ichthyosis vulgaris
Ichthyosis vulgaris jest najczęstszą postacią ichthyosis (rybiej łuski), dziedziczoną autosomalnie dominująco, spowodowaną mutacją w genie filagryny (FLG). Charakteryzuje się nadmiernym rogowaceniem naskórka i złuszczaniem się skóry, przypominającym łuski ryby.
Klinicznie objawia się suchością skóry i obecnością drobnych, wielokątnych, jasnobrązowych lub szarych łusek, zwłaszcza na kończynach dolnych, tułowiu i policzkach. Typowe jest również występowanie hiperlinearności dłoni i podeszew stóp oraz keratosis pilaris (rogowacenie mieszków włosowych). Objawy zazwyczaj nasilają się w okresach niskiej wilgotności powietrza, a poprawiają się latem.
Diagnostyka opiera się głównie na obrazie klinicznym, wywiadzie rodzinnym oraz badaniach histopatologicznych. W różnicowaniu należy uwzględnić inne postacie ichthyosis, atopowe zapalenie skóry oraz nabyte postaci rybiej łuski.
Leczenie ma charakter objawowy i polega na regularnym stosowaniu emolientów, preparatów złuszczających zawierających mocznik, kwas salicylowy lub alfa-hydroksykwasy. W cięższych przypadkach można rozważyć miejscowe retinoidy. Terapia wymaga systematyczności i jest prowadzona przewlekle, gdyż ichthyosis vulgaris jest schorzeniem nieuleczalnym.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Natamycyna – Przeciwwskazania stosowania
Natamycyna jest lekiem przeciwgrzybiczym stosowanym głównie w postaci globulek dopochwowych (Pimafucin, 100 mg) oraz kremu (Pimafucin, 20 mg/g). Preparaty monoterapeutyczne zawierające natamycynę są przeciwwskazane jedynie u pacjentów z nadwrażliwością na substancję czynną lub składniki pomocnicze. Natomiast preparaty złożone, takie jak Pimafucort, zawierające natamycynę w połączeniu z hydrokortyzonem i neomycyną, mają znacznie szerszy zakres przeciwwskazań. Obejmują one m.in. pierwotne zakażenia bakteryjne, wirusowe, grzybicze i pasożytnicze skóry, choroby skóry z przerwaniem ciągłości naskórka, powikłania po miejscowym stosowaniu kortykosteroidów oraz specyficzne dermatozy, w których kortykosteroidy mogą nasilać objawy (np. trądzik różowaty, rybia łuska, młodzieńczy wyprysk stóp).
acne vulgaris, antybiotyk aminoglikozydowy, atrofia skóry, choroba wrzodowa skóry, działanie przeciwgrzybicze, globulki dopochwowe, hydrokortyzon, ichthyosis vulgaris, kortykosteroid, kruchość naczyń krwionośnych, młodzieńczy wyprysk stóp, nadwrażliwość na substancję czynną, natamycyna, neomycyna, opryszczka zwykła, ospa wietrzna, owrzodzenie podudzi, posteroidowe okołowargowe zapalenie skóry, preparat monokomponentowy, preparat złożony, przerwanie ciągłości naskórka, rana oparzeniowa, rosacea, rozstępy skórne, rybia łuska, trądzik pospolity, trądzik różowaty, zakażenie bakteryjne, zakażenie drożdżakowe, zakażenie grzybicze, zakażenie wirusowe, zanik skóry, zarażenie pasożytnicze - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Epidemiologia
Keratoza pilaris (KP) jest powszechnym schorzeniem dermatologicznym charakteryzującym się obecnością drobnych, szorstkich grudek wokół mieszków włosowych, najczęściej lokalizujących się na ramionach, udach i pośladkach. Epidemiologicznie KP dotyka 50-80% populacji młodzieży, około 40% dorosłych oraz jest często diagnozowana w pierwszej dekadzie życia (51% przypadków), z tendencją do poprawy po 30. roku życia. Występuje globalnie, bez wyraźnej predylekcji rasowej, a około 30-50% pacjentów ma dodatni wywiad rodzinny, co wskazuje na autosomalny dominujący wzorzec dziedziczenia z różną penetracją. Schorzenie może współistnieć z innymi jednostkami, takimi jak ichthyosis vulgaris (74% współwystępowania), atopowe zapalenie skóry, czy zespoły genetyczne (Downa, Noonana, sercowo-twarzowo-skórny).
astma, atopowe zapalenie skóry, cukrzyca, dziedziczenie autosomalnie dominujące, ichthyosis vulgaris, katar sienny, keratoza pilaris, mieszki włosowe, niedoczynność tarczycy, okres dojrzewania, opieka dermatologiczna, otyłość, penetracja genu, schorzenie dermatologiczne, schorzenie współwystępujące, sucha skóra, wahania sezonowe, wywiad rodzinny, zespół Cushinga, zespół Downa, zespół Noonana, zespół sercowo-twarzowo-skórny, zmiana skórna - Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Diagnostyka i diagnoza
Keratoza pilaris (KP) to łagodna dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami w obrębie mieszków włosowych, najczęściej lokalizującymi się na ramionach, udach, pośladkach oraz policzkach. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek pacjenta (często początek w późnym niemowlęctwie lub okresie dojrzewania), charakterystyczny wygląd zmian oraz wywiad rodzinny wskazujący na komponent genetyczny. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć warianty KP (np. keratosis pilaris rubra, ulerythema ophryogenes) oraz inne dermatozy, takie jak ichthyosis vulgaris czy choroba Dariera. W rzadkich przypadkach, gdy obraz kliniczny jest nietypowy, pomocne mogą być dermoskopia (ujawniająca m.in. hiperkeratozę, rumień okołomieszkowy, czopy keratynowe) oraz biopsja skóry, która wykazuje hiperkeratozę, hipergranulozę i zaczopowanie ujść mieszków włosowych z łagodnym naciekiem limfocytarnym w skórze właściwej.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, bliznowaciejące łysienie, choroba Dariera, choroba skóry, cukrzyca typu 1, czop keratynowy, dermatolog, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, grudki skórne, hiperkeratoza naskórka, ichthyosis vulgaris, keratosis pilaris rubra, keratoza pilaris, metoda diagnostyczna, naciek limfocytarny, niedobór witaminy A, rumień, rumień okołomieszkowy, zaczopowanie mieszka włosowego, zmiany skórne