bliznowaciejące łysienie
Bliznowaciejące łysienie to zaburzenie charakteryzujące się trwałą utratą włosów z towarzyszącym zniszczeniem mieszków włosowych i zastąpieniem ich tkanką bliznowatą. W odróżnieniu od niebliznowaciejącego łysienia, w tym typie dochodzi do nieodwracalnego uszkodzenia mieszków włosowych, co uniemożliwia odrost włosów.
Przyczyny bliznowaciejącego łysienia mogą być różnorodne, obejmując choroby autoimmunologiczne (np. toczeń rumieniowaty, liszaj płaski mieszkowy), zakażenia (np. grzybice głębokie), urazy fizyczne lub chemiczne, a także rzadsze jednostki chorobowe jak folliculitis decalvans czy pseudopelade Brocqa. Kluczową cechą patofizjologiczną jest proces zapalny skierowany przeciwko mieszkom włosowym, prowadzący do ich destrukcji.
Diagnostyka bliznowaciejącego łysienia opiera się na badaniu klinicznym, trichoskopii oraz biopsji skóry głowy. W obrazie trichoskopowym charakterystyczne są: brak ujść mieszków włosowych, białawe obszary bliznowacenia, nieprawidłowe naczynia krwionośne oraz specyficzne cechy zależne od konkretnej jednostki chorobowej. Biopsja jest często niezbędna do postawienia ostatecznej diagnozy i ustalenia przyczyny łysienia.
Leczenie bliznowaciejącego łysienia powinno być wdrożone jak najszybciej, aby zapobiec dalszej destrukcji mieszków włosowych. Terapia zależy od przyczyny i może obejmować miejscowe lub ogólnoustrojowe leki przeciwzapalne (kortykosteroidy), immunosupresyjne (cyklosporyna, metotreksat), antybiotyki (w przypadku zakażeń) lub leki przeciwgrzybicze. W zaawansowanych przypadkach opcją może być chirurgia rekonstrukcyjna lub przeszczep włosów w obszarach już zabliźnionych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Keratoza pilaris – Diagnostyka i diagnoza
Keratoza pilaris (KP) to łagodna dermatoza charakteryzująca się drobnymi, szorstkimi grudkami w obrębie mieszków włosowych, najczęściej lokalizującymi się na ramionach, udach, pośladkach oraz policzkach. Rozpoznanie opiera się głównie na badaniu klinicznym, uwzględniającym wiek pacjenta (często początek w późnym niemowlęctwie lub okresie dojrzewania), charakterystyczny wygląd zmian oraz wywiad rodzinny wskazujący na komponent genetyczny. W diagnostyce różnicowej należy rozważyć warianty KP (np. keratosis pilaris rubra, ulerythema ophryogenes) oraz inne dermatozy, takie jak ichthyosis vulgaris czy choroba Dariera. W rzadkich przypadkach, gdy obraz kliniczny jest nietypowy, pomocne mogą być dermoskopia (ujawniająca m.in. hiperkeratozę, rumień okołomieszkowy, czopy keratynowe) oraz biopsja skóry, która wykazuje hiperkeratozę, hipergranulozę i zaczopowanie ujść mieszków włosowych z łagodnym naciekiem limfocytarnym w skórze właściwej.
atopowe zapalenie skóry, badanie fizykalne, badanie histopatologiczne, badanie kliniczne, biopsja skóry, bliznowaciejące łysienie, choroba Dariera, choroba skóry, cukrzyca typu 1, czop keratynowy, dermatolog, dermoskopia, diagnostyka różnicowa, grudki skórne, hiperkeratoza naskórka, ichthyosis vulgaris, keratosis pilaris rubra, keratoza pilaris, metoda diagnostyczna, naciek limfocytarny, niedobór witaminy A, rumień, rumień okołomieszkowy, zaczopowanie mieszka włosowego, zmiany skórne