klinicznym polegającym na delikatnym przeciągnięciu narzędziem po skórze i obserwacji reakcji. Należy różnicować dermografizm z innymi typami pokrzywki, w tym z białym dermografizmem, który objawia się blednięciem skóry po potarciu. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także mastocytozę, w której biopsja skóry może być pomocna.
atopowe zapalenie skóry, biały dermografizm, biopsja skóry, dermografizm, difenhydramina, emolient, feksofenadyna, fototerapia UVB, hydroksyzyna, immunoglobulina E, leki przeciwhistaminowe H1, loratadyna, mastocytoza, omalizumab, pokrzywka fizyczna, pokrzywka indukowana, pokrzywka przewlekła spontaniczna, potrójna odpowiedź Lewisa, reakcja alergiczna, rumień, świąd, terapia PUVA, zespół hipereozynofilowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Diagnostyka i diagnoza
Rak zapalny piersi (IBC) to rzadki (1-5% przypadków) i agresywny nowotwór piersi, klasyfikowany jako T4d w systemie TNM, charakteryzujący się szybkim początkiem objawów (rumień, obrzęk, „skórka pomarańczy”) trwających do 6 miesięcy i zajęciem co najmniej 1/3 powierzchni piersi. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, obrazowym (mammografia o czułości ~68%, USG, MRI z czułością do 98-100%) oraz biopsji (gruboigłowa, skóry, węzłów chłonnych). Typowe cechy histopatologiczne to zatory nowotworowe w naczyniach limfatycznych skóry, choć ich brak nie wyklucza rozpoznania. IBC jest zwykle diagnozowany w stadium co najmniej III (IIIB, IIIC lub IV), z około 33% pacjentek mających przerzuty odległe przy rozpoznaniu. Kompleksowa ocena zaawansowania obejmuje badania laboratoryjne, CT, scyntygrafię kości i PET/CT.
antracykliny, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, chemioterapia neoadjuwantowa, docetaksel, hormonoterapia, inhibitory aromatazy, klasyfikacja AJCC, klasyfikacja TNM, leczenie chirurgiczne, limfadenektomia, lumpektomia, mammografia, mastektomia, morfologia krwi, obrzęk, paklitaksel, PET-CT, potrójnie ujemny rak piersi, radioterapia, rak inwazyjny, rak zapalny piersi, receptory hormonalne, rezonans magnetyczny, rumień, scyntygrafia kości, skórka pomarańczowa, status HER2, taksany, tamoksyfen, terapia celowana, tomografia komputerowa, trastuzumab, ultrasonografia, zapalenie piersi, zator nowotworowy - Leksykon chorób i schorzeń
Torbiel pilonidalna – Diagnostyka i diagnoza
Torbiel pilonidalna to schorzenie skóry i tkanki podskórnej lokalizujące się najczęściej w okolicy szpary międzypośladkowej przy kości ogonowej. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, w tym szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, gdzie poszukuje się charakterystycznych objawów takich jak obecność dołków w linii pośrodkowej, zaczerwienienie, obrzęk, bolesność, ropna wydzielina czy wyczuwalna masa podskórna. Badania obrazowe (USG, MRI, CT) są wskazane w przypadkach niepewnej diagnozy, podejrzenia ropni, przetok lub w celu planowania leczenia chirurgicznego. Diagnostyka różnicowa obejmuje m.in. hidradenitis suppurativa, przetokę okołoodbytniczą, zapalenie mieszków włosowych, ropień okołoodbytniczy oraz choroby zapalne jelit. Wskazane jest także badanie odbytniczo-odbytowe w celu wykluczenia przetoki odbytniczej.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie obrazowe, biopsja skóry, choroba Leśniowskiego-Crohna, hidradenitis suppurativa, jama torbielowata, kanał przetokowy, morfologia krwi, okolica krzyżowo-ogonowa, posiew treści ropnej, procedura Cleft Lift, przetoka odbytnicza, przetoka okołoodbytnicza, pyoderma gangrenosum, reakcja typu ciała obcego, rezonans magnetyczny, ropień okołoodbytniczy, ropień pilonidalny, szpara międzypośladkowa, tkanka ziarninowa, tomografia komputerowa, torbiel dermoidalna, torbiel pilonidalna, USG przyłóżkowe, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Rak skóry – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Rak skóry jest najczęstszym nowotworem, z ponad 2 milionami nowych przypadków rocznie w USA, obejmującym głównie trzy typy: rak podstawnokomórkowy (BCC, ~90% przypadków), rak kolczystokomórkowy (SCC) oraz czerniaka, który jest najrzadszy, ale najbardziej agresywny. Głównym czynnikiem ryzyka jest ekspozycja na promieniowanie UV, odpowiadające za około 95% przypadków. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, biopsji oraz, w razie potrzeby, badaniach obrazowych i ocenie węzłów chłonnych. Wczesne wykrycie, zwłaszcza czerniaka, znacząco poprawia rokowanie. Objawy różnią się w zależności od typu nowotworu, a w przypadku czerniaka stosuje się regułę ABCDE do oceny zmian skórnych (Asymetria, Brzeg, Kolor, Średnica >6 mm, Ewolucja).
badanie przesiewowe, biopsja skóry, biopsja węzła wartowniczego, chirurgia Mohsa, czerniak, dermatolog, dermoskopia, elektrokauteryzacja, fototyp skóry, immunoterapia, keratynocyt, komórki podstawne, krioterapia, melanocyt, naskórek, oparzenie słoneczne, pozytonowa tomografia emisyjna, promieniowanie ultrafioletowe, rak kolczystokomórkowy, rak podstawnokomórkowy, reguła ABCDE, rezonans magnetyczny, rogowacenie słoneczne, stan przedrakowy, teledermatologia, terapia fotodynamiczna, tomografia komputerowa, znamię - Leksykon chorób i schorzeń
Plamy starcze (plamy wątrobowe) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Plamy starcze (lentigines solares) to płaskie, owalne zmiany pigmentacyjne o wielkości zwykle <1,25 cm, występujące na skórze eksponowanej na promieniowanie UV, szczególnie u osób >40-50 r.ż. Powstawanie plam jest związane z nadmierną aktywnością melanocytów i akumulacją melaniny w wyniku przewlekłej ekspozycji na słońce, jasnego fototypu skóry, historii oparzeń słonecznych, stosowania lamp UV oraz zmian hormonalnych. Diagnostyka opiera się na ocenie klinicznej i dermatoskopii, a w razie wątpliwości na biopsji skóry w celu wykluczenia zmian złośliwych, takich jak lentigo maligna. Zmiany o nieregularnych brzegach, czarne, szybko powiększające się, krwawiące lub bolesne wymagają pilnej konsultacji dermatologicznej.
biopsja skóry, ciekły azot, czerniak, dermabrazja, dermatoskopia, ekspozycja słoneczna, fototyp skóry, hydrochinon, intensywne światło pulsacyjne, krioterapia, kwas glikolowy, lentigo maligna, melanina, melanocyt, mikrodermabrazja, peeling chemiczny, plama starcza, promieniowanie ultrafioletowe, retinoid, samobadanie skóry, terapia laserowa, tretynoina, zmiana nowotworowa, zmiana pigmentacyjna - Leksykon chorób i schorzeń
Pierwotny skórny chłoniak z komórek b – Epidemiologia
Pierwotny skórny chłoniak z komórek B (PCBCL) stanowi około 25-30% wszystkich pierwotnych chłoniaków skórnych, z częstością występowania około 3,1 przypadków na 1 000 000 osobolat według danych SEER. Choroba dotyka głównie osoby dorosłe w wieku 60-65 lat, z różnicami w zależności od podtypu: PCMZL pojawia się zwykle w 5. dekadzie życia, PCFCL około 51 lat, a PCDLBCL-LT u osób starszych (70-80 lat). PCBCL jest częstszy u mężczyzn (stosunek M/F około 1,7), z wyjątkiem PCDLBCL-LT, który dominuje u kobiet (M/F 1:3-4). Epidemiologia wykazuje także zróżnicowanie geograficzne i rasowe – PCBCL występuje najczęściej u nie-latynoskich białych (3,5/1 000 000 osobolat), a najrzadziej u osób rasy czarnej (1,5/1 000 000 osobolat). Najczęstsze podtypy to pcDLBCL (40%), PCFCL (30%) i PCMZL (25%), zróżnicowane pod względem rokowania i agresywności.
badanie histopatologiczne, badanie PET, biopsja skóry, biopsja szpiku kostnego, biopsja sztancowa, biopsja wycinająca, chłoniak skórny z komórek T, choroba układowa, dehydrogenaza mleczanowa, duszność, immunosupresja, lek immunosupresyjny, limfocyt B, morfologia krwi, nawrót skórny, pierwotny skórny chłoniak rozlany z dużych komórek B, pierwotny skórny chłoniak strefy brzeżnej, pierwotny skórny chłoniak z komórek B, pierwotny skórny chłoniak z ośrodków rozmnażania, przeżycie względne, rozsiew pozaskórny, tomografia komputerowa, wskaźnik przeżycia, zajęcie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (pots) – Diagnostyka i diagnoza
Zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej (POTS) definiuje się jako wzrost częstości akcji serca o ≥30 uderzeń/min u dorosłych (≥20 lat) lub ≥40 uderzeń/min u młodzieży (12-19 lat) w ciągu 10 minut od przyjęcia pozycji stojącej, bez towarzyszącej hipotensji ortostatycznej (spadek SBP <20 mmHg). Objawy nietolerancji ortostatycznej, takie jak zawroty głowy, kołatanie serca czy zmęczenie, muszą utrzymywać się przez co najmniej 3-6 miesięcy, a inne przyczyny tachykardii ortostatycznej powinny zostać wykluczone. Diagnostyka opiera się na dokładnym wywiadzie, badaniu fizykalnym z oceną ortostatyczną oraz testach takich jak test pochyleniowy (złoty standard), test aktywnego stania czy test NASA Lean. Badania laboratoryjne i kardiologiczne służą do wykluczenia innych schorzeń i oceny fenotypu POTS (hipowolemiczny, hiperadrenergiczny, neuropatyczny), co ma kluczowe znaczenie dla ukierunkowania terapii.
autonomiczny układ nerwowy, badanie elektrofizjologiczne, badanie funkcji tarczycy, biopsja skóry, diagnostyka różnicowa, echokardiogram, elektrokardiogram, hipotonia ortostatyczna, kołatanie serca, morfologia krwi, nadczynność tarczycy, neuropatia autonomiczna, niedoczynność nadnerczy, nietolerancja ortostatyczna, omdlenie wazowagalne, POTS hiperadrenergiczny, poziom kortyzolu, próba Valsalvy, termoregulacyjny test potowy, test aktywnego stania, test pochyleniowy, wywiad medyczny, zaburzenie przewodzenia, zbiórka moczu, zespół Ehlersa-Danlosa, zespół posturalnej tachykardii ortostatycznej - Leksykon chorób i schorzeń
Dyshydroza – Diagnostyka i diagnoza
Dyshidroza, czyli wyprysk dyshidrotyczny (pompholyx), to przewlekła dermatoza charakteryzująca się występowaniem małych, głęboko osadzonych pęcherzyków wypełnionych płynem, lokalizujących się głównie na bocznych częściach palców, dłoniach i stopach. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym oraz szczegółowym wywiadzie, uwzględniającym czas pojawienia się objawów, ich nasilenie, czynniki zaostrzające i łagodzące, a także ekspozycję na alergeny i stres. W diagnostyce różnicowej istotne jest wykluczenie alergicznego kontaktowego zapalenia skóry, infekcji grzybiczych (test KOH, zeskrobiny), bakteryjnych (posiew) oraz innych dermatoz pęcherzowych. Testy płatkowe są zalecane zwłaszcza przy utrzymujących się ponad 3 miesiące zmianach lub podejrzeniu alergii kontaktowej, z uwzględnieniem alergenów takich jak nikiel, kobalt czy chrom. Biopsja skóry jest rzadko konieczna, ale może być pomocna w nietypowych lub opornych przypadkach, gdzie w badaniu histopatologicznym obserwuje się spongiozę i śródnaskórkowe pęcherzyki z naciekiem limfocytarnym.
alergen, alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, atopowe zapalenie skóry, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, chłoniak T-komórkowy, choroba autoimmunologiczna, choroba skóry, dermatolog, dyshydroza, grzybica stóp, infekcja grzybicza, metylotransferaza tiopurynowa, pęcherzyki śródnaskórkowe, pemfigoid pęcherzowy, pompholyx, posiew bakteryjny, poziom IgE, test KOH, test płatkowy, wywiad medyczny, zeskrobina skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Atopowe zapalenie skóry (azs) – Diagnostyka i diagnoza
Atopowe zapalenie skóry (AZS) to przewlekła, nawracająca choroba zapalna skóry diagnozowana głównie na podstawie oceny klinicznej i badania fizykalnego, gdyż brak jest specyficznego testu laboratoryjnego. Kluczowymi kryteriami diagnostycznymi według Amerykańskiej Akademii Dermatologii są: obecność świądu, typowe zmiany skórne o charakterystycznym rozmieszczeniu zależnym od wieku (np. zajęcie twarzy i powierzchni wyprostnych u dzieci, zmiany w zgięciach u dorosłych), przewlekły lub nawracający przebieg oraz historia atopii osobistej lub rodzinnej. W diagnostyce pomocne są kryteria Hanifina i Rajki oraz uproszczone kryteria UK Working Party. Badania laboratoryjne, takie jak podwyższony poziom IgE (obecny u około 80% pacjentów) czy eozynofilia, nie są specyficzne, a biopsja skóry stosowana jest jedynie w celu wykluczenia innych dermatoz. Testy alergiczne nie są rutynowo zalecane ze względu na ryzyko fałszywie dodatnich wyników, jednak mogą być użyteczne w wybranych przypadkach, zwłaszcza u dzieci z ciężkim AZS.
alergiczne kontaktowe zapalenie skóry, alergiczny nieżyt nosa, alergolog, atopowe zapalenie skóry, badania molekularne, biopsja skóry, choroba atopowa, dermatolog, dermatopatolog, doustna próba prowokacyjna, EASI, eozynofilia obwodowa, ichtioza, kontaktowe zapalenie skóry, kryteria Hanifina i Rajki, kryteria UK Working Party, lichenifikacja, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczyca, mutacja genu filagryny, POEM, poziom IgE, przewlekła zapalna choroba skóry, SCORAD, suchość skóry, świąd, świerzb, testy płatkowe, testy skórne, wyprysk, wyprysk pieniążkowaty - Leksykon chorób i schorzeń
Progeria – Diagnostyka i diagnoza
Progeria, znana również jako zespół Hutchinsona-Gilforda (HGPS), to rzadkie schorzenie genetyczne charakteryzujące się przyspieszonym starzeniem u dzieci, spowodowane mutacją w genie LMNA, najczęściej heterozygotyczną mutacją c.1824C>T (p.Gly608Gly) w eksonie 11. Diagnostyka opiera się na charakterystycznych objawach klinicznych, takich jak zahamowanie wzrostu (poniżej pediatrycznej krzywej centylowej), utrata włosów, utrata tkanki tłuszczowej podskórnej, mikrognacja, nieprawidłowości stawów biodrowych oraz specyficzne cechy twarzy, a także na potwierdzeniu mutacji w badaniu genetycznym DNA z krwi. W diagnostyce uzupełniającej stosuje się badania laboratoryjne (lipidy, insulinooporność, morfologia), obrazowe (RTG kości, MRI, echokardiografia, DEXA) oraz ocenę histologiczną skóry. W diagnostyce różnicowej należy wykluczyć inne zespoły progerioidalne i lipodystrofie. Wczesne rozpoznanie umożliwia wdrożenie leczenia, w tym stosowanie lonafarnibu (Zokinvy) u dzieci powyżej 12 miesięcy i powierzchni ciała ≥0,39 m², co może wydłużyć życie o około 2,5 roku oraz spowolnić progresję choroby.
badanie genetyczne, badanie obrazowe mózgu, biopsja skóry, densytometria kości, echokardiografia, elektrokardiografia, fizjoterapia, gen LMNA, inhibitor transferazy farnezylowej, insulinooporność, kość długa, kwas acetylosalicylowy, kwas hialuronowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwzakrzepowy, lonafarnib, mikrognacja, morfologia krwi, mutacja genu LMNA, osteoporoza, powikłanie sercowo-naczyniowe, progeria, progeryna, sekwencjonowanie eksomu, sekwencjonowanie genomu, statyny, staw biodrowy, terapia zajęciowa, tkanka tłuszczowa podskórna, warfaryna, zęby mleczne, zespół Cockayne’a - Leksykon chorób i schorzeń
Sarcoma kaposiego – Objawy
Sarcoma Kaposiego (SK) to nowotwór wywodzący się z komórek śródbłonka naczyń krwionośnych i limfatycznych, manifestujący się początkowo charakterystycznymi zmianami skórnymi o zróżnicowanym zabarwieniu (purpurowe, czerwone, brązowe, różowe, niebieskawe, a u osób o ciemnej karnacji czarne lub ciemnobrązowe). Zmiany te przechodzą przez trzy stadia: plamiste, płytkowe i guzowate, nie bledną pod uciskiem i lokalizują się głównie na kończynach dolnych, twarzy, kończynach górnych, błonach śluzowych jamy ustnej oraz narządach płciowych. W zaawansowanych przypadkach SK zajmuje narządy wewnętrzne, powodując objawy takie jak krwawienia z przewodu pokarmowego, duszność, kaszel z krwiopluciem, powiększenie węzłów chłonnych i obrzęk limfatyczny. Przebieg kliniczny jest uzależniony od typu SK oraz statusu immunologicznego pacjenta, szczególnie istotny jest poziom CD4 poniżej 200 komórek/μl, który wiąże się z cięższym przebiegiem i gorszym rokowaniem.
anemia, badania obrazowe, biopsja skóry, endemiczny mięsak Kaposiego, endoskopia, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwioplucie, mięsak Kaposiego, mięsak Kaposiego związany z AIDS, naczynia limfatyczne, niewydolność oddechowa, obrzęk limfatyczny, owrzodzenie, poziom CD4, terapia antyretrowirusowa, terapia immunosupresyjna, układ pokarmowy, wiremia HIV, zajęcie płuc, zakażenia oportunistyczne, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie mieszków włosowych – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Zapalenie mieszków włosowych (folliculitis) to zapalny proces obejmujący pojedyncze lub mnogie mieszki włosowe, manifestujący się czerwonymi grudkami lub krostkami, często z ropnym wypełnieniem, lokalizującymi się najczęściej na twarzy, owłosionej skórze głowy, szyi, ramionach, pachwinach i pośladkach. Etiologia jest najczęściej bakteryjna, z dominacją Staphylococcus aureus, choć możliwe są także infekcje grzybicze, wirusowe, pasożytnicze oraz czynniki nieinfekcyjne (mechaniczne, chemiczne, okluzja). Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym i wywiadzie, z możliwością wykonania wymazów do hodowli, badania mikroskopowego lub biopsji w przypadkach atypowych. W przebiegu łagodnym zaleca się samoopiekę, natomiast w cięższych lub nawracających przypadkach stosuje się miejscowe (kwas fusydowy, klindamycyna, erytromycyna) lub doustne antybiotyki (dikloksacylina, cefalosporyny, tetracykliny), a także leki przeciwgrzybicze i kortykosteroidy. Wskazane jest stosowanie ciepłych kompresów, higieny skóry oraz unikanie czynników drażniących.
antybiotyk doustny, antybiotyk miejscowy, azole, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, blizna, blizna keloidowa, cefalosporyna, ciepły okład, czyrak, dikloksacylina, drenaż chirurgiczny, erytromycyna, fototerapia, głębokie zapalenie mieszków włosowych, gronkowiec złocisty, hodowla bakteryjna, ketokonazol, klindamycyna, kortykosteroid, krostki ropne, kwas fusydowy, laseroterapia, lek przeciwgrzybiczny, mupirocyna, nacięcie i drenaż, nosiciel S. aureus, okluzja mieszka włosowego, osłabiony układ odpornościowy, podrażnienie mechaniczne, rumień, terapia fotodynamiczna, tetracyklina, trimetoprim-sulfametoksazol, zapalenie mieszków włosowych - Leksykon chorób i schorzeń
Bliznowiec – Diagnostyka i diagnoza
Bliznowiec (keloid) to łagodna, ale patologiczna zmiana skórna charakteryzująca się nadmiernym rozrostem tkanki włóknistej wykraczającym poza granice pierwotnej rany, bez tendencji do samoistnej regresji. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym cechy takie jak uniesiony, twardy, gumowaty guzek, lokalizację (górna część klatki piersiowej, ramiona, szyja, płatki uszu), rozmiar i objawy subiektywne (świąd, ból). Kluczowe jest odróżnienie bliznowca od blizny przerostowej, która pozostaje w obrębie pierwotnego uszkodzenia. W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także guzki zapalne, grzybice oraz nowotwory skóry. Biopsja skóry, choć nie jest rutynowa, pozwala na potwierdzenie rozpoznania poprzez ocenę histopatologiczną, wykazującą obecność grubych, szklisto zmienionych wiązek kolagenu (kolagen bliznowcowy) i licznych fibroblastów, jednak kolagen bliznowcowy jest wykrywany jedynie w około 55% przypadków. Badania obrazowe, takie jak USG z sondami 15-18 MHz, elastografia, MRI lub CT, mogą być pomocne w ocenie głębokości i zakresu zmiany, szczególnie w przypadkach dużych lub nietypowych bliznowców.
badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie ultrasonograficzne, biopsja skóry, bleomycyna, blizna przerostowa, bliznowiec, dermoskopia, fluorouracyl, grzybica skóry, immunoterapia, kortykosteroidy, kriochirurgia, nowotwór skóry, opatrunek uciskowy, radioterapia, rezonans magnetyczny, terapia laserowa, tkanka włóknista, tomografia komputerowa, USG, werapamil, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Kalcifilaksja – Zapobieganie i profilaktyka
Kalcyfilaksja to rzadka, ale śmiertelna choroba charakteryzująca się zwapnieniem małych naczyń, prowadzącym do niedokrwienia i martwicy tkanek, ze śmiertelnością sięgającą 50% w ciągu 6 miesięcy, a nawet 70% przy zajęciu prącia. Kluczowa jest profilaktyka pierwotna, zwłaszcza u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek i schyłkową niewydolnością nerek (ESRD) poddawanych hemodializie. Do głównych czynników ryzyka należą zaburzenia gospodarki wapniowo-fosforanowej, nadczynność przytarczyc, hipoalbuminemia (albuminy < 3 g/dl), otyłość, cukrzyca, stosowanie leków takich jak warfaryna, kortykosteroidy, żelazo i analogi witaminy D. Optymalizacja dializy (minimalne kryteria adekwatności, dializat o niskiej zawartości wapnia, zwiększenie częstotliwości dializ) oraz utrzymanie poziomu fosforu poniżej 5,5 mg/dl i iloczynu wapniowo-fosforanowego < 60 mg²/dl² są fundamentalne w zapobieganiu kalcyfilaksji.
antagoniści witaminy K, białko macierzy Gla, biopsja skóry, bisfosfoniany, cinacalcet, dializoterapia, doustne antykoagulanty, hiperfosfatemia, hiperkalcemia, hipoalbuminemia, iloczyn wapniowo-fosforanowy, kalcyfilaksja, kalcymimetyki, nadczynność przytarczyc, niedokrwienie tkanek, parathormon, paratyreoidektomia, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, stan nadkrzepliwości, tiosiarczan sodu, wtórna nadczynność przytarczyc, zwapnienie naczyń krwionośnych - Leksykon chorób i schorzeń
Brodawki zwykłe – Diagnostyka i diagnoza
Brodawki zwykłe (verrucae vulgaris) to łagodne zmiany skórne wywołane przez HPV, najczęściej lokalizujące się na rękach, palcach i kolanach. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym charakterystyczne cechy takie jak szorstka, hiperkeratotyczna powierzchnia, zaburzenie linii dermatoglifów oraz obecność drobnych czarnych kropek będących skrzepniętymi naczyniami włosowatymi. Podstawowe techniki diagnostyczne to zeskrobywanie powierzchni brodawki, które ujawnia czarne kropki i powoduje krwawienie, oraz dermoskopia, umożliwiająca wizualizację naczyń i wypustek brodawki. Biopsja skóry, zwykle metodą shave biopsy po miejscowym znieczuleniu, jest wskazana w przypadkach niepewnej diagnozy, nietypowego wyglądu zmian, podejrzenia transformacji nowotworowej lub oporności na leczenie. Histopatologicznie brodawki wykazują palczaste rozrosty naskórka, akantozę, hiperkeratozę, obecność komórek koilocytowych oraz rozszerzone naczynia włosowate.
akantoza, badanie dermoskopowe, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, badanie laboratoryjne, biopsja skóry, brodawka anogenitalna, brodawka łojotokowa, brodawka zwykła, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, hiperkeratoza, hybrydyzacja Southern blot, kłykcina kończysta, kolposkopia, liszaj płaski, odcisk, rak brodawkujący, rak kolczystokomórkowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, test acetowhite, typ wysokoonkogenny HPV, wirus brodawczaka ludzkiego, włókniak miękki, zakażenie HPV - Leksykon chorób i schorzeń
Rak piersi zapalny – Objawy
Zapalny rak piersi (IBC) to rzadki, ale wysoce agresywny nowotwór stanowiący 1-5% wszystkich przypadków raka piersi, charakteryzujący się szybkim zajęciem naczyń limfatycznych skóry piersi przez komórki nowotworowe. Klinicznie manifestuje się nagłym zaczerwienieniem obejmującym co najmniej jedną trzecią piersi, obrzękiem, skórką pomarańczową (peau d’orange), ociepleniem oraz zmianami w obrębie brodawki sutkowej (inwersja, spłaszczenie, zmiana zabarwienia). Typowe jest również powiększenie węzłów chłonnych pachowych i nadobojczykowych. Objawy rozwijają się gwałtownie, zwykle w ciągu 3-6 miesięcy, co odróżnia IBC od innych postaci raka piersi. Diagnostyka wymaga różnicowania z mastitis, zwłaszcza w kontekście braku odpowiedzi na antybiotykoterapię. Rozpoznanie opiera się na kryteriach klinicznych, obrazowych (mammografia, USG, MRI) oraz histopatologicznych, potwierdzających obecność inwazyjnego raka piersi.
biopsja gruboigłowa, biopsja skóry, ból piersi, chemioterapia neoadjuwantowa, hipertermia miejscowa, inwersja brodawki sutkowej, komórki nowotworowe, mammografia, mutacja genu p53, naczynia limfatyczne, obrzęk piersi, przerzuty, przerzuty do węzłów chłonnych, przerzuty odległe, rak potrójnie ujemny, receptor HER2, receptory estrogenowe, receptory progesteronowe, rezonans magnetyczny, rumień skóry, skórka pomarańczowa, stadium zaawansowania raka, ultrasonografia, węzły chłonne nadobojczykowe, węzły chłonne pachowe, wskaźnik przeżycia, zajęcie naczyń limfatycznych, zapalenie piersi, zapalny rak piersi - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Diagnostyka i diagnoza
Keratoza pilaris (KP) to łagodna dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami w obrębie mieszków włosowych, najczęściej lokalizującymi się na ramionach, udach, pośladkach oraz policzkach. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek pacjenta (często początek w późnym niemowlęctwie lub okresie dojrzewania), charakterystyczny wygląd zmian oraz wywiad rodzinny wskazujący na komponent genetyczny. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć warianty KP (np. keratosis pilaris rubra, ulerythema ophryogenes) oraz inne dermatozy, takie jak ichthyosis vulgaris czy choroba Dariera. W rzadkich przypadkach, gdy obraz kliniczny jest nietypowy, pomocne mogą być dermoskopia (ujawniająca m.in. hiperkeratozę, rumień okołomieszkowy, czopy keratynowe) oraz biopsja skóry, która wykazuje hiperkeratozę, hipergranulozę i zaczopowanie ujść mieszków włosowych z łagodnym naciekiem limfocytarnym w skórze właściwej.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, bliznowaciejące łysienie, choroba Dariera, choroba skóry, cukrzyca typu 1, czop keratynowy, dermatolog, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, grudki skórne, hiperkeratoza naskórka, ichthyosis vulgaris, keratosis pilaris rubra, keratoza pilaris, metoda diagnostyczna, naciek limfocytarny, niedobór witaminy A, rumień, rumień okołomieszkowy, zaczopowanie mieszka włosowego, zmiany skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół downa – Diagnostyka i diagnoza
Zespół Downa (trisomia 21) jest najczęstszą chromosomową przyczyną niepełnosprawności intelektualnej, występującą z częstością około 1 na 700-1000 żywych urodzeń. Diagnostyka prenatalna obejmuje testy przesiewowe, takie jak test złożony I trymestru (pomiar przezierności karkowej NT oraz markery biochemiczne PAPP-A i wolna β-hCG), test potrójny lub poczwórny II trymestru oraz nowoczesny NIPT, charakteryzujący się czułością około 99%. Wyniki testów przesiewowych wyrażane są jako ryzyko (np. 1:100 lub 1:1000), z progiem pozytywności powyżej 1:230-300. Testy diagnostyczne, takie jak biopsja kosmówki (10-13 tydzień), amniopunkcja (15-20 tydzień) i kordocenteza (>18 tydzień), potwierdzają obecność trisomii 21 z niemal 100% pewnością, jednak wiążą się z ryzykiem poronienia na poziomie 0,5-1%. Diagnostyka różnicuje typy genetyczne zespołu Downa: trisomię 21, translokację oraz mozaicyzm, który wymaga bardziej zaawansowanych metod, takich jak FISH czy badanie mikromacierzy, ze względu na zmienny odsetek komórek z trisomią w różnych tkankach.
amniopunkcja, białko PAPP-A, biopsja kosmówki, biopsja skóry, choroba tarczycy, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, ilościowa reakcja łańcuchowa polimerazy, kordocenteza, markery biochemiczne, mozaicyzm, nieinwazyjne badanie prenatalne, niepełnosprawność intelektualna, obniżone napięcie mięśniowe, płyn owodniowy, pozakomórkowe DNA płodu, przezierność karkowa, test diagnostyczny, test potrójny, test przesiewowy, translokacja chromosomowa, trisomia 21, uczenie maszynowe, wada serca, wymaz z policzka, zaburzenie słuchu, zespół Downa - Leksykon chorób i schorzeń
Plamy starcze (plamy wątrobowe) – Diagnostyka i diagnoza
Plamy starcze (solar lentigo) to płaskie, hiperpigmentowane zmiany skórne, lokalizujące się głównie na obszarach eksponowanych na promieniowanie UV, takich jak twarz, dłonie, ramiona i barki. Powstają w wyniku kumulacji melaniny i są efektem fotostarzenia skóry. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na badaniu klinicznym przez dermatologa, z uwzględnieniem oceny koloru, kształtu i rozmiaru zmian. W razie wątpliwości stosuje się dermatoskopię oraz cyfrowy monitoring dermatoskopowy, a w przypadku podejrzenia zmian złośliwych – biopsję skóry. Kluczowe jest odróżnienie plam starczych od innych zmian pigmentowanych, w tym czerniaka i lentigo maligna, zwłaszcza gdy zmiany wykazują cechy asymetrii, nieregularnych brzegów, różnorodności kolorów, średnicę powyżej 6 mm lub ewolucję (reguła ABCDE).
badanie dermatoskopowe, badanie fizykalne, biopsja diagnostyczna, biopsja skóry, czerniak, czerniak in situ, czerniak skóry, dermatolog, dermatoskopia, diagnoza różnicowa, karnacja, lentigo maligna, melanina, nowotwór skóry, plama starcza, plama wątrobowa, promieniowanie ultrafioletowe, reguła ABCDE, rogowacenie łojotokowe, rogowacenie słoneczne - Leksykon chorób i schorzeń
Wścieklizna – Etiologia i przyczyny
Wścieklizna (rabies) to śmiertelna choroba wirusowa wywoływana przez neurotropowy wirus z rodzaju Lyssavirus, rodziny Rhabdoviridae, charakteryzujący się jednoniciowym RNA i kształtem pocisku. Wirus powoduje ostre zapalenie mózgu i rdzenia kręgowego, przenosząc się głównie przez ukąszenia zakażonych ssaków, z psami jako źródłem 99% zakażeń u ludzi. Okres inkubacji wynosi zwykle 1-3 miesiące, zależnie od lokalizacji i wielkości inokulum. Patogeneza obejmuje transport wirusa wsteczny aksonalny do OUN, gdzie dochodzi do gwałtownej replikacji i zapalenia mózgu, a następnie rozprzestrzeniania się do tkanek obwodowych, np. gruczołów ślinowych. Wścieklizna manifestuje się w dwóch formach: szałowej (80-85% przypadków) z nadaktywnością i hydrofobią oraz porażennej z dominującym porażeniem mięśni. Diagnostyka opiera się na izolacji wirusa, wykryciu ciałek Negriego, immunofluorescencji i PCR, jednak potwierdzenie często wymaga badań specjalistycznych i obserwacji zwierzęcia przez 10 dni. Wścieklizna jest praktycznie zawsze śmiertelna po wystąpieniu objawów klinicznych, a globalna śmiertelność wynosi około 59 000 zgonów rocznie, głównie w Afryce i Azji.
badanie immunofluorescencyjne, biopsja skóry, choroba odzwierzęca, ciałka Negriego, hydrofobia, immunoglobulina przeciwko wściekliźnie, lyssavirus, ośrodkowy układ nerwowy, parestezja, PCR, piroptoza, płyn mózgowo-rdzeniowy, profilaktyka poekspozycyjna, rdzeń kręgowy, receptor nikotynowy acetylocholiny, rhabdoviridae, wirus neurotropowy, wirus wścieklizny, zapalenie mózgu, zwój nerwowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rozszerzenie naczyń krwionośnych, inaczej rumień – Diagnostyka i diagnoza
Rozszerzenie naczyń krwionośnych (rosacea) to przewlekła, zapalna dermatoza diagnozowana głównie na podstawie badania klinicznego i wywiadu, gdyż brak jest specyficznych testów laboratoryjnych. Kryteria diagnostyczne według panelu ROSCO (2017) obejmują obecność co najmniej jednego objawu diagnostycznego: przetrwałego rumienia centralnej części twarzy lub zmian phymatous, bądź dwóch objawów głównych: grudek i krostek, napadowego rumienia, teleangiektazji lub objawów ocznych (np. zapalenie brzegów powiek). Diagnostyka różnicowa jest niezbędna w celu wykluczenia schorzeń takich jak trądzik pospolity, toczeń rumieniowaty układowy czy zapalenia skóry o różnej etiologii. U pacjentów z ciemniejszym fototypem skóry (V i VI wg Fitzpatricka) diagnostyka wymaga zastosowania dermatoskopii, odpowiedniego oświetlenia oraz oceny subiektywnych objawów, ze względu na trudniejszą widoczność rumienia i teleangiektazji. W przypadku objawów ocznych, które występują u około 50% chorych i mogą poprzedzać zmiany skórne, wskazane jest badanie okulistyczne z użyciem lampy szczelinowej oraz ocena gruczołów Meiboma.
badanie dermatoskopowe, badanie okulistyczne, biomikroskop, biopsja skóry, choroba zapalna skóry, diagnostyka różnicowa, fotodermatoza, gruczoły Meiboma, grudki i krostki, rosacea, rumień, skala Fitzpatricka, sztuczna inteligencja w medycynie, teleangiektazje, toczeń rumieniowaty układowy, trądzik pospolity, uczenie maszynowe, zapalenie brzegów powiek, zapalenie mieszków włosowych, zapalenie skórno-mięśniowe, zapalenie skóry kontaktowe, zapalenie spojówek - Leksykon chorób i schorzeń
Odparzenie pieluszkowe – Diagnostyka i diagnoza
Odparzenie pieluszkowe to powszechne kontaktowe zapalenie skóry u niemowląt i małych dzieci, występujące u ponad 50% dzieci przed 12. miesiącem życia, ze szczytem zachorowań między 9 a 12 miesiącem. Zmiany skórne lokalizują się na wypukłych powierzchniach pośladków, krocza, genitaliów i górnych partii ud, z charakterystycznym oszczędzaniem fałdów skórnych w klasycznym odparzeniu kontaktowym. Diagnostyka opiera się na badaniu klinicznym, uwzględniającym rumień, bolesność, świąd, obecność grudek, krost lub pęcherzyków (w przypadku infekcji grzybiczej lub bakteryjnej). W diagnostyce różnicowej należy uwzględnić kandydozę (zajęcie fałdów i wykwity satelitarne), zakażenia bakteryjne (Staphylococcus aureus, Streptococcus), atopowe i łojotokowe zapalenie skóry, łuszczycę, a także rzadkie choroby ogólnoustrojowe jak histiocytoza z komórek Langerhansa czy acrodermatitis enteropathica (poziom cynku <50 μg/dl). Badania laboratoryjne, takie jak test KOH, posiewy bakteryjne i grzybicze, morfologia krwi czy badania serologiczne, są wskazane w przypadku atypowego przebiegu, braku poprawy po 3-7 dniach leczenia lub podejrzenia infekcji.
acrodermatitis enteropathica, atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, biopsja skóry, Candida albicans, cukrzyca, epidermolysis bullosa, fałd skórny, histiocytoza z komórek Langerhansa, infekcja grzybicza, kiła wrodzona, kontaktowe zapalenie skóry, liszaj twardzinowy, liszajec zakaźny, łojotokowe zapalenie skóry, łuszczenie skóry, łuszczyca, morfologia krwi, mukowiscydoza, nietrzymanie moczu, odparzenie pieluszkowe, paciorkowce, paciorkowcowe zapalenie skóry, pleśniawki, posiew bakteriologiczny, posiew grzybiczny, poziom cynku, reakcja alergiczna, rumień, Staphylococcus aureus, test KOH, testy alergiczne, wykwity skórne, zakażenie drożdżakowe - Leksykon chorób i schorzeń
Pokrzywka – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Pokrzywka (urticaria) to powszechna reakcja skórna manifestująca się bąblami pokrzywkowymi – uniesionymi, czerwonymi, swędzącymi wykwitami, które utrzymują się zwykle krócej niż 24 godziny. Wyróżnia się pokrzywkę ostrą (<6 tygodni) i przewlekłą (>6 tygodni, nawracającą ≥2 razy w tygodniu). Patofizjologia opiera się na aktywacji mastocytów i uwalnianiu histaminy, co powoduje świąd, zaczerwienienie i obrzęk. Pokrzywka ostra często ma podłoże alergiczne (pokarmy, leki, ukąszenia owadów), natomiast przewlekła jest najczęściej idiopatyczna, z możliwym udziałem mechanizmów autoimmunologicznych. Objawy obejmują intensywny świąd, bąble o zmiennym kształcie i lokalizacji oraz u ~50% pacjentów obrzęk naczynioruchowy, który może wymagać pilnej interwencji. Diagnostyka opiera się na wywiadzie i badaniu fizykalnym, z dodatkowymi testami alergicznymi i badaniami laboratoryjnymi w przypadku pokrzywki przewlekłej.
adrenalina, alergia pokarmowa, anafilaksja, bąbel pokrzywkowy, badanie krwi, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, emolient, epinefryna, glikokortykosteroid, histamina, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwzapalny, mastocyt, montelukast, obrzęk naczynioruchowy, omalizumab, pokrzywka fizykalna, pokrzywka idiopatyczna, pokrzywka ostra, pokrzywka przewlekła, pokrzywka przewlekła spontaniczna, prednizon, steroid doustny, test skórny, toczeń rumieniowaty układowy - Leksykon chorób i schorzeń
Pęcherze – Diagnostyka i diagnoza
Pęcherze skórne stanowią objaw wielu schorzeń, w tym autoimmunologicznych chorób pęcherzowych takich jak pemfigoid pęcherzowy, pęcherzyca zwykła czy opryszczkowate zapalenie skóry. Diagnostyka opiera się na szczegółowym badaniu klinicznym, w tym ocenie morfologii i lokalizacji zmian, oraz testach specjalistycznych. Biopsja skóry z badaniem histopatologicznym i bezpośrednią immunofluorescencją (DIF) jest złotym standardem, pozwalającym określić poziom pęcherza (wewnątrznaskórkowy lub podnaskórkowy) oraz charakter złogów immunoglobulin i dopełniacza. W pemfigoidzie pęcherzowym obserwuje się linijne złogi IgG i/lub C3 wzdłuż błony podstawnej naskórka, a w pęcherzycy zwykłej – śródnaskórkowe złogi IgG i C3. Badania serologiczne, takie jak pośrednia immunofluorescencja (IIF) i ELISA, umożliwiają wykrycie krążących autoprzeciwciał, np. przeciwko BP180 (domena NC16A) z czułością 84-89% w pemfigoidzie pęcherzowym oraz przeciwko desmogleinie 1 i 3 w pęcherzycy zwykłej. Immunoblotting jest pomocny w diagnostyce rzadkich postaci, np. pęcherzycy paraneoplastycznej.
akantoliza, autoimmunologiczna choroba pęcherzowa, badanie histopatologiczne, badanie immunofluorescencyjne, bezpośrednia immunofluorescencja, biopsja skóry, epidermolysis bullosa, konwolucyjna sieć neuronowa, metoda ELISA, nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka, naciek eozynofilowy, opryszczkowate zapalenie skóry, pęcherz skórny, pęcherzowe oddzielanie się naskórka, pęcherzyca paraneoplastyczna, pęcherzyca zwykła, pemfigoid pęcherzowy, pośrednia immunofluorescencja, przeciwciała przeciwko transglutaminazie tkankowej, test Nikolskiego - Leksykon chorób i schorzeń
Morphea – Epidemiologia
Morfea, czyli twardzina ograniczona, to rzadkie schorzenie fibrotyczne skóry i tkanek podskórnych, o rocznej zachorowalności szacowanej na 0,4-2,7 przypadków na 100 000 osób, z wyższą częstością u kobiet (stosunek 2,4-6:1) oraz u osób rasy białej (73-82%). Choroba wykazuje bimodalny rozkład wiekowy z szczytami zachorowań między 2-14 rokiem życia (szczególnie 7-11 lat) oraz 40-50 rokiem życia. Morfea linijna dominuje u dzieci (50-65% przypadków), podczas gdy u dorosłych przeważa podtyp ograniczony (66%). Diagnostyka jest utrudniona przez brak specyficznych markerów laboratoryjnych i heterogeniczność kliniczną, co często prowadzi do opóźnień w rozpoznaniu i leczeniu, zwiększając ryzyko trwałych deformacji. Monitorowanie aktywności choroby opiera się na narzędziach takich jak LoSCAT (mLoSSI i LoSDI) oraz ultrasonografii wysokiej częstotliwości, która pozwala ocenić zmiany echogeniczności i grubości skóry w fazach zapalnej i stwardnienia.
aktywność choroby, biopsja skóry, morfea, morfea głęboka, morfea linijna, morfea pansklerodermatyczna, morfea uogólniona, objaw Raynauda, obrazowanie laserowe dopplerowskie, powikłania neurologiczne, powikłania ogólnoustrojowe, przeciwciała przeciwjądrowe, remisja, termografia w podczerwieni, twardzina ograniczona, ultrasonografia wysokiej częstotliwości, zachorowalność, zapalenie błony naczyniowej, zapalenie nadtwardówki, zapalenie rogówki, zapalenie stawów, zwłóknienie skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Diagnostyka i diagnoza
Świąd skóry (pruritus) jest częstym objawem dermatologicznym, który może wynikać z pierwotnych chorób skóry lub schorzeń ogólnoustrojowych. Diagnostyka rozpoczyna się od szczegółowego badania fizykalnego i wywiadu, uwzględniającego czas trwania, lokalizację, nasilenie, czynniki zaostrzające oraz obecność innych objawów. W przypadku braku pierwotnych zmian skórnych lub przewlekłego świądu trwającego ponad 6 tygodni, wskazane jest wykonanie badań laboratoryjnych, takich jak morfologia krwi z rozmazem, parametry funkcji wątroby (bilirubina, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna), funkcji nerek (kreatynina, mocznik), poziom TSH, glukozy na czczo lub HbA1c oraz stężenia żelaza. Dodatkowo, w zależności od obrazu klinicznego, mogą być zlecone badania serologiczne, immunologiczne, obrazowe (RTG klatki piersiowej, USG jamy brzusznej) oraz dermatologiczne (biopsja skóry, zeskrobiny, testy alergiczne). Diagnostyka różnicowa uwzględnia choroby dermatologiczne (np. atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, świerzb), choroby ogólnoustrojowe (np. marskość wątroby, przewlekła niewydolność nerek, niedokrwistość z niedoboru żelaza, nadczynność tarczycy, cukrzyca) oraz przyczyny neurologiczne, psychiatryczne i nowotworowe.
AZS, badanie fizykalne, badanie tarczycy, biopsja skóry, chłoniak Hodgkina, cholestaza ciążowa, choroba pęcherzowa, czerwienica prawdziwa, funkcje wątroby, immunofluorescencja, lichenifikacja, liszaj płaski, liszaj twardzinowy, łuszczyca, morfologia krwi, pierwotna marskość żółciowa, pokrzywka, posiew bakteriologiczny, poziom żelaza, świąd mocznicowy, świąd neuropatyczny, świąd polekowy, świąd przewlekły, świąd psychogenny, świąd skóry, testy alergiczne, TSH, zeskrobiny skóry - Leksykon chorób i schorzeń
Rumień wielopostaciowy – Diagnostyka i diagnoza
Rumień wielopostaciowy (EM) to immunologiczna reakcja nadwrażliwości obejmująca skórę i błony śluzowe, charakteryzująca się nagłym pojawieniem symetrycznych, tarczowatych zmian skórnych (target lesions) z trzema strefami kolorystycznymi, głównie na kończynach. Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym i wywiadzie, uwzględniającym niedawne infekcje (zwłaszcza HSV, Mycoplasma pneumoniae) oraz stosowane leki (antybiotyki, leki przeciwdrgawkowe, NLPZ, statyny). Kluczowe jest różnicowanie EM od zespołu Stevensa-Johnsona (SJS), gdzie zmiany są bardziej rozległe, płaskie i obejmują tułów, a oddzielanie naskórka przekracza 10% powierzchni ciała. EM dzieli się na postać mniejszą (EM minor) bez zajęcia błon śluzowych i większą (EM major) z ich zajęciem, przy czym termin EM major nie jest synonimem SJS.
badanie fizykalne, badanie PCR, bezpośredni test immunofluorescencyjny, biopsja skóry, dyskeratoza, eozynofilia, erythema multiforme, lek przeciwdrgawkowy, leukocytoza, liszaj płaski, łupież różowy Giberta, morfologia krwi, mycoplasma pneumoniae, neutropenia, niedokrwistość, oddzielanie się naskórka, osutka polekowa, pemfigoid pęcherzowy, pokrzywka, posiew wirusologiczny, rumień wielopostaciowy, rumień wielopostaciowy mniejszy, rumień wielopostaciowy większy, toczeń rumieniowaty, wywiad kliniczny, zajęcie błon śluzowych, zapalenie naczyń, zespół Stevensa-Johnsona, złogi immunoglobulin, zmiana pęcherzowa, zmiana tarczowata - Leksykon chorób i schorzeń
Łupież – Diagnostyka i diagnoza
Łupież to powszechna dermatoza skóry głowy, charakteryzująca się obecnością białych lub szarych łusek oraz świądem. Diagnostyka opiera się głównie na badaniu klinicznym, obejmującym ocenę skóry głowy pod kątem łuszczenia, zaczerwienienia i podrażnienia, z podziałem skóry na kwadranty dla precyzyjnej oceny nasilenia zmian. Kluczowe jest różnicowanie łupieżu od innych dermatoz, takich jak łuszczyca (srebrzyste łuski), egzema (zaczerwienienie i stan zapalny), grzybica skóry głowy (tinea capitis) oraz sucha skóra głowy. W razie wątpliwości lub opornych objawów wskazane jest wykonanie biopsji skóry głowy, która może wykazać hiperplazję naskórka, parakeratozę, obecność drożdżaków Malassezia oraz ogniskową spongiozę. Diagnostyka mikrobiologiczna, w tym badania PCR, pozwala na identyfikację mikrobiomu, jednak obecność Malassezia nie jest jednoznaczna z rozpoznaniem łupieżu.
badanie histologiczne, badanie kliniczne, badanie mikrobiologiczne, badanie mikroskopowe, biopsja skóry, cyklopiroks, diagnostyka różnicowa, drożdżak Malassezia, dysfagia, gruczoł łojowy, grzybica skóry głowy, hiperplazja naskórka, itrakonazol, ketokonazol, kortykosteroid, kwas salicylowy, lek przeciwgrzybiczny, łojotokowe zapalenie skóry, łupież, łuszczyca skóry głowy, morfologia krwi, niedobór odporności, olejek z drzewa herbacianego, parakeratoza, pirytionian cynku, siarczek selenu, terbinafina, wywiad medyczny - Leksykon chorób i schorzeń
Świąd skóry (pruritus) – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Świąd skóry (pruritus) to powszechny objaw dermatologiczny, który może mieć etiologię miejscową (np. xerosis, atopowe zapalenie skóry, łuszczyca) lub ogólnoustrojową (choroby wątroby, przewlekła niewydolność nerek, choroby hematologiczne, tarczycy, cukrzyca). Przewlekły świąd definiowany jest jako utrzymujący się powyżej 6 tygodni i może znacząco obniżać jakość życia, powodując zaburzenia snu, lęki i depresję. Diagnostyka wymaga szczegółowego wywiadu obejmującego czas trwania, lokalizację, nasilenie, czynniki zaostrzające, współistniejące objawy skórne oraz badania laboratoryjne (morfologia, parametry wątroby i nerek, hormony tarczycy). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się także badania dermatologiczne, zeskrobiny, biopsję i wymazy w celu wykluczenia infekcji i zmian nowotworowych.
antagonista receptora opioidowego, atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, cholestaza, cholestaza ciężarnych, choroby hematologiczne, choroby tarczycy, cukrzyca, diagnostyka różnicowa, edukacja pacjenta, emolient, fototerapia, grzybica skóry, inhibitor kalcyneuryny, kontaktowe zapalenie skóry, kortykosteroid miejscowy, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwdrgawkowy, lek przeciwhistaminowy, lek przeciwświądowy, lichenifikacja, łuszczyca, morfologia krwi, niewydolność nerek, pokrzywka, polipragmazja, promieniowanie UVB, pruritus, przewlekły świąd, radioterapia, reakcja alergiczna, sucha skóra, świąd cholestatyczny, świąd mocznicowy, świąd neuropatyczny, świąd skóry, świerzb, technika relaksacyjna, terapia PUVA, ukąszenie owada, wysypka, xerosis, zeskrobiny skórne - Leksykon chorób i schorzeń
Atrofia wieloukładowa – Diagnostyka i diagnoza
Atrofia wieloukładowa (MSA) to rzadkie, postępujące schorzenie neurodegeneracyjne charakteryzujące się kombinacją niewydolności autonomicznej, parkinsonizmu i zespołu móżdżkowego. Średni czas od wystąpienia objawów do diagnozy wynosi około 3,8 roku, a przeżycie pacjentów to 7-9 lat. Nowe kryteria diagnostyczne Movement Disorder Society (2022) definiują cztery poziomy pewności diagnozy: MSA potwierdzona neuropatologicznie, klinicznie potwierdzona, klinicznie prawdopodobna oraz możliwa prodromalna MSA. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu neurologicznym, testach funkcji autonomicznych (np. test pochyleniowy z kryterium spadku ciśnienia skurczowego ≥30 mm Hg lub rozkurczowego ≥15 mm Hg w ciągu 3 minut), badaniu MRI mózgu (np. znak „gorącego krzyża”, zanik móżdżku, hipointensywność prążkowia w T2), a także zaawansowanych technikach obrazowania (FDG-PET, DAT-SPECT, 123I-MIBG-SPECT). Brak specyficznego testu laboratoryjnego wymaga wsparcia biomarkerami, takimi jak α-synukleina w PMCA/RT-QuIC oraz neurofilament lekki (NFL) w płynie mózgowo-rdzeniowym.
alfa-synukleina, ataksja móżdżkowa, atrofia wieloukładowa, badanie urodynamiczne, biopsja skóry, choroba Parkinsona, czerwone flagi, czysta niewydolność autonomiczna, dysfonia, dysfunkcja autonomiczna, dyzartria, hipotonia ortostatyczna, neurofilament lekki, niewydolność autonomiczna, obrazowanie tensora dyfuzji, otępienie z ciałami Lewy’ego, parkinsonizm, porażenie nadjądrowe, pozytronowa tomografia emisyjna, rezonans magnetyczny, schorzenie neurodegeneracyjne, schorzenie postępujące, test pochyleniowy, test węchowy, tomografia emisyjna pojedynczego fotonu, zaburzenia ruchu, zaburzenia snu REM, zanik móżdżku, zespół móżdżkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Mastocytoza – Diagnostyka i diagnoza
Mastocytoza to grupa chorób charakteryzujących się nieprawidłowym nagromadzeniem mastocytów w skórze i/lub narządach wewnętrznych. Diagnostyka opiera się na kryteriach WHO, gdzie rozpoznanie systemowej mastocytozy (SM) wymaga obecności głównego kryterium – wieloogniskowych nacieków mastocytów (≥15 komórek) w szpiku lub innych narządach – oraz co najmniej jednego kryterium dodatkowego, takich jak nieprawidłowa morfologia mastocytów (>25% atypowych komórek), mutacja KIT D816V, ekspresja CD2/CD25 na mastocytach lub stężenie tryptazy w surowicy >20 ng/ml (z wyłączeniem pacjentów z chorobą rozrostową układu krwiotwórczego). Mastocytoza skórna (CM) diagnozowana jest na podstawie charakterystycznych zmian skórnych, objawu Dariera oraz biopsji skóry z wybarwieniem na mastocyty. Poziom tryptazy jest kluczowym markerem w diagnostyce i monitorowaniu SM, korelującym z obciążeniem mastocytami i agresywnością choroby, natomiast w CM poziom tryptazy może być prawidłowy.
agresywna mastocytoza układowa, anafilaksja, badanie densytometryczne, badanie histologiczne, badanie histopatologiczne, biopsja skóry, biopsja szpiku kostnego, cytopenia, eozynofilia, fosfataza alkaliczna, gen KIT, hepatomegalia, hepatosplenomegalia, hipotensja, indolentna mastocytoza układowa, komórka tuczna, leukocytoza, limfadenopatia, małopłytkowość, mastocyt, mastocytoza, mastocytoza skórna, mastocytoza układowa, mutacja KIT D816V, mutacja punktowa, nadciśnienie wrotne, nadpłytkowość, objaw Dariera, osteoporoza, sekwencjonowanie nowej generacji, splenomegalia, Światowa Organizacja Zdrowia, szpik kostny, tlący się wariant mastocytozy układowej, tryptaza w surowicy, wodobrzusze, zespół aktywacji mastocytów - Leksykon chorób i schorzeń
Erytromelalgia – Diagnostyka i diagnoza
Erytromelalgia (EM) to rzadka jednostka chorobowa charakteryzująca się triadą objawów: zaczerwienieniem, uczuciem ciepła oraz nawracającym palącym bólem kończyn, nasilającym się pod wpływem ciepła, wysiłku fizycznego lub stresu, a łagodzonym przez ochłodzenie, odpoczynek lub uniesienie kończyny. Diagnoza opiera się głównie na obrazie klinicznym, gdyż brak jest specyficznych testów diagnostycznych. Kryteria Thompsona i wsp. obejmują palący ból kończyn, nasilenie pod wpływem ciepła, złagodzenie przez chłodzenie, zaczerwienienie skóry oraz podwyższoną temperaturę zajętych obszarów. Diagnostyka różnicowa powinna uwzględniać m.in. zespół bólu regionalnego złożonego (CRPS), neuropatie obwodowe oraz choroby zapalne. W diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne wykluczające choroby mieloproliferacyjne (np. trombocytemia z liczbą płytek >600×10⁹/L, hematokrytem >50%), badania serologiczne (ANA, RF), testy genetyczne w kierunku mutacji genu SCN9A (szczególnie u młodych pacjentów i z wywiadem rodzinnym) oraz obrazowe i funkcjonalne (termografia, scyntygrafia kości, EMG). Biopsja skóry może wykazać charakterystyczne zmiany różniące EM pierwotną od wtórnej, choć nie jest rutynowo stosowana.
badania serologiczne, biopsja skóry, choroba Fabry’ego, choroby mieloproliferacyjne, choroby naczyniowe, czynnik reumatoidalny, elektromiografia, erytromelalgia, gen SCN9A, kauzalgia, morfologia krwi, naciek jednojądrzasty, neuropatia obwodowa, pogrubienie błony wewnętrznej, proliferacja komórek, przeciwciała ANA, scyntygrafia kości, sekwencjonowanie genu, termografia, test prowokacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, wirus HIV, zaburzenia mieloproliferacyjne, zapalenie tkanki łącznej, zespół bólu regionalnego złożonego - Leksykon chorób i schorzeń
Przewlekłe pokrzywki – Diagnostyka i diagnoza
Przewlekła pokrzywka definiowana jest jako obecność bąbli pokrzywkowych utrzymujących się ponad 6 tygodni, z pojedynczymi zmianami trwającymi zwykle krócej niż 24 godziny. Diagnostyka opiera się przede wszystkim na szczegółowym wywiadzie i badaniu fizykalnym, które pozwalają na różnicowanie pokrzywki przewlekłej od innych dermatoz, takich jak pokrzywkowe zapalenie naczyń czy wysypki polekowe. Wyróżnia się dwa główne typy: przewlekłą pokrzywkę spontaniczną (CSU) oraz pokrzywkę indukowaną czynnikami fizycznymi (np. zimno, ciepło, ucisk). W 80-90% przypadków nie udaje się ustalić konkretnej przyczyny, choć coraz częściej podkreśla się rolę podłoża autoimmunologicznego. Podstawowe badania laboratoryjne obejmują morfologię krwi z rozmazem, OB lub CRP, testy funkcji wątroby oraz TSH, a rozszerzona diagnostyka jest wskazana jedynie przy podejrzeniu chorób współistniejących lub nietypowych objawów.
autologiczny test skórny, autoprzeciwciało, bąbel pokrzywkowy, badanie histopatologiczne, badanie prowokacyjne, biopsja skóry, choroba autoimmunologiczna, dermografizm, lek immunomodulujący, lek przeciwhistaminowy, marker stanu zapalnego, mastocytoza, niedoczynność tarczycy, obrzęk naczynioruchowy, pokrzywka autoimmunologiczna, pokrzywka indukowana, pokrzywka z zimna, pokrzywkowe zapalenie naczyń, przeciwciało przeciwtarczycowe, przewlekła pokrzywka spontaniczna, reakcja alergiczna, skala aktywności pokrzywki, test prowokacyjny, toczeń rumieniowaty układowy, zespół Muckle-Wellsa